San's Weblog

The weirdest thing: ik ging gisteren gewoon in de zetel zitten om Anna eten te geven en plots begon mijn voet pijn te doen.

Mij verzet, schoenen uitgedaan en het ging even beter … om dan serieus te verergeren.

Geen flauw idee wat het kan zijn. Ik zat gewoon in de zetel en kan me niet herinneren dat ik iets specifieks misgedaan heb.

Gisterenavond kon ik er zo goed als niet op lopen: vreselijk pijn, zo erg dat ik dacht dat er misschien iets gebroken kon zijn.

Vandaag doet het nog enorm veel zeer maar ik kan er tenminste weer op lopen.

Hoogstwaarschijnlijk dus (maar) een spier verrokken of zoiets. Ik zou niet weten wat ik gedaan zou hebben moest het vandaag verergerd zijn in plaats van verbeterd.

Niet van de geboorte hoor. Dat zou een beetje heel laat zijn. Anna is ondertussen al 7 weken (de tijd vliegt, nietwaar).

Nee, naweeën voor de kinderen van het weekend: het waren lange dagen.
Voor Zelie was het het ergst maar zij heeft er het minste last van, heb ik zo de indruk.

Vrijdagavond was het scouts voor haar en toen zat ze maar om 21u45 in bed. ‘t Was een leuke vergadering (wat het belangrijkst is uiteraard) en we zijn te voet naar huis gekomen. Eerst een eindje meegewandeld met haar vriendinnetje Yanthe (en haar zusje en oma bomma): langs de Ketelvest, Nederkouter, Koophandelsplein, Veldstraat, over de Korenmarkt en dan een kleine afslag genomen om langs het Vleeshuis te passeren. Daar hebben we ook afscheid genomen van het vriendinnetje. Aan het Vleeshuis een frietje gekocht en dan op het gemak doorgewandeld naar huis.

Met dat Zelie, Yanthe en Nimuë (het zusje dus) er in de Veldstraat niet beter op gevonden hadden dan om op handen en knieën een eindje af te leggen, mocht Zelie nog in bad voor het slapengaan. Het water zag donkergrijs, ongelooflijk, maar ze zat uiteindelijk proper en fris in bed.

Zaterdagvoormiddag was het turnen voor Zelie en Louis, zoals gewoonlijk. In de namiddag zijn we dan gaan kijken om een nieuwe relax te vinden voor Michel. Ik stond erop erbij te zijn, kwestie dat hij toch (hopelijk) met iets thuis zou komen dat niet alleen comfortabel was, maar ook een beetje mooi zou zijn.

We hebben dus iets gevonden dat aan beide eisen voldoet. We zullen volgend weekend waarschijnlijk een definitieve beslissing (en dus bestelling) nemen.

Na het zetelshoppen zijn we bij Michel’s mama langsgegaan met een kadootje om haar een (vervroegde) moederdag te wensen gezien we zondag niet thuiswaren. Het was nog mooi buiten en de kinderen hebben dus naar hartelust kunnen rondhotsen, wat blijkbaar nodig was na al het winkelen.

Maar zo’n bezoekje loopt altijd uit en uiteindelijk was het na 20u eer we thuis waren. De kinderen moesten nog eten (wij ook trouwens) dus tegen dat ze in bed zaten was het weer na 21u.

Zondag rustig begonnen: beetje eten gemaakt, kinderen in bad voor een zeer grondige wasbeurt, gegeten en na het eten dan onmiddellijk vertrokken richting Nederland (Oisterwijk, waar mijn broer woont) voor het verjaardagsfeestje van mijn broer’s jongste: Louis is 4 jaar geworden.

Drukke bedoening met heel veel kinderen (18 als ik mij niet vergis, gaande van bijna 7 weken tot 13 jaar) en een hoop volwassenen, bijna allemaal familie. Altijd wreed wijs en ik amuseer mij altijd rot op zo’n gelegenheden en de kinderen duidelijk ook. Pas rond 20u vertrokken helaas, dus het was na 22u dat de kinderen in bed zaten, en dat voor een schoolavond.

