San’s Weblog

Als ik de kinderen ’s avonds afhaal zijn ze nogal wild.

Normaal, denk ik: de meeste kinderen die ik ken worden actiever naarmate ze meer moe worden.

Een andere factor is, vermoed ik, het feit dat ze elkaar de hele dag niet zien en dan heel enthousiast zijn bij hun “reünie”. Want alhoewel Zelie en Louis op dezelfde school zitten (Sint-Barbara college, wreed content van), zijn het lagere en de (eerste twee) kleuterklassen niet in hetzelfde gebouw gelegen. Jan zit in de peutertuin (Ter Leie, ook wreed content van) op nog een heel andere plaats.

Veel over en weer gerij dus voor mij gezien Michel geen rijbewijs heeft.

Er wordt ’s avonds nogal dus veel gesust en gezegd dat het wat kalmer aan moet, wat zo’n 5 minuten werkt … als het al zo lang is.

Op woensdag is het iets beter: Zelie en Louis worden in de namiddag dan opgevangen door mamie (nog meer content van) zodat ze elkaar al een tijdje zien. Als ik ’s avonds met Jan toekom is het hek dan meestal weer van de dam, doch niet zo erg als andere avonden heb ik de indruk.

Er is dus hoop op beterschap: maar 5 jaar meer en dan zitten ze alle vier samen en heb ik maar één afzetplaats meer, en nog maar 3 jaar en het zijn maar twee stopplaatsen meer.

Niet lang meer, dus (zegt de eeuwige optimist :)).

Ons Louistje was deze ochtend nog een beetje (veel?) moe.

Hoe ik dat merkte?

Toen ik hem op school afzette bleef hij aan mijn benen plakken en wou hij niet loslaten. Normaal gezien krijg ik amper een kus, maar deze ochtend mocht ik dus niet vertrekken.

Dus een paar extra knuffels en kusjes en uiteindelijk kon hij mij dan toch loslaten.

Zielig als je ze zo moet achterlaten.