Bos

Gisteren ben ik met de kinderen tot bij mijn vriendin gereden om dan met z’n allen naar het bos te gaan wandelen. Kwestie van een prachtige dag toch buitenshuis te beleven.

Met Michel zijnen rug in kaduuke staat doe ik de meeste uitstapjes alleen en gezien mijn vriendin gisteren ook alleen thuis was met haar 2 koters (haar man is verpleger en heeft dus af en toe weekend dienst) besloten we er samen op uit te trekken.

Niet dat ge u daar veel van moet voorstellen: we zijn naar het Muziekbos in Etikove/Maarkedal Ronse geweest, een bos dat een schotelvod groot is, maar dus ideaal met kleine kinderen want weinig kans op verloren lopen.

Aanwezig dus: ikke en mijn vriendin, beiden 35 jaar, mijn drie gasten (6j 6m, 4j 8m en 22m) en haar twee gasten (6j 4m en 3, 2m).

Het eerste deel van de wandeling was geen probleem. Ik had de buggy mee, maar Jan liep liever (wat een gemak was, want met een buggy door gebladerte sleuren is geen sinecure). Het (grind)pad ging voornamelijk naar beneden en de twee oudsten liepen constant ook zijwaarts want dat ging ook nog meer naar beneden en dan weer naar boven. Louis probeerde meestal mee te gaan, maar over het algemeen waren de oudsten te rap. Gelukkig had hij daar eigenlijk geen probleem mee. Enfin, een zeer goede oefening voor de kindjes dus en ze amuseerden zich rot. Zelfs Jan, die om de twee stappen op zijn gezicht viel, vond het hilarisch (ja, het vallen ook).

Eenmaal beneden was er de keuze tussen terugkeren langs de baan of door het bos. Het is de tweede keer dat we dit doen en de eerste keer zijn we langs de weg teruggekeerd. Het probleem was dan dat we ongeveer elke 5 min moesten roepen naar de kinderen om opzij te gaan voor de auto’s. Gezien het zo mooi was in het bos, besloten we dus de terugweg te wagen door het bos. Makkelijker en leuker voor de kinderen. Hm.

Het probleem was echter dat er maar één grindpad in dat bos was, hetgeen we hadden bewandeld toen we naar beneden kwamen. De terugweg gebeurde dus langs bospaden … die er eigenlijk niet waren. We hadden zo’n wijzertje gevonden met “bosleerpad” op (of zoiets) en we besloten dat dan te volgen. Zelie en mijn vriendin’s oudste (die ondertussen volleerde lezers zijn :)) gingen de wijzertjes zoeken en de weg leiden. Niets leukers dus. Mijn vriendin’s jongste was het ondertussen beu om te lopen, dus zij in de buggy. Jan was gelukkig nog altijd even enthousiast om verder te lopen.

Ook al is het de laatste dagen droog geweest, houdt dat nog niet in dat het in een bos ook droog is. Ik had mijn kinderen voorzien van hun rubberen laarzen, maar zelf ben ik niet in het bezit van een paar, dus had ik mijn gewone botten aan. Mijn vriendin had evenwel helemaal geen rekening gehouden met eventuele nattigheid, dus noch zij, noch haar kinderen waren voorzien van bescherming tegen modder.

Pech.

Het “pad” lag immers niet zo droog als we gehoopt hadden. Af en toe moest de kleine uit de buggy om hem door de modder te krijgen en moest ik Jan een eindje verderdragen, maar al bij al viel het nog mee. Tot …

Ik vermoed namelijk dat Zelie op een bepaald moment toch een pijltje gemist heeft want plots stonden we voor een obstakel van “omvergevallen boom met veel takken”. Als bezorgde moeders besloten we dus om rond de hindernis te lopen, kwestie van ons kinderen niet nodeloos te beschadigen én een buggy die door of over de takken zou moeten gesleurd worden, wat niet echt praktisch was.

Hilarische taferelen volgden: de omgeving rond de boom was één en al modder en we zonken er enkeldiep in. Ik was voorop gegaan om de kinderen over te helpen en dan de buggy aan te nemen dit terwijl mijn vriendin op de achterblijvertjes lette tot zij ook over konden. Eenmaal alle modderpoelen over bleek dat de helling zo stijl was en vooral superglad was van het mos, dat wij (ikke en mijn vriendin dus, de drie oudste deden dat rechtopstaand) er op handen, knieën en voeten omhoog moesten. Dit gecombineerd met het proberen van een drie jaar oude, een bijna twee jaar oude en een buggy ook naar boven te krijgen … We lagen plat van het lachen en waren doodcontent dat we op dat moment alleen waren.

Nog nooit zo blij geweest dat we eindelijk boven waren en terug asfalt zagen.

2 gedachten over “Bos”

  1. Het Muziekbos in Etikhove? Ze zullen het graag horen in Ronse.
    En nee hoor, Zelie heeft geen pijltjes gemist. De dode boom ligt wel degelijk op het parcours van het bosleerpad. Meer nog, het thema ‘dood hout’ wordt in de bosleerpad-brochure aangehaald. En het leerpad is bedoeld voor basisonderwijs, die vragen niks liever dan over een omgevallen boom te mogen kruipen. En modder? tja… het Muziekbos is een bronbos, dus modder hoort er nu eenmaal bij, zeker in de winter. Maar met een buggy is het inderdaad niet te doen 🙂
    overigens vind je meer over dat bosleerpad (en het muziekbos) op .
    Daar zal je ook iets lezen ivm laarzen 🙂
    ps: Als je mooie vlakke paadjes verkiest: ga eens naar het Leen in Eeklo, daar heb je er ook nog een speeltuin bij.

  2. Ik was voorzien op de modder (of toch voor de kinderen) en we hebben ons zeer goed gehad en zullen zeker nog teruggaan (zoals gezegd: het was niet ons eerste bezoek), maar dan zonder buggy 🙂

Geef een reactie