Het resultaat laat zich zien.

Nu eigenlijk valt het nog mee hoor. Zelie en Louis hebben alleen last om ’s ochtends op te staan. Jan heeft meer last: hij is nogal humeurig, weent heel rap en heel hard, krijst de hele peutertuin bijeen als ik hem ’s ochtends afzet…

These thins shall pass, hopelijk alleen vroeger dan later

In het weekend mogen de kinderen niet opstaan voor 7u … wat ik eigenlijk veel te vroeg vind, maar enfin.

Gesprek zaterdagavond:

Zelie: Mogen we morgen voor moederdag vroeger opstaan? Ik ben zo nerveus…
ik: Nee schatje
Zelie: Maar waarom niet?
ik: Awel Zelie, wat betekent moederdag?
Zelie: Euhm, om mama te verwennen??
ik: Juist. En waarmee kan je mama het best verwennen?
Zelie: Door jou te laten slapen?
ik: Voila!
Zelie trekt geamuseerd/boos gezicht en lacht dan.

Er wordt altijd gezegd, uitstel is geen afstel, en voor Louis gold dat ook. Ten tijde van zijnen verjaardag (tijdens de paasvakantie) zag ik het niet echt zitten om een feestje te doen voor zijn vriendjes en ik zei toen dat het wel zou gebeuren maar dan later.

Maar ik had elke week wel een excuus waarom het dan niet te doen en zo kwam het er nooit van.

Tot Michel vorige week zei dat hij vorige woensdag met Zelie naar een theatervoorstelling wou gaan en toen dacht ik no time like the present. Louis gevraagd welke vriendjes hij wou uitnodigen en dan dinsdag nog rap de briefjes geschreven. Ondanks de late actie konden alle vriendjes gelukkig komen.

Hij mocht zoveel vriendjes vragen als hij wou, maar hield het op vier: twee meisjes (Nimuë en Emily) en twee jongens (Lucas en Robin).

Met Lucas en Robin vormt hij sinds de eerste kleuterklas een drie-eenheid: het lijken onafscheideijke vriendjes. Op Emily was hij een paar weken verliefd en blijkbaar is zij nog steeds een vriendje, ook al is hij er niet meer verliefd op. Nimuë is zijn huidige liefde. Logische keuze dus.

Vijf jaar en al twee keer verliefd geweest: schattig hé

Gezien de twee jongens niet in Gent wonen zijn zij al ’s middags meegekomen na het school en hebben zij hier gegeten. Geen enkel probleem om hen na school mee te krijgen: alledrie dolenthousiast. Vanaf 14u kwamen de meisjes erbij.

Het was een leuk feestje. Het was prachtig weer en we hebben met waterballonnen gespeeld op straat (dat kan hier nu gelukkig). Ook de zandspeelgoedjes werden bovengehaald en voor de rest hebben ze ook met de kadootjes gespeeld die Louis gekregen had.

Jan en Anna waren ook thuis en eerst hebben zij goed geslapen om daarna braaf mee te spelen. Allé, Jan toch. Anna is nog een beetje te klein hé.

Geen taart voor de kindjes, maar lekkere door mama gebakken pannenkoeken die er in gingen als zoete broodjes.

Om 17u was het dan afgelopen en net op tijd: het is dan beginnen gieten dat het geen naam had, een echte wolkbreuk.

Een geslaagd feestje en het belangrijkste: louis vond het fantastisch.

Vanavond werd er een lezing over hoogbegaafdheid gegeven door prof. dr. Tessa Kieboom van het Centrum voor Begaafdheidsonderzoek. Het was een lezing georganiseerd door het Departement Lerarenopleiding vooral voor leraren en leraren in opleiding (maar dus niet exclusief).

Gezien onze “situatie” met Zelie vonden wij het interessant om eens te horen wat een experte op het gebied erover te zeggen had en dus hebben we ons ingeschreven om erbij te kunnen zijn. En maar goed ook: de lezing was volgeboekt. Veel interesse dus. Uiteindelijk ben ik alleen gegaan want Michel had te veel rugpijn … T.t.z. alleen, tenzij je Anna meetelt natuurlijk.

