Maand: april 2006

Van smaken en kleuren

Uiteraard: ieder zijn mening, maar de mode dit seizoen is toch van “Tiens, we gaan iets afschuwelijk lelijks bedenken en eens kijken hoeveel kiekens daar nu gaan intrappen”.

Eigenlijk is het al vorige zomer begonnen: minirokken en zomerkleedjes met botten begod! Ik dacht toen al van welken idioot heeft dat nu bedacht. Botten in het putje van de zomer is al er genoeg, maar daar bovenop nog eens een luchtig kleedselken, en als dat dan nog een kort kleedsken is???? The mind boggles.

Dus als ik dat al erg vond dan slaat de mode dit jaar alles: afgrijselijk maar waar, maar de botten blijven (de schoenwinkels puilen uit van botten) en nu wordt het nog gecombineerd met … bermuda’s. Sowieso vind ik het een afgrijselijk kledingstuk voor vrouwen (mannen kunnen er soms heel leuk mee staan) maar voor de meeste meisjes is het ongeveer het slechtste kledingstuk dat bestaat en als je daaronder dan nog botten draagt … ieuw! Een schoon schoentje met mooie hak kan je been nog een beetje laten elegant uitkomen, maar een bot?

We kijken nu naar “Zo is er maar een” op Eén en Kater Ryan (een wreed schoon meiske vind ik met een zeer schoon figuur en zeer schone benen) staat er in een bermuda met botten afschuwelijk lomp te wezen.

Enfin, het is duidelijk dat ik die combinatie(s) deze zomer niet zal uitproberen en dat je “zomer”botten niet in mijn schoenencollectie zal kunnen terugvinden.

5 jaar

Onze Louis is vandaag 5 geworden: geboren als 13e kindje op vrijdag de 13e nu klop vijf jaar geleden. Niet te geloven hoe snel de tijd gaat.

Apetrots was hij de hele dag en tegen iedereen die het wou horen (en ook tegen iedereen die het niet wou horen) verkondigde hij met veel poeha dat hij vandaag dus 5 was.

Vanavond heeft hij dan zijn kadootjes gekregen van papa (door mama zeer mooi ingepakt, al zeg ik het zelf) en ik weet niet of hij nu blijer was met de inhoud of met het feit dat hij 5 kadootjes kreeg: zijn gezichtje telkens hij een pakje kreeg … goud waard.

Zondag wordt zijn verjaardag gevierd met de familie (ooms, tantes, grootouders en neefjes) en volgende woensdag zal ik een paar vriendjes van school vragen om naar hier te komen.

Zo zal Louis zijn verjaardag drie maal kunnen vieren en dat is dus nog een extra kadootje voor hem.

Krampjes

Nu al drie dagen na elkaar heeft Anna (denk ik) krampen ’s middags. Dàt of ze heeft een “huiluurtje” rond die tijd.

Het lijkt eigenlijk echt wel op krampen want ze wil slapen, valt bijna in slaap of ligt nét te slapen en schiet dan plots huilend wakker met vertrokken gezichtje en opgetrokken beentjes.

Er zit dan niets anders op dan haar op de arm te nemen en proberen troosten. Jammer genoeg begint de pijn vlak voor de middag, net als het eten moet klaargemaakt worden.  En dus doe ik dat met Anna op de ene arm en met de vrije arm maak ik het eten klaar.

Het is verbazingwekkend hoe rap je leert dingen te doen met één arm/hand. Ik heb het moeten leren toen ik Zelie kreeg: zij had last van reflux en dus liep ik regelmatig met haar op de arm. Ondanks dat gaat het leven door en moet “het werk” gedaan worden en dan leer je dat maar te doen met één arm.

Gelukkig duurt het “huiluurtje” van Anna niet lang: gemiddeld van één voeding tot de volgende en daarna is ze weer haar ongelooflijk rustige zelve.

Al bij al heb ik niets te klagen 🙂

Den draai

Ik ben mijnen draai langzaam maar zeker aan het vinden.

Gisteren waren alle kindjes thuis en we hadden een heel leuke dag. Vandaag waren er (in de voormiddag dan toch) nog eens twee extra en ik voelde mij er zeer goed bij.

In principe zou Zelie vandaag bij een vriendinnetje gaan spelen. Anderzijds kwam mijn vriendin B. in de voormiddag ook langs met haar zoontje en zij zou ook blijven eten.

Deze morgen krijg ik dan telefoon van de mama van Zelie’s vriendinnetje om te zeggen dat het toch wel late middag zou worden (rond 13u) wegens doktersomstandigheden en dat het vriendinnetje wel ontgoocheld was en dat hopelijk Zelie niet te ontgoocheld zou zijn. Dus stelde ik voor dat het vriendinnetje dan maar in de voormiddag bij ons moest komen en dan zou de mama, na het doktersbezoek, de twee meisjes kunnen komen halen. Zo was het opvangprobleem voor de mama ook direct opgelost.
Rond 10u werd het vriendinnetje dan gebracht en B. en haar zoontje zijn dan rond 11u toegekomen.

En alles was heel gezellig: de kinderen waren braaf aan het spelen zodat ik net het eten klaar had tegen dat B. toekwam.
We zijn dan met z’n allen naar de beenhouwer gegaan om vlees te kiezen en de (korte) wandeling was heel leuk: alle kindjes luisterden zeer goed en waren zeer braaf.

