San's Weblog

Ik ben nooit een grote fan geweest van fluiten: te hard, te scherp en te hoog en het doet pijn aan mijn oren. Als mensen in mijn buurt dan fluiten vraag ik over het algemeen of ze niet willen ophouden. Ik doe dat vriendelijk, daar niet van, maar ik doe het.

Nu heb ik net De Laatste Show gezien en daar was de (tweevoudig) wereldkampioen fluiten te gast.

Awel, ik ben nog altijd geen fan van fluiten, maar ik heb nu wel eens een andere dimensie gezien dat wel (in nog steeds uiterst beperkte mate) te appreciëren valt. Die mens stond daar schijnbaar moeiteloos een drietal minuten te fluiten. Prachtig.

Gisteren dus nog maar eens een controle bij de gyneacoloog voor nummer 4 en alles verloopt volgens script: hij moet nu ongeveer 1,5 kg. wegen en hij meet (bovenop de buik, dus ge moet er rekening mee houden dat zijn beentjes geplooid zitten) 32 cm. Ik merk het wel want hij begint goed tegen mijn ribben te duwen.

Nog 9 weken en 2 dagen te gaan. Tenminste tot de uitgerekende datum van 6 april. En nog 7 weken werken en ik ben thuis voor een goede 5 maanden.

Aftellen. Jippie jee! Alhoewel ik momenteel niets te klagen heb. Nog eens jippie jee!

Vandaag meldde mijn collega mij dat hij nu wel zeker wist wat het geslacht zou zijn want “ik had mij vorige week versproken”. Als hij maar gelukkig is hé, maar ik kon het niet bevestigen noch ontkennen. Ik kan alleen zeggen dat hij niet hetzelfde geslacht zei als iemand anders een aantal maanden geleden die nochtans ook beweerde dat ik mij versproken zou hebben.

Ge kunt allemaal mee aftellen en tegen binnen 10 weken weet ge het ook.

Het is zo onvoorspelbaar hé, die “terrible two’s”.

Dit weekend en gisteren een ettertje van een kleinen. Vandaag het liefste engeltje ter wereld: vrolijk, gehoorzaam, lief, al wat ge wilt. Zijn gewone charmante zelf.

Ik heb er echt van genoten … zeker omdat ik weet dat het van korte duur is Maar ik hoop toch op een paar dagen.

Ik heb ooit eens horen zeggen dat je kan zien hoe je kinderen zullen zijn als puber als ze door hun TT gaan. Het belooft dus met de onze

We zijn er volop in beland: Jan is begonnen aan zijn “Terrible Two’s”.

De vorige maanden hadden we nu en dan al een voorsmaakje gekregen, maar uiteindelijk viel het wel mee.

Nu daarentegen…

Zelie was het meisje dat in die periode rollend over de vloer de hele GB bij elkaar schreewde. Thuis daarentegen bleef ze over het algemeen een heel lief meisje.

Louis deed het omgekeerde: was een hel thuis. Kuren tot en met. Maar als we er mee buiten kwamen hield hij zijn manieren.

Jan is weer een geval apart. Hij is een charmeur tot en met. Heeft de liefste glimlach ter wereld en kan je zo om zijn vingertje winden. En dan krijgt hij een “aanval”: stampen, slaan en, begod, spuwen.

Dat stampen en slaan verwacht ik: Zelie en Louis deden dat ook én zij beten zelfs. Maar dat spuwen. Jakkes. Enorm degoutant.

Dit weekend en gisteren dus heel wat geroep, getier, gestamp, geslaan en gespuw meegemaakt. En daar moet ge dan kalm bij blijven. Of toch proberen. De “algemene” opinie is om ze dan apart te zetten tot ze wat gekalmeerd zijn, maar bij Jan is dat nog niet zo gemakkelijk: ofwel zit hij u in uw gezicht uit te lachen, ofwel loopt hij gewoon weg.

De aanhouder wint, zeggen ze dan, maar ge moet toch diep putten uit uw reserves. Ik vermoed dat ik niet de enige ouder ben die de neiging om terug te slaan soms heftig moet onderdrukken. En jezelf blijven dwingen om kalm en kordaat te blijven.

Hoe lang duurt dat ook alweer?