San’s Weblog

Wilt ge dan een avondje uit gaan en niets dan miserie … of toch als ik Michel moet geloven, hetgeen ik al een tijdje geleden heb opgegeven Vooral als het er op aankomt dat hij mij met een schuldgevoel wil opzadelen.

Toen ik gisterenavond vertrok kreeg ik dikke knuffels en kussen van Zelie en Louis die mij veel plezier wensten en dan vliegensvlug verdwenen (zelf geen uitzwaaien aan de deur). Jan begon evenwel enorm hard te huilen toen hij doorkreeg dat ik hem kusjes gaf als afscheid. Zo hard dat ik het tot bijna aan het einde van de volgende straat hoorde.

Enfin, Jan kennende zal dat daarna onmiddellijk gestopt zijn, dus maakte ik mij geen zorgen. Vooral nu Jan de laatste weken een enorme “crush” voor zijn papa heeft ontwikkeld.

Ik had dus een zeer aangename avond uit en maakte me geen zorgen tot ik zo goed als thuis was.

Zoals in mijn intro vermeld, is Jan een enorme tuuter. De laatste week doe ik erg mijn best om hem te leren dat tuutjes alleen voor in bed zijn, met de nodige scènes tot gevolg. Maar de aanhouder wint, en vandaag was er maar één maal een zeer korte (krijsende) eis voor zijn tuut, dus dat lijkt in orde te komen.

Toen ik dus gisteravond bijna thuis was besefte ik plots dat ik zijn tuut en beer, beiden zeer noodzakelijk bij het bed ritueel, in de auto had gelaten. ’s Ochtends gaat ze nl. nog mee naar de peutertuin, waar hij ze dan braaf afgeeft en dan steek ik ze in de auto op een plaatsje waar hij ze niet kan zien als ik hem ’s avonds terug ophaal. Gezien ik mij enorm had moeten opjagen om de kinderen thuis te krijgen en op tijd weer te vertrekken om mijn trein te halen, was ik volledig vergeten dat de attributen nog in de auto lagen. Gezien onze autosleutel (en de rest van mijn handtas) twee maanden geleden werd gestolen kan Michel niet in de auto … niet dat hij daar gezocht zou hebben, daar niet van.

Blijkbaar was er dus een drama toen Michel Jan in zijn bed moest krijgen … of tenminste dat was toch zijn versie toen ik thuis kwam. Jan zou zeker een uur geweend hebben zonder tuut en beer en uiteindelijk van uitputting in slaap zijn gevallen.

Ja, zo komt ge dan bij het schuldgevoel van “wat een slechte moeder ben ik toch”.

Bij mij lukt dat eigenlijk niet echt. Enerzijds ken ik mijn wederhelft ondertussen al zo’n beetje, anderzijds heb ik enige tijd geleden voor mezelf uitgemaakt dat we uiteindelijk met twee personen de kinderen hebben gefabriceerd en dat het dus niet uitsluitend mijn verantwoordelijkheid is om aan alles te denken en alles te voorzien. Als papa een avondje verantwoordelijk is neem ik dus aan (ik weet wel, onterecht) dat hij er op voorhand aan denkt wat hij allemaal nodig heeft en/of moet weten.

Een goede houding blijkt dus, zeker toen ik vandaag zijn relaas las van gisterenavond: geen uur voor Jan, maar een kwartiertje. Niet wenen, maar braaf in bedje wachten tot papa met een oplossing kwam.

Zoals Michel zei: de kinderen moeten het ruiken als ik er niet ben. Was het omgekeerd geweest (ik thuis zonder tuut en beer) dan moogt ge er zeker van zijn dat Jan effectief meer dan een uur zou gehuild hebben, uiteindelijk van uitputting in slaap zijn gevallen, en daarna elk uur wakker zou zijn geworden al huilend om de tuut.

Toen ik gisteren Louis van school ging halen begon ik het standaard gesprek van hoe het op school was vandaag. Zijn normale antwoord is dan “Ik weet het niet”, maar gisteren was er een ander scenario:

mama: hoe was het op school vandaag?
Louis: ik heb een vreselijke dag gehad

???

mama: een vreselijke dag? Hoezo? Wat is er dan gebeurd?
Louis: dat wil ik niet zeggen?
mama: waarom niet?
Louis: dat mag ik niet zeggen.
mama: Louietje, je weet toch dat je alles mag zeggen tegen mama, zelfs als mensen zeggen dat dat niet zou mogen. Als je niet meer alles tegen mama zou mogen zeggen dan zou je ongelukkig kunnen worden.
Louis: Wat is ongelukkig?
…

Ondertussen weet ik nog steeds niet waarom zijn dag zo “vreselijk” was en het werd echt met veel serieusiteit en een beetje verdriet gezegd. Maar eens in de auto leek hij het al vergeten. Misschien komt de aap een dezer dagen nog uit de mouw, maar van Louis verwacht ik dat niet echt. Volgende week eens bij zijn juf informeren, ge weet maar nooit.

