San’s Weblog

Sinds mijn laatste klacht over last gaat het eigenlijk: behalve mijn gewone rugpijn (die ik ook regelmatig heb zonder zwanger te zijn) en het nog steeds buiten adem zijn bij het minste wat ik doe, heb ik geen klachten.

Joechei!

Hout vasthouden dat het mag blijven duren: nog 8,5 weken te gaan.

Zou het niet zalig zijn moesten die nu eindelijk probleemloos verlopen

Slaap is toch iets raars.

Gisterenavond ging ik de kinderen onderstoppen en wat bleek, Zelie lag omgekeerd in haar bed: voeten op hoofdeinde en hoofd op voeteneinde.

Geen ramp uiteraard, maar een beetje moeilijk om het deken dan goed te leggen.

Ik trek het deken dus zachtjes opzij en Zelie beweegt. Ik fluister haar dan zachtjes toe dat ze haar moet draaien omdat ze omgekeerd ligt en wat raadt ge: ze doet het nog ook.

Slaap is toch iets raars.

Bijna hartinfarct gisteren: Louis is van de trap gevallen. En nog zo geen klein beetje ook.

Ik stond er verdorie op te kijken … en ik kon er niets aan doen want ik stond te ver.

Gelukkig heeft hij blijkbaar toch een beetje reflex van mij geërfd (met mijn persoonlijke ervaring van “van trappen vallen” doen is dat wel nodig): hij is zeker zo’n 10 trappen naar beneden gevallen en hij heeft zichzelf gestopt door het één of ander stuk van de trap vast te grijpen.

Uiteraard heel hard geweend én hij had pijn, maar niets gebroken en ik denk dat het meeste wenen toch van het verschieten was.

Deze morgen gecontroleerd op blauwe plekken en tot nu toe nog niets.

Amaai, dat was schrikken.

Zelie heeft nog eens haar tussentijds rapport meegekregen naar huis: vol “erenoten”. We zijn dus wel degelijk apetrots.

Het grappigste eigenlijk aan haar rapport is de nota van haar meester die er in staat van voor de vakantie: dat hij haar een heel lief meisje vindt en alles positief en zo maar of ze wat meer orde zou kunnen hebben in haar gerief.

Zelie vergeet af en toe wel eens iets: een boek te kaften, spullen om te knutselen mee te nemen, brieven afgeven… en af en toe gaat er ook wel eens iets verloren (zo zijn we nu al toe aan badmuts nr. 3). Mijn eerste reactie echter toen ik de nota las was er een van algemene hilariteit: zóó gelijk mezelf en eigenlijk ook Michel.

Hoe kunt ge daar dus kwaad op reageren als ge weet dat ge zelf geen haar beter zijt.

Mijn reactie was er dus één van glimlachende berusting: Zelieke, ge weet dat de meester gelijk heeft, maar ik begrijp je hoor

Nu proberen we daar samen wel op te letten en deze morgen was ze mij te rap af en heeft ze er zelf aan gedacht haar turngerief mee te nemen. We zijn dus duidelijk op de goede weg … hoop ik

De laatste week slecht en/of weinig geslapen.

Deze keer had het niets te maken met de kinderen: zij zijn heel braaf geweest en hebben geslapen als roosjes (meestal toch).

Nee, enerzijds ligt het aan mezelfs: nu Michel er niet was bleef ik te lang naar (slechte) TV kijken … omdat ik kon. Anderzijds slaap ik de laatste dagen relatief onrustig, wat wel veel zal te maken hebben met een dikke buik.

Gisteren was ik dan zo moe dat ik ’s middags even boven in de zetel ging zitten en prompt in slaap viel.

Gisterennamiddag gingen we dan op bezoek. Doordat we vroeg moesten vertrekken konden we Jan niet laten slapen, maar we hadden dat nog al eens voorgehad en blijkbaar heeft hij daar zo geen last van. Toen we ’s namiddags terug naar huis kwamen heeft hij wel een 10-tal minuten in de auto geslapen, maar toen waren we ter plaatse en dus meer was dat ook niet.

Tegen 19u20 waren we eindelijk thuis en kon Jan gaan slapen.

