San’s Weblog

Oeps! De titel stond er eerst zonder * en met een e, maar rap veranderd want hoeveel (ongewenste)bezoekers ging mij dat wel niet opleveren.

Maar terzake. De reden voor die uitroep is niets minder dus dan de film, na de serie: Sex and the City, die ik vanavond ben gaan bekijken met twee vriendinnen met nog dezelfde naam ook (wat eigenlijk een gemak is want zo kon ik mij dus niet vergissen als ik tegen de ene iets wou zeggen en per ongeluk de naam van de andere zou uitspreken).

De film dus. Eerlijkheid gebied mij twee dingen op voorhand te zeggen: ten eerste dat ik fan ben van de serie. Ik hou van de humor, van de stijl, van de personnages, van de verhaallijnen (oh zo herkenbaar soms) en ja, ik ben een vrouw, van de kledij. De schoenen, daar smelt ik niet zo van want ik ben niet zo’n soort vrouw, alhoewel, sommige paren… Ten tweede: ik ben de meest afschuwelijke filmcriticus. Enige diepgang en onderbouwde mening moet ge dus niet van mij verwachten.

Voor mij zijn films, net als boeken, iets geheel gevoelsmatig: als ik er ‘in’ zit, dan is het geslaagd voor mij. Als ik meevoel met de personnages, als ik geen moeite moet doen om aan het einde te geraken, dan is het meer dan OK. Dan is het zelfs zeer goed.

Vandaar dat ge mij boeken van allerlei genres kunt zien lezen zonder morren. Toegegeven, als ik zelf moet kiezen ga ik meestal richting detectives, thrillers, who-done-it’s en chicklit, maar als dat slecht geschreven is leg ik het ook naast mij neer. Langs de andere kant heeft Michel mij Asimov laten lezen en daar was ik ook volledig mee weg, zo erg zelfs dat ik zijn hele collectie (en een hele hoop andere fantasy dingen) verslonden heb.

‘t Zelfde dus voor films: persoonlijke keuze dan pak ik een wijvenfilm (vandaar mijn genot met de wijvenfilms op WijfTV de laatste maanden - alhoewel ik de indruk heb dat het ook ferm verminderd is), maar als die niet goed is, is hij niet goed en ga ik dat niet ophemelen for the sake of.

De film van vanavond dan. Ik had vooral gelezen dat het leuk was voor vrouwen voor de kledij dus. Schoenen zijn er vanavond veel minder getoond dan in de serie, dus daar spreken we zelfs niet over. In het begin zijn de outfits mij wel degelijk opgevallen, vooral toen ze in de intro alleen al elk van de vier vrouwen om de x aantal seconden in een andere outfit toonden, maar eens de inleiding achter de rug begon het verhaal en ik moet bekennen, op een paar opmerkelijke stuks na, weet ik zelfs niet meer wat ze allemaal aanhadden. Wat zeer positief is want dat betekent dat, voor mij toch, de kledij was wat het moest zijn: kleren die de acteurs aanhadden omdat ze er moeilijk naakt konden rondlopen. Ze waren niet het belangrijkste van de film, enkel een amusant, mooi maar niet storend behangpapier.

Het verhaal had mij mee van het begin tot het einde: hartelijk moeten lachen, soms glimlachen, op andere momenten bedenkelijk en hier en daar eens goed moeten slikken om een traan tegen te houden. Ik zat dus duidelijk helemaal ‘in’ de film en toen hij voorbij was was het even verschieten want bleek dat we daar meer dan 2,5 uur hadden gezeten: die uren waren voorbij gevlogen zonder dat ik er erg in had.

Goede film? Voor mij wel dus. Een zeer ontspannen avond en ik heb met plezier mij ticket betaald. Een aanrader? Eigenlijk wel: er zit boodschap en drama en humor in maar het is en blijft luchtige kost. Moet ge de serie kennen? Neent. Absoluut niet. Ten eerste is er een (minieme) inleiding en introductie van de vier vrouwen en hun voorgeschiedenis en ten tweede staat de film er op zichzelf. Om te bevestigen: één van de vriendinnen kent de serie absoluut niet en zij vond het ook een goede film. Ze vond niet dat ze iets gemist had.

