San’s Weblog

Vorige vrijdag heeft Anna voor het eerst bewust gelachen.

Het gebeurde toen we aan het wachten waren voor ons afspraak met Louis zijn lerares. Anna zat op mijn arm en we waren er beiden naar aan het kijken en plots glimlachte Anna.

Michel en ik keken naar elkaar en vroegen quasi gelijktijdig of we wel goed gezien hadden. Ja dus

Sindsdien heeft ze al 3 keer gelachen: zo elke dag toch één keer.

Wijs.

Er lijkt een vast ritme te zitten in Anna’s slaappatroon. Ik noem het wakkerdagen en slaapdagen.

Vandaag (of moet ik eigenlijk al ‘gisteren’ zeggen?) was zo’n slaapdag. Dit houdt in dat ze eigenlijk alleen zo’n half uurtje wakker is om te eten. Daartussen slaapt ze zo goed als constant. Heel gemakkelijk eigenlijk: eten geven, laten boeren, terug in de wieg. Geen last van in het geheel.

Gisteren had ze daarentegen een wakkerdag. Op zo’n dagen slaapt ze zo goed als niet en eigenlijk bijna alleen als ik er mee weg ga: in de buggy wandelen of in de auto bv. Het zullen de wiegende bewegingen dus wel zijn. Ook thuis, als ze op mijn arm blijft, valt ze wel in slaap, maar in tegenstelling tot haar slaapdagen, eens ik haar neerleg in haar wieg komt ze binnen de 15 min. weer wakker. Dus dat zijn high maintenance dagen. Gezien ze nog zo klein is kan ik haar immers moeilijk ergens neerleggen of -zetten zodat ze zichzelf kan bezighouden, dus moet ik het maar doen.

Uiteindelijk balanceren die wakker- en slaapdagen elkaar wel uit.

En de wakkerdagen zijn ideaal voor als er bezoek is: dan kan ze lekker bij iedereen op de arm en moet ik mij niet schuldig voelen omdat ik haar niet zou willen wakker maken als ze slaapt, want dat gebeurt dan meestal niet.

Tot nu toe is dat al goed uitgekomen: op het feestje van mijn neefje, vorige zondag, had ze zo’n wakkerdag en nu gisteren ook. Iedereen vond dat fantastisch en ik eigenlijk ook. Ik moet namelijk toegeven dat ik het wel heel leuk vind dat anderen blijkbaar ook zo kunnen genieten van ons meisje

Heb ik ooit al gezegd dat ik een hekel heb aan voetbal? Indien niet, dan zeg ik het nu: ik heb een hekel aan voetbal.

Maar de laatste weken kijk ik vol interesse naar een documentaire reeks op BBC over voetbal, meer specifiek over de wereldbeker: geschiedenis, verhalen van landen (vorige week Brazilië, nu Frankrijk), …

Weird. Alhoewel, verhalen over iets, ook al is dat iets op zich niet zo interessant, kunnen wel leuk zijn zeker, zoals deze reeks bewijst. Uiteindelijk is het geen 90 van mannen die achter een bal aanlopen hé.

Vroeger was onze relatie duidelijk omlijnd: Michel de huismus, ik de uitgaander. Hij bleef thuis, ik zette de bloemetjes buiten met mijn vriend(inn)en. Simple comme bonjour.

Toen we kinderen kregen was dat nog beter: nooit een babysit nodig als ik uitnodigingen kreeg uit mijn vriendenkring want Michel bleef toch liever thuis.

Waarom oh waarom kreeg hij het toch in zijn hoofd om sociaal te worden

‘t Is nu de omgekeerde wereld: hij gaat uit tot een gat in de nacht (zogenaamd aan het vergaderen) terwijl ik moederziel alleen bij de kinderen achterblijf.

Gisteren dacht ik toch nog eens uit te gaan maar mijn moederhart kon het niet verdragen om mijn dochter zo te zien: het was overduidelijk te veel voor haar en ze had dringend nood aan rust en slaap. Dus om 22u30 ben ik dan maar huiswaarts getrokken om, juist, moederziel alleen bij de kinderen achter te blijven (oké, het was technisch gezien maar één kindje en eens we thuis waren heb ik haar niet meer gehoord én momenteel kan niemand anders lang voor haar zorgen wegens borstvoeding, maar toch :(). Michel daarentegen heeft het tot 4u30 getrokken.

Maar ik zweer het, eens Anna de nacht doorslaapt neem ik mijn wraak: uitgaan tegen de sterren op. Allez, tenminste als ik er de energie toe vind…

Vanavond naar het Eurovisiesongfestival gaan kijken in groep: er was eten en drank en veel mensen en dat is altijd leuk voor het songfestival, want ik kijk daar nu eenmaal niet naar voor de schone muziek, wel omdat het zo leuk is commentaar te geven. En in je eentje commentaar geven en lachen met acts is niet leuk, niewaar.

De drie oudsten zijn gaan slapen bij mamie en grandpère. Anna kan dat uiteraard nog niet, zij moet nog dicht bij mij blijven kwestie dat ze dan tenminste eten heeft.

Het was zeer gezellig en druk en ook wel luid. Tot 22u30 heeft Anna zich eigenlijk wreed braaf gehouden. Nadat ze gegeten had dacht ik een toertje te maken zodat ze in slaap zou kunnen vallen, maar dat is niet gelukt.

