San’s Weblog

Volledig uitgeput. Ik kan het niet anders beschrijven.

Niet dat ik vandaag uitzonderlijke dingen gedaan heb. Nee hoor: de kinderen waren braaf deze morgen, ze waren op tijd klaar zodat alles vlot verliep en we ons niet moesten opjagen, het was een goed dagje op het werk zonder pieken (hoog noch laag). Alles verliep dus zeer goed … tot ik vannavond Jan ging afhalen.

Hij heeft vandaag zijn verjaardag in de peutertuin gevierd en ik denk dat het een beetje té is geweest. Hij was goed als ik hem afhaalde, deed braaf zijn jas aan en ging vlot mee naar buiten. Alles in orde. Tot we bij de auto kwamen.

In de auto is hij beginnen bleiten, niet normaal. En ik weet eigenlijk nog altijd niet waarom. En hij is niet opgehouden tot, ik zweer het, 35 minuten later. 35 minuten onophoudelijk gehuil.

Ik ben kapot thuis gekomen en ben nu bekaf.

Zelie moest gisteren als huiswerk 15 minuten lezen in haar boekje. Papa doet de timing en ik stond beneden een beetje te strijken.

Toen ze “klaar” was riep Zelie naar beneden:

Z: “Mama, ik heb maar 1 minuutje en 6 seconden gelezen en mijn boekje is uit”

ikke (met bewondering): “Zeer goed, proficiat. Dat is wel vlug”

… mijn radartjes beginnen te werken: 1 minuut, hoeveel bladzijden zijn dat??? Vragen dus:

ikke: “Jamaar, hoeveel moest je nog lezen in je boekje?”

Z: “Haha, grapje, maar één bladzijde meer”