San's Weblog

Gisteren nog eens bij mijn zusje geweest voor mijnen rug te deblokkeren.

Altijd leuk eigenlijk want we gebruiken die gelegenheden dan ook om een beetje bij te kletsen. Als we afspreken met de kinderen erbij is dat altijd druk en zo en zijn de mannen erbij, dus veel “vrouwenklets” doen we dan niet.

Niet dat we zo veel vrouwenklets doen zonder ons mannen erbij, maar het is toch anders, al is het misschien alleen het gevoel dat het anders is.

En Sofie houdt er ook rekening mee dat ik misschien nog niet gegeten heb. Als ik naar haar toe ga vertrek ik thuis van zodra Jan in bed zit en dus heb ik niet altijd tijd om vooraf te eten. Gezien wij beiden nogal heel graag slaatjes eten (haren vent is daar zo geen fan van) maakt ze dan van de gelegenheid gebruik om nog eentje uit te proberen.

Gisteren was het een zeer lekkere pastasalade: met vlindertjes, tomaatjes, komkommer, hesp, kippewit, bloemkool, broccoli, paddestoelen met een lekkere dressing (en het zou mij niet verwonderen als ik nog een paar dingen vergeten ben). Zeer lekker alleszins.

Dus een zeer geslaagde avond op veel vlakken: lekker gegeten, zeer leuk gezelschap, een beetje TV gekeken/becommentarieerd, rug gedeblokkeerd, gezellig gekletst. Wat moet een mens nog meer hé?

Jan zijn neusje is goed aan het genezen: de korstjes beginnen er langzaamaan stilletjes af te komen. Dit brengt waarschijnlijk het nodige gejeuk met zich mee want hij zit regelmatig aan zijn neus te krabben.

Michel en ik dan (bijna) gezamenlijk: “niet krabben jongen”, waarop Jan zijn standaard antwoord geeft: “neusje pijn edaan, bedje evallen”.

Ik vraag mij af hoe lang hij zich dat zal herinneren? Ik vrees echter, eens hij niets meer voelt aan zijn neus, dat de herinnering ook zal verdwijnen … en dan zal hij wel nog eens proberen uit zijn bed te kruipen zeker.