San's Weblog

Michel werpt mij afkeurende blikken toe: alsof ik iets walgelijk doe.

Ik vraag hem: “wat?”

Hij: “niets”

Ik: “waarom kijkt gij zo afkeurend naar mij?”

Hij (mij met afkeurende blik aankijkend): “ik kijk niet afkeurend naar u”

Typisch.

Vandaag gaan kijken voor een kookvuur en het ziet er naar uit dat we ons goesting gevonden hebben. Joepie.

Het eerste stuk van onze nieuwe keuken. En met nieuwe keuken bedoel ik dus alles nieuw hé. De rest zal nog niet voor morgen zijn, maar alle begin is moeilijk en we zijn tenminste begonnen: eerst het vuur, dan een frigo en diepvries en uiteindelijk de kasten.

Ge moet weten waar uw prioriteiten liggen hé

Zelie was 22 maand toen Louis geboren werd. Ik herinner mij haar in de tijd dat ik zwanger was van Louis.
Zelie was altijd al een redelijk “zelfstandige” baby en kind. Als baby moest ge haar bv. niet zo in typische wieghouding vastpakken. Ze zat veel liever recht op de schouder. Dat zie je aan de foto’s zelfs van in het ziekenhuis: nog geen dag oud en ze wou al recht zitten.

Eens ze begon rond te kruipen was ze nooit een schootjeszitter. Altijd in beweging. Ze kwam wel veel aaikes en kusjes vragen en geven en was zeer aanhankelijk, maar op de schoot blijven zitten: niets voor haar.

Tot ik 8 maand zwanger was. Zo een ommezwaai. Het was alsof ze door kreeg dat er iets fundamenteels ging veranderen en ze wou er nog rap het meeste uithalen. Plots wou ze niet anders dan op de schoot zitten en gepakt worden. Ze wou (bijna) niet meer lopen en bleef maar aan mijn rokken hangen. Wreed raar.

Bij Louis heb ik nooit zoiets gemerkt toen ik zwanger was van Jan. Misschien omdat hij toen toch bijna 3 jaar was en dat ene jaar maakt wel een groot verschil bij zo’n klein kind.
Maar ik krijg nu de indruk dat het bij Jan hetzelfde is. Jan is nu 25 maand en bij hem is het niet zo zeer dat hij meer aanhankelijk is (Jan was altijd al aanhankelijk) maar voor het minste begint hij nu te huilen. Niet zo een hysterisch kwaad geschreew van een kind in zijn “terrible two’s” (al heeft hij nog altijd die periodes ook hoor), maar echt hartverscheurend, indiep droef huilen van verdriet. En ook niet meer willen lopen: altijd gepakt willen worden.

Ik denk echt dat het een soort intuïtie is over een grote verandering die op komst is.

Gisterenavond was mijn humeur opperbest: zo blij dat ik er voorlopig vanaf ben (het werk dus ).

De kindjes hebben het ook gemerkt: heb mij niet opgejaagd, bleef rustig en heb zelfs de energie gevonden om nog een beetje te spelen.

Qua wisselvalligheid kan het wel tellen, daar niet van: deze ochtend al heel wat minder: kort aangebonden, nerveus, geen geduld… Deze middag een dutje gedaan en het ging al een beetje beter, maar toch maar een beetje.

Enfin, als slaap mij goed doet dan zal het er alleen maar op vooruit gaan de volgende dagen, niet? Hope springs eternal…