Vorig jaar hebben we op de school van onze kinderen een avond bijgewoond over hun project van de kangoeroeklas, waarbij de school het onderwerp hoogbegaafdheid als inleiding gebruikte. Vanavond ging het vanavond uitsluitend over hoogbegaafdheid. Het was dus veel gedetailleerder en er waren veel voorbeelden bij uit de praktijk, wat alles eigenlijk veel duidelijker maakte voor mij.

Zie, Michel kan zich daar goed bij inleven hoe Zelie redeneert en iets aanvoelt en alles, zelf hoogbegaafd zijnde. Ikzelf heb daar meer problemen mee: ik weet niet goed hoe er geredeneerd wordt en ben eigenlijk bang dat ik verkeerd reageer en zo een averechts effect heb.

Het was voor mij dus een zeer leerrijke avond en ik heb er een (heel klein) beetje inzicht bij gekregen. En een beetje is beter dan niets, nietwaar. Tijdens de pauze heb ik dan een gesprek gehad met een koppel wiens oudste ook hoogbegaafd bleek en we hebben een beetje notities vergeleken. Altijd interessant en blijkbaar zijn mijn ervaringen met Zelie niet heel erg verschillend met die van hen. Misschien eens kijken op tinternet of er een zelfhulpgroep voor ouders van hoogbegaafden bestaat: tegewoordig zijn er toch zelfhulpgroepen voor alles, nietwaar

Twee zieken thuis.

‘t Zal dus een leuke dag worden vandaag en ik kijk er niet naar uit. *zucht*

Ze geven The Office opnieuw op BBC.

Ik herinner me dat ik de eerste serie volledig gezien heb en dan ergens, na een paar afleveringen van de tweede reeks, gestopt ben met kijken.

Niet dat ik vergeten was waarom ik was gestopt met kijken, maar de aflevering van vandaag herinnert mij er opnieuw aan waarom ik ook nu niet meer verder ga kijken: het zweet breekt mij uit bij de dingen die David Brent doet. Ik overdrijf echt niet. Plaatsvervangende schaamte big time.

Drukke dag vandaag.

In het Gravensteen doen ze een aantal ridderweekends, Middeleeuwse kampementen genaamd.

Het eerste weekend was al in april (gemist dus) en dit weekend was het dus het tweede weekend met als thema Spel ende vertier.

Deze morgen zijn we dan met de hele familie (jaja, de papa was ook mee) eens gaan kijken naar al dat middeleeuws spel en vertier.

Het spel element was eerder beperkt: je kon boogschieten en hoefijzer werpen en misschien was er ook iets met stokpaardjes, maar dat was niet duidelijk, dus niet zoveel, vooral niet voor kinderen.

Het vertier was er wel: er was iemand die toonde hoe maliënkolders werden gemaakt, iemand die een hele uitleg kon doen over verschillende wapens (namen, hoe te gebruiken, geschiedenis ervan …), iets met vellen van beesten en wat ermee te doen, muziek en eten. De kinderen stonden bij bepaalde delen gebiologeerd te kijken, Zelie vooral bij de maliënkolders en Louis bij de wapens.

Gezien we dan toch in het centrum waren zijn we  een hapje gaan eten in de Pablo’s. Louis voelde zich niet 100% en at niets. Jan en Zelie hebben vooral frietjes gegeten. Michel en ik iets meer typisch Mexicaans.

Pablo’s is toch één van mijn favorite eetgelegenheden, maar er is iets veranderd, en niet ten goede wat mij betreft. Wat ik absoluut heel lekker vond in Pablo’s waren de rode bonen of eerder de puree achtige massa die zij van de bonen maakten. De bonen vandaag waren absoluut niet in een puree achtig iets gekookt, eerder nog volledig en gemengd met (lente)uien. Niet goed. Maar de rest was wel nog altijd uitstekend.

Na het eten terug naar huis zodat Jan een dutje kon doen vooraleer we aan onze namiddag activiteit zouden beginnen.

