San’s Weblog

Jan is twee jaar geworden dit weekend. Meer bepaald vorige zaterdag.

Zaterdag konden we het niet vieren want dan is het véél te druk: Zelie en Louis gaan ’s morgens turnen en in de namiddag gaat Zelie naar de scouts. Bovendien was het zaterdag ook scoutsfeest, dus een feestje thuis voor Jan zat er niet in.

Dus verlegd naar zondag: een brunch voor de “directe” familie (ouders, broers en zus) en meter en peter.

Ik ben dol op koken/dingen klaarmaken voor grote getallen. Niet dat ik dat goed doe (heeft er niets mee te maken) maar ik doe het graag. Uiteindelijk lukt het ook wel (ik ben geen slechte kok en Michel al zeker niet), maar meestal is mijn (onze?) timing niet je dat (vraag maar aan mijn schoonmoeder: ze krijgt er grijs haar van :)).

We hadden op de uitnodiging gezet “vanaf 10.30″. Gelukkig zijn ze in de familie niet zó stipt want om 10.30 waren we nog vollop bezig om alles uit te nemen en klaar te zetten. Enfin, tegen dat de eerste gasten toekwamen (rond 11.00) was 99% in orde en moest ik alleen nog naar de bakker een verjaardagstaartje ophalen.

Toen we Jan zijn kaarsjes lieten uitblazen was het een genot om zien: eerst met een grote lach die kaarsjes blazen en toen we begonnen zingen wist hij niet waar kruipen van contentement. Zóó gelukkig dat hij keek. Fantastisch.

Een brunch bleek achteraf gezien een zeer goed idee. We hadden alles uitgestald buffet-gewijs zodat de mensen zichzelf konden bedienen. Het enige waar we ons nog moesten van aantrekken was de eieren bakken, hetgeen ook geen uren duurt. Op die manier konden wij ook gezellig meegenieten en -praten en moesten we niet constant van hot naar her lopen.

Een tweede voordeel: de mensen blijven niet hangen tot een gat in de nacht en vooral als het een werk- en schooldag is de dag erop is er tijd genoeg over om op je gemak alles op te ruimen voor het bedtijd is.

Al bij al een geslaagde verjaardag.

Zaterdag was het groepsfeest van de scouts.

Zelie (bij de kapoenen) mocht dus optreden en keek er enorm naar uit. De week voordien hebben ze hard geknutseld, geschilderd en geöefend en zaterdagnamiddag gingen ze nog heel de namiddag voorbereiden voor ’s avonds.

Gans de familie dus in de vooravond gaan kijken naar de optredens en het was wel leuk: de tak van Zelie deed iets rond de werelddelen. Zelie was verkleed als chinees meisje en ze hadden een (kartonnen) draak gemaakt waarachter ze opkwamen. Ze deden dan nog een dansje en pakten de draak dan terug op om af te lopen. Zeer leuk gedaan.

Persoonlijk vond ik het optreden van de welpen (ook?) fantastisch: met zeer veel humor gebracht en uitgevoerd. Zéér goed.

De kinderen hadden reuzepret, waren apetrots en de ouders genoten. Niet alleen de kapoenenouders dus, maar die van alle takken.

Daarna was het eten: ofwel vleesschotel, ofwel kaasschotel. Allebei grote porties, mooi gepresenteerd en lekker. Vooral in de kaas was er veel keuze en de volwassenen hadden zelfs de mogelijkheid om nog een tweede keer terug te gaan.

Voor de kinderen was er dan een kinderfuif. Zelie en Louis waren dus rap verdwenen en raar maar waar: Jan is de hele avond bij mij gebleven zonder enige vorm van protest. Terwijl ik met enkele andere ouders gezellig zat te tafelen en kletsen was Jan doodstil op zijn eentje aan het spelen en heb ik hem geen moment gehoord. Zelfs toen we naar huis gingen protesteerde hij niet.

Een moment om vast te leggen in de annalen!

Mijn “vrees” is bevestigd: Zelie is nu ook officiëel “hoogbegaafd“.

Uiteraard ben ik apetrots. Ge moogt mij hier niet verkeerd verstaan. Maar ik ben vooral bang.

Persoonlijk heb ik daar geen last van (ik ben “Joe normal” weet ge nog :)), maar ik heb Michel meegemaakt tijdens zijn studies en ik kan u bevestigen: als buitenstaander is het enorm frustrerend als de motivatie/drive er niet is én ge weet dat ze het kunnnen.

Het is zoals de leraar zegt: er goed op letten dat ze gemotiveerd blijft en haar best blijft doen voor dingen. Maar hoe weet ge dat zeker? Hoe weet ge dat ze niet doet alsof?

Ik heb gepraat met een mama van een kindje in haar klas die ook naar de kangoeroeklas mag. Die zei dat ze het duidelijk zag dat haar kind zich (soms) verveelde. Maar bij Zelie heb ik dat nog nooit gezien, noch gehoord. Misschien een stuk van mijn karakter geërfd: ik kan mij moeilijk inbeelden dat ik mij ooit heb “verveeld”, zelfs als ik niet echt iets aan het dóen was. Ik kon mij altijd min of meer bezig houden. Maar is dat dan positief of negatief: gaan we dan niet minder rap merken dat ze zich eigenlijk te weinig inspant?

Vragen en zorgen.

One down, three to go. Als IQ erfelijk is belooft het voor de toekomst.