San’s Weblog

‘t Was feest gisterenavond bij Zelie en Louis in de kamer. Die indruk hadden wij toch, terwijl ze eigenlijk moesten slapen.

De avondroutine was zoals gewoonlijk: de twee gingen naar boven, ik las hen een verhaaltje, Louis ging in bed om nog een beetje in het boekje te kijken en Zelie terug naar beneden om nog een beetje op te blijven. Na 10 minuten deed Louis dan het licht uit om te gaan slapen.

Business as usual dus … tot Zelie ook ging slapen.

Louis was nog wakker en ik zei tegen beiden slaapwel. Een tijdje later even geroepen dat het nu wel stil moest zijn want we hoorden ze babbelen. Een beetje later nog eens geroepen … en een beetje later nog eens. Het was ondertussen 21u en we werden nu wel goed boos: ‘t is vandaag immers een schooldag.

Vijf minuten later kwam Zelie bovenaan de trap vragen of zij en Louis samen mochten slapen. Gezien dat eerder een beloning is weigerden we.

Toen ik even later Anna ging verversen hoorde ik over en weer geloop in hun kamer. Michel had het ook gehoord want hij is gaan kijken wat er aan de hand was.

Blijkbaar hadden ze hem niet horen boven komen en Zelie stond boven Louis gebogen, hem instructies aan het geven hoe hij moest liggen zodat zij erbij kon. Zij stond dus met haar rug naar de deur en kon niet zien dat Michel in het deurgat stond. Louis lag blijkbaar geïnteresseerd te luisteren tot hij papa in de mot kreeg en toen tegen Zelie zei “maar dat mag niet”, kijkend naar papa. Zelie draaide zich daarbij om en toen ze papa zag deed ze gauw een kussen voor haar gezicht … alsof Michel haar daardoor niet zou zien

Michel vroeg of zij samen mochten slapen en heel stilletjes werd gefluisterd dat het niet mocht.

Allerlaatste waarschuwing gegeven en nog hielp het niet: twee seconden nadat Michel weer beneden was waren ze weer aan het babbelen.

Tijd dus voor drastische maatregelen en dé straf voor die twee: ze scheiden door één van hen in ons kamer te leggen. Het was Louis’ beurt en onder luid protest is hij in ons bed gaan slapen.

Nu zien of het vanavond weer feest zal zijn maar ik betwijfel het: het is (tot nu toe toch) al altijd een zeer effectieve straf geweest.

Al zappend kom ik net op het einde van Oprah en zij doet een oproep aan de kijkers om een kindermisbruiker te helpen vatten: zijn foto moet ergens op het internet staan.

Ik ben tegen iedereen die iets tegen kinderen doet. Ze kunnen zich immers niet verweren. Voor mijn part hangen ze ze allemaal op en dat houdt ook in de ouders die hun kinderen mishandelen. Maar om daarom de jacht op iemand te openen. Ik weet het niet hoor.

In Engeland zijn ze daar ook bezig met lijsten met kindermisbruikers en van hun namen bekend te maken. En voor mij is dat al goed en wel als er ook lijsten bekend gemaakt worden van moordenaars, dieven, etc. Want waar stopt het? Waarom die ene soort misdadigers en anderen niet?

Ik zal wel te naïef zijn zeker en te veel geloof hechten aan het feit dat mensen tot inzicht kunnen komen.

Er moet hier een virus aan het rondgaan zijn.

Vorige donderdagnacht is het bij mij begonnen: overgeven, de dag nadien gevolgd door diaree. Deze morgen zijn Michel en Louis gevloerd. Bij Michel lijkt het iets geheel anders, Louis daarentegen.

Louis is deze ochtend opgestaan met buikpijn en twee uur later was die over … nadat hij een paar keer overgegeven had. De rest van de dag erop gelet dat hij niet te veel at, maar alles leek over. Tot deze avond.

Rond 23u hard geween van boven. Anna was aan het eten dus Michel ging kijken en ja hoor, Louis had weer overgegeven.

We hebben hem dus maar naar beneden laten komen, Michel heeft hem zijn pyjama uitgedaan en ik ben het bed gaan verversen. Ik heb hem dan nog eventjes beneden gehouden, kwestie om zeker te zijn dat dit de sessie voor vanavond was, tot hij eigenlijk zelf vroeg om terug te mogen gaan slapen.

De kamerdeur staat nu open, het lichtje op de gang is aan, de deur van het toilet staat open en de toiletbril staat omhoog voor gemakkelijke toegang. Hopelijk is het niet nodig.

Anna is nu één maand en vier dagen oftewel exact vijf weken en al enorm gegroeid. En als je dat als moeder al merkt, dan moet het wel wreed zijn.

Daar waar ze de eerste weken vooral sliep en at, is ze de laatste week veel alerter geworden. Ze is soms al 2 uur aan één stuk wakker en kijkt nieuwsgierig rond … voor zover ze al iets ziet uiteraard.

Ze eet ook meer: daar waar het in het begin om de drie uur was is het nu gemiddeld om de twee uur en ze drinkt goed door. Het lastigste is ze evenwel ’s avonds: ze drinkt, stopt, krijgt gelijk krampen en dan probeer ik haar te laten boeren maar dat lukt niet altijd, leg haar weer aan want dan wil ze blijkbaar wel weer eten, enz. Dat kan zo een aantal uur duren en plezant is anders. Vooral dat wenen is hartverscheurend want je weet niet goed wat doen en gezien ze geen tuutje neemt kan ik haar op die manier ook niet troosten.

Slapen doet ze dus al minder en overdag slaapt ze het best bij mij: ofwel op mij als ik in de zetel zit, ofwel bij mij in bed (wat geen goed begin is, dat weet ik ook). Het zal de warmte en de hartslag zijn, vermoed ik. ’s Nachts gaat het daarentegen beter om haar in haar wiegje te leggen: eens ze gegeten heeft valt ze prompt in slaap en kan ik haar zonder probleem in haar eigen bedje leggen.

De nacht slaapt ze nog niet door (daar is trouwens nog een beetje vroeg voor) maar regelmatig krijg ik al een volle vier of vier en een half uur slaap aan één stuk, wat ook kan tellen.

Donderdag is het weer controle bij Kind en Gezin en dan gaat ze nog eens volledig gemeten, gewogen en gekeurd worden. Benieuwd hoe hard ze gegroeid is.