En nu is het 9u30 ’s ochtends en Jan slaapt nog altijd! Niet te doen. Ik ben voor de zekerheid gaan kijken/luisteren (ge weet nooit hé), maar hij is vast in het slaap.
Het resultaat is dat ik ook zeer goed (en lang) geslapen heb: ook al was Michel (weer) niet thuis, ik ben voor de eerste keer deze week slim geweest en ben op tijd in bed gekropen. En ik heb (weliswaar niet non-stop) geslapen tot een kwartiertje geleden.

De andere twee kindjes waren wel al wakker vanaf 7u20 maar daarvoor hebben we dan kinder TV. Ik weet het: slechte ouders. Maar ze mogen alleen al kijken in het weekend, dus dat komt goed uit voor ons en voor hen.

Nu ben ik dus lekker uitgerust en klaar voor de dag. Straks gaan we op bezoek bij mijn nicht Katrien (tevens Jan zijn meter) en haar partner Koen dus kan het een lastige dag worden voor Jan en laat ik hem maar slapen.

Update: Jan heeft nog tot 10u30 geslapen!

Ik had gisteren een fantastische avond, en dat op meer dan één gebied.

Het begon simpel: voor het eerst sinds eeuwen moesten we weg en konden “the usual suspects” ons niet uit de brand helpen. Geen paniek: de oppasdienst gebeld en een babysit gevraagd.

Ze hebben ons Jana gestuurd: 18 jaar en eerste jaar student in Gent. Ik had haar een uur “te vroeg” gevraagd, kwestie dat de kinderen haar een beetje zouden leren kennen. Lief meisje en de kinderen waren direct enthousiast, zelfs Jan die een normaal niet echt van vreemden moet weten.

Een zeer goed begin dus van een nog beter te worden avond.
Dan naar het Comedy Zone festival geweest in Gent met de reeds voordien genoemden.

We hebben Piet De Praitere en Henk Rijckaert gezien. Door omstandigheden hebben we de laatste act moeten missen, maar dat heeft geen enkele afbreuk gedaan aan de avond.

Piet De Praitere kwam traag op gang en de eerste helft vond ik maar zozo: het bracht regelmatig een glimlach op mijn gezicht maar meer ook niet. Eens in het midden van de act begon het evenwel te vlotten en heb ik meer moeten luidop lachen. Al bij al een leuke act.

Bij Henk Rijckaert daarentegen heb ik mij van het begin tot het einde fantastisch gehad: zéér grappig, bij momenten bijna in mijn broek gedaan van het lachen en zelfs een traantje gelaten.

Ik ga hiervoor waarschijnlijk afgeschoten worden maar het herinnerde mij aan de optredens van Toon Hermans die ik heb gezien toen ik een tiener was. Niet het soort humor, maar de hele sfeer van het optreden.

Indertijd toen ik de shows van Toon Hermans (weliswaar op TV) zag lag ik bij momenten te rollen over de vloer en vijf minuten later was ik aan het blijten gelijk een klein kind. Die man wist heel goed verschillende emoties boven te halen wat maakte dat het steeds zeer afwisselend en onvoorspelbaar bleef.

Henk heeft mij zo’n zelfde soort avond gebracht. Soms schaterlachtend, dan gewoon lachend, even kalm luisterend en dan tot tranen toe bewogen worden. Prachtig. En dan vertelt mijnen vent mij nog dat het nog niet af is. Ik moet dus absoluut gaan kijken als het af is. Ik kan nauwelijks wachten.

Na Henk zijn optreden dronken we iets en hebben we onze “invitees” de eigenlijke reden gezegd van de uitnodiging: niet alleen voor een leuke avond uit, maar kwestie dat we Ron en An wouden vragen respectievelijk peter en meter te worden van nummer 4.

Ze hebben beiden aanvaard. De reactie van An vond ik trouwens fantastisch want ze had er gewoon traantjes bij. Wreed wijs.

Niet dat wij religieus zijn of zo: geen van de kinderen zijn gedoopt en nummer 4 wordt dat ook niet, maar ik vind het een leuke gedachte dat er twee mensen zijn die zich “moreel” verbinden om voor je kind te zorgen moest er iets met jou gebeuren.

We zijn dan naar huis getrokken om het te vieren: ik had de champagne koud gezet. Geklonken op het meter- en peterschap en een hapje gegeten en nog een eindje doorgepraat.

De babysit kon daardoor ook iets vroeger weg en het bleek dat alles effectief zeer vlot verlopen was met de kinderen. Dus nog een succes.