Voila: my two cents. En nu bedtijd.

Binnen een paar dagen vertrekken Louis en Zelie op scoutskamp en dus wordt het dringend tijd om met de voorbereidingen te beginnen. Zelie vertrekt zondag effectief, maar ook Louis zijn bagage moet zondag afgezet worden zodat die meekan met de bus. Dus wordt het tijd om de lijstjes boven te halen van de dingen die ze mee moeten doen.

Zelie zit nu bij de wouters (gemengd kabouters en welpen) en dit jaar moet zij voor de eerste keer een gamel meedoen. Waar is de tijd? Ik herinner mij nog mijn gamellen die we meesleurden met het speciaal erbij gekochte bestek zodat het er mooi inpaste, de vuurtjes langs de kant van de weg om rap het eten klaar te maken (want op de kampsite zelf werden die niet gebruikt) en vooral de as tussen het eten en de aangebrande stukken … die met veel smaak werden opgegeten.

Van de lijstjes is die gamel het enige dus dat we nog niet in huis hebben. Tijd dus om een bezoekje te brengen aan de scoutsshop en terwijl we daar zijn, misschien eens kijken of er nog dingen zijn die we kunnen gebruiken.

Gisterennamiddag wouden we gaan zwemmen. Wat verwacht ge? Met zo’n weer? Prachtige blauwe hemel. Temperaturen waarbij ge u in het zuiden waant. Maar het is zomer en dan werken de stedelijke zwembaden met een andere uurregeling dus was het eerst opzoeken welk zwembad open was én tot hoe laat.

‘Ons’ zwembad, de Van Eyck, bleek gesloten de eerste maand, evenals ons alternatief, De Rooigem. Rozebroeken bleek open maar ligt een beetje uit de buurt en Het Strop sloot al om 16u en we bekeken de uurregelingen pas om 15u40: dat ging niet meer lukken dus.

Maar wat zag mijn oog! De Neptunus, het openluchtzwembad, was nog open tot 19u open en toen ik het voorstelde aan de kinderen waren ze nog amper te houden. Zwemzakken klaargemaakt, fruit erin gestoken, koekjes mee, portefeuille mee en op naar tram 1. Het was eigenlijk de bedoeling om met de fiets te gaan, maar op de kaart leek het toch nog net iets te ver voor Jan en de tram stopt er vlakbij.

Ik moet zeggen dat ik geen hoge verwachtingen had. Zo’n buiten zwembad, in Wondelgem, grote vakantie … Maar op de tram waren wij blijkbaar de enigen met zwemzakken en tegen dat we aan de halte voor het zwembad waren waren wij de laatste passagiers om af te stappen.

Het zwembad zelf was ongelooflijk aangenaam. Misschien dat het feit dat wij er pas tegen 17u toekwamen er iets mee te maken had, maar er was allesbehalve sprake van overbevolking, er is een mooie ligweide (die eigenlijk maar minimaal vervuild was. Blijkbaar gebruiken de meeste bezoekers mooi de vuilbakken) en het zwembad is echt leuk. Het klein bad heeft een zeer geleidelijk aflopende helling zodat de kinderen op het gemak de diepte kunnen aftasten, er is een slang die water spuit en er is een klein glijbaantje. Dolle pret verzekerd. Het diep bad is ruim met een maximale diepte van 1m70 zodat het nooit beangstigend diep wordt.

Moet het nog gezegd worden dat we ons allemaal wreed goed geamuseerd hebben? Van het lopen en spettern in het water, het spelen met de waterslang en glijden van de glijbaan voor Anna, Jan en Louis, tot het ‘bommetje’springen en ravotten in het grote bad voor Zelie.