Om 15u werden we verwacht op het lentefeest van H. en uiteindelijk waren we maar een half uurtje te laat: net op tijd voor de speech van de moeder van het feestvarken (goed gedaan T.!) en het opdienen van de ijstaart … dus eigenlijk in het geheel niet te laat

Wreed gezellig feestje, leuke locatie, ongelooflijk lekker dessertbuffet: de taarten, de chocomousse, de fantastisch lekkere pannekoekjes … Ik ben zeker (meer dan) vijf keer langsgeweest (niet dat ik gulzig ben hoor) en ik was zeker niet de enige. Het leuke was dat alles in zo’n kleine porties was verdeeld dat je niet de indruk kreeg dat je veel aan het eten was. Altijd leuk.

Aan de kinderen was ook gedacht (uiteraard): er was een springkasteel en gelukkig was het in de namiddag gestopt met regenen zodat ze allemaal (er er waren er een pak) goed buitengespeeld hebben.

Het gezelschap was ook zeer aangenaam. Zoals met vele van die speciale feestjes heb je meestal niet de tijd om met de gastvrouw en -heer te spreken: veel te veel volk daarvoor en iedereen wil wel eens een babbeltje met hen slaan, maar onze tafelgenoten hebben dat meer dan goed gemaakt.

Tegen het einde kwamen de gastvrouw en -heer onze tafel dan ook vervoegen en hebben we allemaal samen nog veel gekletst.

Eén van de onderwerpen ging over babies (er waren er toch 3 aanwezig, waarvan Anna de kleinste) en ik heb toch mijn best gedaan om een zekere heer opnieuw “goesting” te laten krijgen, en Anna kennende, wie zou kunnen weerstaan

Enige slechte aan de dag: vanavond thuisgekomen en ons twee jongens hebben alletwee koorts (alletwee 38,8° C). Hopelijk is het de vermoeidheid en is het morgen over. Zoniet, dan ben ik morgen thuis met drie kindjes.

Deze keer niet ik maar de kinderen.

Voor zover ik hoorde zaten ze er gisteren niet (te) laat in, maar vandaag zijn ze alle drie moe.

Nu, deze ochtend was Jan blijkbaar wel wakker om 5u45 en heeft zo ook Zelie wakker gemaakt, dus er is een verklaring voor zij tweeën. Van Louis kan niet hetzelfde gezegd worden.

Bij Zelie heb ik er zoveel niet van gemerkt. Haar leiding bij de scouts daarentegen wel: ze heeft blijkbaar een paar traantjes gelaten. Maar anders heeft ze zich zeer goed gehad. Het was vuile vergadering en dat hebben we geweten: ik heb haar haar vijf keer mogen wassen vooraleer het er maar een beetje op leek dat het proper was

Louis is deze namiddag in de zetel in slaap gevallen, dus zeer duidelijk hier. Nu, eigenlijk is het toch niet zo verwonderlijk: Louis, Zelie en ik hebben met Anna in de koets naar de scoutsvergadering gewandeld (een goed half uur gaan en dus ook terug), en Louis was afgepeigerd toen we terug thuis waren.

Jan was de hele dag enorm wenerig. Voor het minste waren er tranen en zelfs hysterische huilbuien. Hij is ’s middags zonder enig protest gaan slapen en zelfs vanavond is hij niet beginnen krijsen toen ik hem in bed stak. Dat spreekt boekdelen.

Morgen beter hopelijk

Gisterenavond zijn de drie “grote” bij mamie gaan slapen.

Wij zijn een avondje uit geweest: een etentje met twee vrienden, daarna een tentoonstelling en vroeg thuis. Anna was mee (uiteraard) en een beetje lastig, maar over het algemeen ging het nog.

Anna heeft dan een ganse nacht bij ons in bed gelegen: als ze had gegeten wou ik wachten tot ze goed sliep voor ik haar teruglegde in haar wieg, maar terwijl ik wachtte viel ik in slaap tot zij weer wakker werd voor haar volgende voeding.

Uiteindelijk deze morgen om 9u wakker geworden, bijna volledig uitgerust.

Zalig.