San’s Weblog

Ik wil groentetaarten of quiches maken in grote getale. Enig probleem: ik heb dat nog nooit van mijn leven gedaan … tot vanmiddag.

Voor het eerst dus een taartje gemaakt met groenten en al zeg ik het zelf: het was niet slecht. Maar aan de andere kant: het was zeker niet zeer goed. Eetbaar, het heeft gesmaakt, maar het kon beter, veel beter.

Kijk, zo zag het eerst exemplaar eruit

‘t Was er eentje met spinazie en geitenkaas en ham

De tweede was zelfs nog minder gelukt. Nog altijd eetbaar en we hebben dus geen honger geleden, maar zeker voor verbetering vatbaar. Die tweede was er eentje met witloof, emmental en hesp.

Beiden waren niet luchtig en helemaal niet om te zeggen: geef er ons nog zo’n paar. Dus niet om te maken voor een grote bende.
De recepten heb ik van in Ons Kookboek, dus very basic.

Als iemand mij tips kan geven voor zeer lekkere en luchtige taarten, één adres. Ofwel op dit blog, ofwel op sandra.pattyn@gmail.com.

Please, ik smeek jullie: tips, tips, tips (en recepten?). Wie weet kunnen jullie ze dan ooit in persoon proeven

Zaterdagnamiddag gaan wandelen met de kinderen. Louis had nieuw ondergoed nodig en het weer was prachtig dus zijn we erop uit getrokken.

Eerst dus ondergoed gehaald en dan doorgewandeld tot bij Damass voor een ijsje.

Met de hoorntjes in de hand zijn we dan op ons gemak teruggekomen en zoals verwacht zat vooral Jan onder het ijs: mond, handen, kleertjes … een heel mooi zicht.

Dus voor het slapengaan was een bad niet overbodig.

Jan was zoals altijd zeer blij om in bad te mogen maar toen hij er een paar minuutjes inzat begon hij te klagen dat hij koud had, maar hij wou er nog niet uit. Ik wastte zijn haar en toen zat hij effectief te rillen dat het geen naam had. Het water was nochtans alles behalve koud.

Toen Louis uit bad ging wou hij er absoluut ook uit. Hij zat te beven gelijk een blad. Ik heb hem er dus maar rap uitgenomen en direct goed ingeduffeld. Eens droog heb ik hem aangekleed maar eerst zijn zijn temperatuur genomen en mijn vrees is uitgekomen: 39,4 °C.

Hopelijk is het oververmoeidheid en is het morgen voorbij, anders zal het geen leuk lang weekend worden

Update:

zondagmorgen en Jan lijkt weer volledig OK. Temperatuur: 37,2 °C

zondagmiddag: bergafwaarts met 39,1 °C

zondagavond: een jojo-effect: nu nog 37,4 °C

Met dat ik nu met Zelie ga zwemmen wou Louis ook. Ik heb hem dan maar gezegd dat Zelie en ik gaan zwemmen, écht zwemmen en dus niet spelen, en dat hij dat nog niet kon en dus niet meekon.

Ik beloofde hem wel dat ik zou informeren bij de badmeesters om hem eventueel te leren zwemmen en Louis was daar zeer blij om.

Na het zwemmen gisteren heb ik dus de badmeesters aangesproken en die hebben me een telefoonnummer gegeven van hun collega die les geeft en ik mocht nog gisterenavond bellen.

Dat heb ik dan ook gedaan.

Gezien het het einde van het jaar is kon Louis nog les krijgen, maar dan ging het zeer intensief moeten gebeuren: elke zaterdag én zondag én nog een dag in de week, telkens een half uur, en dit gedurende de komende vier weken.

De eerste afspraak was voor deze middag en ik heb dan maar Michel de opdracht gegeven om toezicht te houden: daar een half uur staan wachten met drie kleine kinderen, juist op het middaguur, vond ik niet aangeraden.

Louis heeft deze voormiddag zeker wel vijf keer gevraagd wanneer hij nu ging gaan zwemmen: doodenthousiast, dus toen het eindelijk tijd was kon hij niet rap genoeg omkleed geraken.

Ik ben nog een vijftal minuten blijven kijken om dan met de drie andere kinderen naar huis te gaan. Louis leek nog steeds volkomen in zijn element.

20 minuten later kwam Michel al aangereden met Louis achterop: de zwemles was blijkbaar geen succes geweest. Gezien Louis nog een beetje bang is in het water heeft de leraar ons aangeraden te wachten tot hij helemaal op zijn gemak is in het water.

Louis moet dus nog aan watergewenning doen.

Ik heb Zelie dan maar gevraagd of ze het erg zou vinden als Louis op vrijdag zou meegaan of dat ze liever had dat het gewoon wij tweeën zou zijn. Ze twijfelde geen seconde: Louis moest mee. Toch een heel klein beetje teleurgesteld (want ik dacht dat zij het leuk zou vinden iets onder de meisjes te doen) vroeg ik waarom en toen antwoordde ze dat ze dan niet alleen in het klein badje zou zitten.

Zelie, altijd de praktische

Dus vanaf volgende week zal Louis waarschijnlijk ook mee gaan zwemmen. Tenminste, als hij wil en dan ga ik proberen of ik hem kan helpen over zijn angst. Als blijkt dat hij het zelf toch niet leuk vindt kan hij nog altijd beslissen om bij papa te blijven en Sokaban te spelen.