San's Weblog

Ik begin mijn twijfels te krijgen of het nu echt wel windpokken waren.

Jan had veel rode vlekjes, maar maar 5 ervan hebben ooit (heel kleine) blaasjes gehad. Voor de rest is hij nooit ziek geweest en nu is alles al verdwenen.

Ofwel de kortste windpokken ooit, ofwel was het iets anders (misschien toch muggebeten?). Vrijdag wou ik de diagnose laten bevestigen door de huisarts maar die was in opleiding. Morgen kan ik dat niet meer laten doen want er is niets meer te zien.

Nu ja, Louis heeft ook windpokken gehad … denken we: hij had twee pokken boven zijn oor (in zijn haar) en één op zijn wang. Ook nooit ziek geweest, dus de broertjes zullen waarschijnlijk op elkaar lijken in dit geval.

Het begin van het einde is hopelijk aangebroken. Touch wood zeggen ze zo.

Vanacht heeft Anna de nacht doorgedaan: geslapen van 21u30 tot 8u30 deze morgen. OK, het waren uitzonderlijke omstandigheden en gisteren (op haar feestje) heeft ze eigenlijk wreed weinig geslapen, maar hoop doet leven.

De laatste weken, sinds mijn vorige post hierover, sliep ze al langer: variërend tussen de 7 en 8 uur. Vorige nacht heb ik haar gehoord na 8 uur: ze maakte haar geluiden alsof ze wakker kwam (gekruin, half geween en zo) maar is dan blijkbaar stilgevallen en ze heeft dan dus doorgeslapen.

Ik hou nu mijn vingers gekruisd dat het niet eenmalig is. Ik verwacht nu niet direct dat het definitief is (toen ze van 3 uur slapen naar 6 uur ging en daarna naar 8 uur, was dat ook van één nacht wel, de volgende niet, dan weer drie nachten, nog eens niet en uiteindelijk altijd), maar wel dat het meer en meer gebeurd zodat ik haar binnenkort kan verhuizen naar haar (en haar zus haar) kamer.

Gisteren hebben we (eindelijk) een feestje gegeven om Anna te verwelkomen en het was heel leuk.

De dagen ervoor heb ik vooral van hot naar her gereden en gelopen om alles voor te bereiden: de tafelbekleding, eten bestellen, drank inslaan, de nodige bestekken en serviesen bijeenrapen, …

We verwachtten zo’n 67 mannen, vrouwen en kinderen altegaren, zij het niet allemaal gelijktijdig. Het enige probleem was dat ik niet wist wie er wanneer kwam en hoelang ze al dan niet bleven.

Dus taart en ribbetjes besteld voor 60 man en nog kleine worstenbrochetjes voor de kinderen erbovenop, ge kunt nooit weten zeker?

De taart was geen probleem. Ik had er vier besteld bij Les tartes de Françoise (na Brussel, nu ook in Gent): chocolade, aardbeien, citroen meringue en kaastaart. Zalig! Ongelooflijk. Mens, die mannen hebben goei taarten. Het volk vond dat precies ook want er bleef alleen een stukje citroentaart over én we waren toen zeker niet met 60 man.

Tegen de avond gingen er al maar meer mensen naar huis, nog voor de BBQ werd opgestart. Van de in totaal 67 die langsgekomen zijn bleven er uiteindelijk nog een 35 over voor het avondeten: ongeveer 20 volwassenen en 15 kinderen (give or take a few).

90 ribbetjes was dus (net?) iets te veel. Los daarvan heeft iedereen wreed goed gegeten, meer dan initieel gedacht. Deze middag eten we nog eens van de overschot en de rest gaat dan de diepvriezer in: niets zo lekker en gemakkelijk als BBQ op een zonnige middag en met nog een 50-tal ribben in de diepvries (de worstjes zijn wel op) zullen we niet omkomen van de honger

Anna is bewonderd geweest door iedereen. Veel ah’s en oh’s en wat een schoon boeleke (niet dat ik dat nog niet wist maar bevestiging is steeds leuk, nietwaar). Ze ging van arm tot arm en bij de ene bleef ze al wat langer dan de andere. Een groot gemak als je zelf ook nog wat wil helpen en hier en daar nog wat voorbereidingen moet doen. Het meeste werd wel gedaan door mijn schoonmoeder (vreselijk bedankt mamie) zodat ik af en toe ook eens met de mensen kon babbelen en vooral Anna eten geven: met het warme weer eet ze meer en rapper.

De laatste mensen zijn hier doorgegaan rond 23u. Daarna nog wat afwassen en opruimen en het was ruim middernacht gepasseerd vooraleer ik in bed lag. Al bij al een leuke en geslaagde dag.