San's Weblog

Deze morgen namen Michel en ik uitzonderlijk dezelfde trein.

Heel interessant want dan zitten we zo samen, gezellig tegenover elkaar … en lezen ons eigen boekje

Opeens schiet het mij te binnen, en ik zeg “tussen haakjes, een gelukkige … eh… dinges… allé, hoe heet dat in het Nederlands … ge weet wel ** + 2 dagen … awel “anniversary” in het Engels”

Michel glimlacht/lacht en zegt “ah ja, gij ook”.

Wij zijn vandaag immers 14 jaar en 2 dagen samen: sinds 30 januari 1992.

Nog goed dat we van dezelfde mening zijn over “belangrijke” dagen

Ramp, oh ramp. Ik ben vanavond “beertje”, Jan zijn knuffel, vergeten in de peutertuin.

Over het algemeen blijft beertje thuis gezien er al een dubbel in de peutertuin is. Maar deze morgen was hij verdrietig en wou hij (thuis)beertje niet loslaten en dus ging hij ook mee naar de peutertuin.

En toen ik Jan vanavond ging halen ben ik dus zijn beertje vergeten.

Thuisgekomen vreesde ik dus het ergste.

Ik ben kalm gebleven en telkens toen hij naar zijn beertje vroeg heb ik hem gezegd dat hij nog bij Moniek (verzorgster) was en dat ik hem een andere knuffel ging geven.

Maar wat raadt ge. Voor het eerst sinds weken heb ik Jan in zijn bedje gestoken en hij heeft niet geweend.

Hij vroeg naar beertje en ik heb hem gezegd dat ik een knuffel zou gaan zoeken. Ik heb de deur dicht getrokken en … het bleef muisstil. Geen kik. Niets. Noppes.

Op hoop van zegen dus dat hij vannavond en vannacht niet meer wakker komt.

Update: zóóóó zielig deze morgen.

Jan is huilend wakker geworden (hetgeen normaal is) maar heeft zeker het volgende kwartuur zo zachtjes gesnikt/geweend met hele dikke tranen, waarbij hij tussen het snikken door constant herhaalde “beertje, beertje”. Precies een gebroken plaat.

Mijn hart brak dat ik hem niet kon troosten.

Jan had gisteren een giletje aan van fleece.

Blijkbaar was hij daar nogal dol op want toen ik hem wou uitkleden maakte hij er een groot drama van dat ik zijn gilet (“jasje” voor hem) uitdeed. Dus eenmaal zijn pyama aan deed ik zijn jasje ook weer aan.

Enig probleem was dat hij ook slaapt in zo’n fleece slaapzak. Fleece + fleece leek mij toch wel een beetje té veel van het goede dus toen ik hem in zijn bed stak deed ik zijn “jasje” uit. Resultaat: enorm hard geween. “Jasje! Jasje!” Uiteindelijk toegegeven en zijn jasje weer aangedaan boven zijn slaapzak onder het mom “eens hij slaapt doe ik het wel uit”.

Toen ik hem ging onderstoppen voor ik zelf naar bed ging, probeerde ik dus heel zachtjes en voorzichtig zijn jasje uit te doen.

En wat raadt ge: vanuit zijn diepe slaap protesteerde hij: “Jasje! Jasje”. Ik heb hem dus zijn jasje maar gelaten en ben gierend van het lachen naar beneden gegaan.