Alles was in orde: de zon die ons op tijd weer warm maakte bij het uitrusten op de ligweide, de temperatuur van het water, de schaduw van de bomen die overvloedig aanwezig was voor wie het wou.

Wij hadden een fantastische (late) namiddag en ze zullen ons daar zeker terugzien.

Dat ik sociaal niet altijd aangepast ben, dat heb ik al meerdere keren geschreven (denk ik toch). Dat ik mijn best doe om dat te verhelpen, dat misschien ook en vandaag heb ik mijzelf zo overtroffen dat ik mijzelf een pluim gegeven heb.

Het gebeurde aan de tramhalte. Er stond een Engelssprekende mevrouw met twee kinderen en de kleinste daarvan werd blijkbaar aangetrokken door Anna (die engelachtig zat te wezen in de buggy), maar dierf niet dichterbij komen. Zijn iets oudere broertje had die schroom niet en probeerde vragen te stellen aan Anna … in het Engels, waar zij uiteraard niets van begreep.

En zo begon er dus een halve conversatie ook tussen de moeders, of eerder: via mij vooral, vertalend van de kinderen naar de kinderen, van de mama naar de kinderen, van de kinderen naar de mama, van … enfin, you get the picture.

Na veel (onrechtstreeks) gebabbel over en weer tussen de kinderen kreeg ik in de gaten dat ik mijn sociale vaardigheden dan maar beter zou bovenhalen door haar te vragen hoe lang ze in België zou zijn op vakantie en al en zo. Bleek dat die madam een Amerikaanse was (San Fransisco) en niet op vakantie was maar sinds vorige week naar hier, in Gent, verhuisd was. Haar man is overgeplaatst en werkt in Sint-Martens-Latem en nu komen ze een tijdje in België wonen.

En ge raadt nooit wat ik gedaan heb: ik heb de Belgen van hun beste kant laten zien en heb al mijn coördinaten gegeven: adres, telefoonnummer, de hele zwik. ‘k Heb er haar ook bijverteld dat wij de komende twee maanden thuis waren dus dat er plenty time was om samen met de kinderen dingen te doen en Gent te leren kennen.

Isn’t that nice of me? En nu zien of ik haar ooit nog hoor, maar als ze een beetje Amerikaans is, moet ik daar niet voor vrezen

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.

Vanavond kon Anna gelijk de slaap niet vatten. Het was wel een volle dag geweest, maar overdruk nu ook weer niet. Ze zit later in bed dan tijdens de schoolweek, maar zo overdreven was het vanavond nu ook weer niet én ze had deze middag een mooie dut gedaan.

Maar toen Zelie een uur later ging slapen lag Anna nog klaarwakker. ‘k Ben er dan maar eventjes bijgeweest om te zeggen dat het nu wel gedaan moest zijn, maar waar dat normaal gezien werkt, had het deze keer geen effect.

Nog een uur later stond Zelie bovenaan de trap. Ze had nog geen oog kunnen dicht doen door haar wakkere zus en ondertussen had Anna ‘pijn’: in haar onrust en woelen was ze waarschijnlijk tegen een spijltje van haar bed gebotst en dus had ze ‘pijn’. Niet dat ze aan het wenen was en tegen dat ik boven was was er uiteraard geen sprake meer van pijn, wel van knuffels en kussen geven aan Zelie en aan mama.

Nog één keer laten begaan onder het mom van ‘ge kunt nooit weten’ maar Zelie heeft toch het zekere voor het onzekere genomen en is dan samen met mij de kamer uit gegaan om in onze kamer te gaan slapen.

Sindsdien horen we haar niet meer. Uiteindelijk, zonder enig klankbord, kan ze niet anders dan opgeven. Maar ik vraag mij wel af hoe lang ze zo nog wakker heeft gelegen.

Een zwoele avond, kinderen die op straat spelen, een strandzetel en draadloos internet.

Een klapke doen met de buren, een postje schrijven op de blog, nagenieten van de zalige dag. Meer moet dat echt niet zijn.