PS: dat “ongelukkig” heb ik dan wel uitgelegd hoor, of tenminste toch geprobeerd

Een heel leuke verjaardag gehad gisteren. Het zit hem allemaal in kleine dingen, nietwaar.
’s Morgens eigenlijk niet zo heel goed begonnen, maar dan moet ik eerst de achtergrond geven en een beetje uitleggen hoe ik ineen zit.

Ik heb er een hekel aan om luidruchtig wakker gemaakt te worden. De wekkerradio staat bij ons aan mijn kant van het bed en staat net zo luid dat gelijk wie anders in de kamer er helemaal niets van hoort. Een soort fluister”mode”. Mijn lieftallige partner weet dit gelukkig dus heeft hij zich kunnen voorbereiden op mijn (voorspelbare) reactie toen hij mij wakker maakte met mijn verjaardagskado.

Komt daarbovenop dat onze Jan mij om 6u05 had wakker gemaakt. Routine oplossing gedaan: luid gehuil van Jan, ik tuutje gaan geven, gesust dat het nog nacht was en dat hij flink moest slapen en al sussend weer naar buiten. Nog 10 sec. gehuil en alles was weer stil.

Als ge dus om 6u10 weer in uw bed kruipt, en de wekker loopt 20min later af , zijt ge dus in een nogal rare state of mind (ik toch).

In plaats van met de wekker wordt ik dus wakker gemaakt met een enorm luide intro van iets Barry White’s achtig. Ik schiet dus in paniek recht, zie iets licht geven en denk dat het Michel’s computer is die tilt geslagen is (ik bril nl. en ben stekeblind zonder bril). Ik roep in paniek iets zoals “doe dat uit, zet dat af, zoet, doet dat af, wordt wakker, doe dat uit” zolang tot die intro gedaan is en ik plots besef dat ik mijn wederhelft iets hoor kraken dat machtig goed op “happy birthday” lijkt. Dan besef ik pas dat ik naar een cd-tje luister volledig gemaakt en samengesteld door Michel met allemaal schattige (zij het wat aparte) verjaardagliedjes op. Het cd-tje werd afgespeeld op mijn verjaardagskadootje: een gloednieuwe wekkerradio inclusief cd speler. Mijn hartje smolt … voor zover dat mogelijk was met een hartslag van 180, maar enfin. Het smolt niet zozeer voor de wekkerradio (die wel broodnodig was want de oude was stilletjesaan de geest aan het geven en waar ik effectief zeer content mee ben … niet zoals de broodrooster van weleer zoet ), maar wel voor de cd. Ik heb er trouwens de hele dag relgelmatig naar geluisterd. Zeer leuk kado dus. ‘k Heb ook nog een extra kadootje gehad, maar dat valt onder censuur, dus gaan we daar niet over uitweiden.

Dan de twee oudste gaan wakker maken. Heel uitzonderlijk waren ze rap uit bed en kwamen ze lopen om mij een zoen te geven en gelukkige verjaardag te wensen. Leuk om weten dat ze het nog niet vergeten waren (ook al had ik ze het hen de dag voordien gezegd). Van Jan geen speciale reactie, maar wat wilt ge.

Op het werk veel e-mailtjes en telefoontjes gehad en dan ook veel gelukwensen via Michel zijn blog. De sfeer op het werk was ook aangenaam en er waren geen stresserende situaties, dus dat telt ook voor een aangename dag.

’s Avonds was het dan de jaarlijkse kerstdiner met het werk en het was zeer aangenaam: leuk gezelschap, toffe babbels en fantastisch lekker eten (voor de geïnteresseerden: Parkrestaurant in Brugge aan het Astridpark). En toen ze met het desert kwamen hadden de mensen van het restaurant er een kaarsje op gezet en begon iedereen te zingen. Goed dat ik niet echt de neiging heb om te blozen want anders had ik eruit gezien als een tomaat.

Al bij al een leuke verjaardag dus.

Voor herhaling vatbaar.