Eens Zelie en haar vriendinnetje weg waren waren het allen onze drie jongens (en Anna uiteraard) die overbleven. Jan heb ik in bed gestoken en de twee overblijvers hebben braaf naar een filmpje gekeken waardoor B. en ik ruim de tijd hadden om bij te kletsen.

Ondanks de drukte heb ik mij geen moment opgejaagd, was helemaal niet nerveus en het was een heel leuke dag.

Ik begin dus duidelijk mijn draai te vinden. Nu nog een nieuwe ochtendroutine onder de knie krijgen: één die minder dan anderhalf uur in beslag neemt. Maar daar heb ik nog de tijd voor.

Museum

Alle kindjes thuis vandaag dus had ik zin om eens op stap te gaan.

Had al veel borden gezien voor de tentoonstelling in het MIAT “Eén, twee, drie, vier, hoedje van …” en onlangs gelezen dat het over kinderhoedjes ging, dus dacht ik dat het de kinderen wel zou interesseren.

Na Jan zijn middagdutje was het dus “wijle weg”. Met Anna in de draagzak en de drie anderen aan de wandel het museum binnen.

Wat ik eigenlijk wreed leuk vind aan museumbezoeken in Gent is dat ze (meestal) gratis zijn voor inwoners van Gent. Zeker als ge dan met vijf zijt is dat zeer interessant voor het budget. Bovendien zet het aan om eens meer een museum binnen te stappen, alhoewel ik het nu eigenlijk nog te weinig doe.

De tentoonstelling was zeer leuk: hoedjes over een periode van zo’n 150 jaar. Ik heb er zo’n goed half uur rondgelopen ook al was de zaal niet al te groot. De kinderen waren het al beu na 5 minuten (“wij hebben alles al gezien”) maar daar was rekening mee gehouden: naast de tentoonstelling was een kamertje ingericht waar de kinderen zelf een hoedje konden maken. Dus terwijl zij hun hoedje maakten van papier kon ik op het gemak de tentoonstelling uitpluizen.

De kinderen hadden een leuke namiddag en ik ook. Je kan er meer over lezen alhier 🙂

Foto onderwerp

Het leuke aan professionele fotografen is dat ge het praktisch niet merkt dat ze er zijn.

Het bezoek deze morgen was zeer aangenaam. Leuke babbel gehad over vanalles en nog wat en het grootste deel van de tijd was ze foto’s aan het trekken, maar het viel niet echt op en stoorde dus niet. Gewoonlijk heb ik een hekel aan gefotografeerd worden maar nu merkte ik het amper.
Het dochtertje van de fotografe was ook mee. Ze heeft grotendeels braaf en stil in het park gezeten en af en toe speelden mijn drie oudsten er een beetje mee. Wreed wijs.
Dat deed me denken aan de tijd toen ik nog advocate was. Tot Zelie bijna een jaar was nam ik haar altijd mee als ik een korte tussenkomst op de rechtbank moest doen (“Hallo. ’t Is van uitstel vragen. Bedankt”). Zelie was een doodbraaf kind en gaf letterlijk geen kik: ze zat doodbraaf in haar buggy te wachten achteraan de zaal tot ik gedaan had. Bovendien waren er altijd wel andere advocaten die niets liever deden dan zich bezighouden met haar in afwachting van hun eigen zaak. Jammer genoeg viel dit blijkbaar niet in goede aarde bij één bepaalde rechter op Koophandel: hij sprak er de stafhouder op aan en ik werd op het matje geroepen. Zelie bleef van toen af bij de onthaalmoeder: geen rechtbankoptredens meer voor haar 🙂

Nu nog hopen dat de foto’s een beetje gelukt zijn want over het algemeen plak ik niet op foto: de goede foto’s van mijzelf zijn zo op één hand te tellen en dat is absoluut niet overdreven. Het moet een familietrekje zijn of zo want mijn zus heeft hetzelfde probleem 🙂

Fingers crossed.

Timing

Deze morgen komt mevrouw N. langs om van foto te doen (om het met Michel zijn uitdrukking te zeggen :)) en morgenvoormiddag krijg ik ook bezoek van mijn vriendin die ik al 30 jaar ken (erg hé). Dus net nu alle kinderen twee dagen thuis zijn is Anna vannacht goed wakker geweest: ik denk dat ik zo’n 4 uur geslapen heb. Moe dus.

En zeggen dat ze vorige nachten telkens eerst goed dronk en onmiddellijk weer in slaap viel. Qua timing mag ze zich dus wat beter inspannen. Pff.

Ontbijt

Deze ochtend zijn ‘de meisjes’ van het gezin samen gaan ontbijten.

Onzen grootsten jongen (den papa) was gaan werken. Louis en Jan werden afgezet aan de opvang, respectievelijk peutertuin, en mama, Zelie en Anna zijn gaan ontbijten in afwachting van de aanvang van het doktersspreekuur.

We deden dat in een aangenaam etablissement vlakbij onze dokter. Er was een uitgebreide ontbijtkaart en het was goed klaargemaakt en gepresenteerd (het oog wil ook wat): Zelie nam yoghurt met vers fruit en een fristi, mama koffie en spek met eieren en Anna … niets: zij lag mooi te slapen. Reuze gezellig en de meisjes hebben genoten.

Voor herhaling vatbaar zou ik zo zeggen.