Anna lag met wijdopengesperde ogen in de buggy en gaf geen teken om in slaap te vallen. Ik ben dan maar met haar naar huis gegaan om haar in alle rust in haar bedje te kunnen leggen.

Thuis bleef ze maar overalert en zelfs na nog wat gedronken te hebben, waarvan ze meestal slaperig wordt, bleef ze superwakker.

Ik heb haar nu uiteindelijk gewoon in haar wieg gelegd en na nog een heel klein beetje tegensputteren is ze toch (eindelijk) in slaap gevallen.

Het was duidelijk allemaal te veel voor haar.

De sleepbrigade is weer van wacht in onze straat. Ik heb ze de eerste keer sinds lange tijd weer gezien vorige week op Louis zijn feestje.

Het parkeren in de straat is hier nl. zeer beperkt:

• alleen bewoners mogen hier parkeren
• er mag alleen op de aangeduide parkeerplaatsen geparkeerd worden (dus ik mag bv. ook niet meer voor mijn poort staan)
• én de eerste parkeerplaats in de straat is voor gehandicapten, dus daar mogen logischerwijze alleen auto’s met een geldige kaart staan.

En het is dat laatste punt dat vandaag en vorige week problemen geeft. De parkeerplaats is nl. wel aangegeven, maar niet op de grond: enkel met een bord. Op de grond staat enkel een P en niet het logo voor gehandicaptenparking, noch is de plaats blauw geschilderd.

Ik moet toegeven: ik had het ook gemist. Voor de herinrichting van de straat tot woonwijk was daar een gehandicaptenplaats, maar ik had niet gezien dat het dit opnieuw geworden was. En voor het feestje van Louis heb ik mijn auto daar ook af en toe geparkeerd. Sindsdien niet meer.

Op de dag van Louis zijn feestje stond daar dus een auto die maar aan de eerste twee van de drie voorwaarden voldeed: geen gehandicptenkaartje dus. Vanavond stond op daar dus weer een auto zonder kaartje en dus was de politie hier weer om hem weg te laten slepen. Die mensen gaan vanavond een niet zeer aangename verassing krijgen.

Een niet zo aangenaam einde aan een avondje uit, zou ik zo denken.

Enige tijd geleden schreef ik “one down, three to go”.

Gisteren was het oudercontact bij Louis op school.

Hij zit nog maar in de tweede kleuterklas dus eigenlijk is het nog niet zooo belangrijk (er wordt eigenlijk zo goed als alleen gespeeld) en bij Zelie zijn we nooit geweest (een grote babbelkont, dus we wisten alles wel), maar gezien Louis een nogal gesloten vat is en we in het geheel niet weten hoe hij het eigenlijk doet op school en of hij het zelf wel leuk vind (echt leuk, ook al zegt hij van wel), zijn we maar langsgeweest.

Zoals gedacht: geen probleem voor Louis op school (meer details hier) en het lijkt er dus meer dan goed op dat Louis ook onder de categorie van hoogbegaafden valt … wat ik tot mijn spijt al vermoedde.

Uiteraard vind ik dat niet erg op zich en ben ik wel trots dat ik slimme kindjes heb. Ik ben alleen wreed bang dat ik er niet juist op zal reageren of op tijd of zo en dat ze daardoor zullen “opgeven” en hun potentiëel niet zullen volledig kunnen ontplooien.

Goed in de gaten houden en gelukkig kan ik het uitleggen van een *normaal* standpunt. Ik heb al gemerkt bij Zelie dat dat soms wel helpt

Na de rug, nu het bekken: volledig vast en gruwelijk pijnlijk.

Zeer lastig, vooral om op te staan uit bed. Eens ik wakker ben en even heb rondgelopen valt het allemaal wel mee (in de zin van dat het geen gruwelijke pijn meer is maar een gewone erge pijn).

Ben ondertussen bij zuslief langsgeweest voor een eerste behandeling en maandag komt de volgende. Ze heeft me gewaarschuwd dat voor het bekken, het drie tot vier behandelingen duurt vooraleer er effect is.

Dus, ik kijk vooruit naar de toekomst en bijt ondertussen ferm op mijn tanden.

Things can only get better.

‘t Is Bargain Hunt op BBC met twee koppels ‘helderzienden’: ieieieieieieieiek!!!!

Ik ben nu niet echt de meest cynische persoon die er rondloopt en ik geloof vrij dat er meer is dan dat wat we zien, maar een voorwerp vast te pakken en zogenaamd zeggen wie de vorige eigenaar ‘waarschijnlijk’ was, nee, zover kan ik niet meegaan.

Even wegzappen dus tot ze aan de veiling beginnen, wat eigenlijk de enige reden is waarom ik naar zo’n programma’s kijk, want die veilingen vind ik fantastisch.

De oogst op moederdag:

• drie wenskaarten, volledig zelfgemaakt (Zelie)
• drie (papieren!) theelichthouders in de vorm van waterlelies, inclusief theelichtjes (Zelie)
• één schilderij (Louis)
• één juwelendoosje (Louis)
• één onderlegger (Jan)

Of met andere woorden: de kinderen hun kunstwerkjes. Adorable!

Niets van de wederhelft want ‘ik en zijn moeder niet’ …