Een zeer geslaagde avond dus. Voor herhaling vatbaar. Zeker weten.

Een zeef. Dat is mijn geheugen. 

Deze ochtend even de routine omgesmeten: eerst Jan weggebracht, daarna Louis en uiteindelijk Zelie.

(Er stond gisteren namelijk een nota in Zelie’s agenda van haar meester met de vraag contact op te nemen met de school (alleen positief nieuws, niets ergs) en, plichtsbewuste ouders die we zijn, wilden we dat dus eerst en vooral vandaag ook doen. Ja, zelfs Michel ging mee Omdat ik normaal gezien Zelie eerst naar school breng rond 7u35, maar haar leraar er op dat uur nog niet is, hebben we dan maar de toer gedraaid zodat we uiteindelijk rond 8u05 op school waren.)

Dus zaten we met zijn vijfen een klein half uurtje samen in de auto en Michel en Louis waren over het een of ander onderwerp onnozel aan het doen. De reactie van Zelie daarop was zeer goed: ze zei constant zo heel droog van “ha ha”. Zo’n “volwassen” reactie van “jullie onnozelaars”.

Waarom mijn geheugen nu een zeef is? Awel, het was echt wel grappig en Michel en ik moesten goed lachen met zowel de reactie van Louis als van Zelie en ik was van plan om het gesprek hier op neer te zetten … en nu weet ik begod niet meer waar het over ging.

Er was v***domme nog geen twee uur tussen toen het gebeurde en ik op het werk was en … alles is weg. Ik kan mij absoluut niet herinneren waarover het ging.

Preseniele dementie? Help!!

Derde avond op rij dat ik alleen thuis ben ’s avonds.

Michel zit plichtsgetrouw zich te amuseren voor Gentblogt op de Comedy Zone en is pas laat thuis. En ik heb eindelijk eens de afstandsbediening én de computer voor mij alleen.

Niet dat ik een computerfanaat ben. Het enige dat ik doe op het machien is dit en spelletjes spelen. Interessant nietwaar

Maar morgen ben ik ook weg: samen met Michel naar de Comedy Zone … én met mijn nicht en haar “verloofde” én met Michel zijnen besten maat.

Er komt een babysit en wij hebben dus de avond vrij. En of ik daar naar uit kijk.

Voor elk van mijn kindjes heb ik de “doop”suikertjes zelf gemaakt.

Al zeg ik het zelf, ik ben nog niet zo slecht in handwerk (meer specifiek haken, patchwork en quilten) én wat nog belangrijker is: ik doe het ook graag, zij het in periodes.

Voor Zelie heb ik een T-shirt gehaakt met streepjesmotief in. Het was in allemaal vrolijke, nogal felle kleuren en het pastte bij het seizoen: eind juni.

Voor Louis heb ik een bloemetje gedaan in Iers haakwerk. Voor de mensen die niets van haken kennen: dat is met reliëf in.

Jan kreeg een wantje, wat ook toepasselijk was voor februari.
Voor nummer 4 ben ik nu al bijna 7 maand mijn hoofd aan het breken. Al verschillende ideeën gehad en verworpen. Eén ding uitgeprobeerd en dat zou te veel tijd in beslag nemen.

Ik ben nu iets nieuws aan het uittesten en het lijkt te lukken. Enige nadeel: om zeker te weten of het zou kunnen lukken moet ik nog tot het einde van de maand wachten omdat de nodige “requisieten” dan pas in de winkel toekomen. Dat betekent jammer genoeg ook dat ik ofwel nu moet proberen blind te werken, ofwel moet wachten tot het eind van de maand … en dat maakt het wel heel erg kort dag om zo’n 50+ suikertjes in elkaar te boksen.
Nog 9 weken te gaan. Better get a move on

Ik had een minimum aan tijd om een maximum aan werk te doen de laatste 2 dagen maar het is gelukt.

Iedereen werd goed achter de vodden gezeten (en werkte gelukkig ook mee) zodat alles deze morgen volledig klaar was en weg kon.

Mijn job werkt constant op (zeer nauwe) deadlines. Maar heel af en toe zijn er van die onmogelijk deadlines (eigenlijk vooral voor de vakanties en nu eens uitzonderlijk na de vakantie) en dan is het alle hens aan dek en, indien het moet, ook thuis werken.

Deze keer gelukkig niet moeten thuis werken, dus het viel al bij al nog mee.