Of misschien toch. Note to self: volgende keer eerst een drankje klaarmaken voor de verhuis naar buiten

Een paar dagen geleden had ik zoiets gezegd van het kalm aan te doen omdat Zelie en Louis volgende week op kamp vertrekken en ik wil dat ze uitgerust vertrekken. Wel, ik ben niet goed bezig om dat te bekomen.

Sinds vrijdag is het alleen maar druk geweest met late bedtijden tot gevolg. Vrijdag zaten ze pas om half tien in bed, zaterdag opnieuw zo laat en vandaag zijn we nu pas thuis, wat wil zeggen dat ze niet voor half negen in bed zullen zitten (en zo te zien zal het nog later worden want ze zitten bij papa naar iets op de computer te kijken).

Langs de andere kant, ze moeten ook niet om half zeven uit hun bed, zoals tijdens de schoolweek het geval is, en dat doen ze ook niet. Met de grote vakantie die begonnen is hebben ze blijkbaar hun biologische klok ook kunnen afzetten en ze zijn nog niet voor 8u opgestaan. Zalig dus.

Een beetje later zal dus nog zo geen kwaad kunnen. Integendeel eigenlijk, want ik weet dat op die scoutskampen het minstens even laat wordt, als het niet later is. ‘t Zal dus wel loslopen *maakt ze zichzelf wijs*

Uiteraard krijgen de kinderen op het einde van het jaar ook een rapport mee en het was zowel voor Zelie als voor Louis weer zeer goed.

Eigenlijk een herhaling van het tussenrapport in december, relatief identiek hetzelfde. Allebei hadden ze weer meer dan 90%.

Louis zit blijkbaar in een zeer sterke klas. Op de laatste dag van het schooljaar nog eens gesproken met de juf en ze zei het zelf. Ze was er enigzins verbaasd van hoe goed de klas wel was. Acht kindjes zijn geëindigd in de 90%, de rest van de klas heeft in de 80%.

In Zelie haar klas zit er al meer variatie: van 60% (2) tot 90% (2) en Zelie is opnieuw tweede geworden met één tiende verschil van haar beste vriendin die opnieuw eerste was. Ze waren alletwee zeer content, ook voor elkaar en wij waren ook blij omdat zij blij waren.

Een mooi einde dus van het schooljaar. Hoogtijd voor ontspanning.

De toekomstmuziek voor Anna ziet er minder leuk uit. Enfin, dat klinkt natuurlijk zwaarder dan het is, zo dramatisch is het nu ook weer niet, maar ik hoop dat het ook effectief niet dramatisch wordt.

Sinds de stakingen wil Anna dus niet meer naar de peutertuin. En al bij al gezien, zal het niet alleen aan de stakingen liggen. Anna is ‘een felle’, zoals ze wel zeggen: ze praat relatief vlot, is zindelijk, weet zeer goed wat ze wil, kan het zeer goed uitleggen, … en met haar drie oudere broers en zus is dat niet verwonderlijk.

Vlak voor de vakantie vroegen de kinderverzorgsters tot wanneer Anna zou blijven, kwestie dat ze aan de ouders van de volgende lichting kunnen zeggen wanneer een plaatsje vrijkomt. Maar Anna is van maart, wat wil zeggen dat ze pas eind september 2,5 jaar wordt en dus pas na de herfstvakantie (volgende instapperiode) met school kan beginnen. Mag beginnen.

Ik zei dat dus, dat hoe graag ik ook wou dat het niet zo was, Anna dus tot na de herfstvakantie zou blijven en toen gaf één van de kinderverzorgsters de opmerking dat Anna NU al (aan 2j en 3m dus) schoolrijp was.

Twee maanden gaat ze nu thuis zijn en daarna dus nog twee maanden naar de peutertuin. Ik vrees dat het twee lange maanden gaan worden, die laatste peutertuin maanden met veel ochtendlijke dramas.