San’s Weblog

Zelie doet een relaas van één van de activiteiten:

“We hebben een spelletje gespeeld. Er was een thuisploeg en een veldploeg. Ik zat in de veldploeg en meester deed ook mee. Hij zat in onze ploeg.

En we zijn gewonnen!

Maar ik ga nu eerst vertellen hoe het spelletje gaat …”

Ja, eerst de belangrijke zaken hé

Een tijdje geleden heeft Anna ontdekt dat als ze wild met haar armen zwaaide, ze soms tegen de speelgoedjes boven haar hoofd botste. Ze kijkt dan zo geconcentreerd als om te zeggen: en nu nog controle krijgen over die dingen en dan zult ge pas wat zien.

Eergisteren heeft Anna nu ook haar handjes ontdekt.

Ze zat in haar maxi-cosi in de auto en keek zeer intens naar haar ene handje. Ze was heel gefascineerd over hoe haar vingertjes open en toe gingen.

Onze meid wordt groot … nu al

Dinsdagavond, 21u17.

Michel hoort nog lawaai in de kamer van Zelie en Louis. Of ik eens iets wil zeggen (hij had al twee keer gereclameerd). Ik sluip heel stilletjes de trap op om te zien wie er feest aan het houden is, kwestie van de juiste persoon te straffen.

Ik zie Louis relatief stilletjes tegen zijn knuffels praten. Als ik om de hoek kijk zie ik een heel klein stukje Zelie dat doodstil in bed ligt.

Alles in orde, meld ik Michel, ‘t is maar Louis die tegen zijn knuffels bezig is. Ze zijn niet aan het spelen.

21u20, zelfde avond.

Louis komt op de trap staan en vraagt waar Zelie is. Ik kijk verbaasd naar Michel en hij naar mij: wij hebben Zelie niet zien of horen uit haar bed komen. Antwoord dus: in haar bed? Maar ik zie haar niet, zegt Louis met een klein piepstemmetje. Misschien is ze op het toilet. 2 seconden later: daar is ze ook niet, met nu al meer angst in de stem.

Ik dus naar boven, lichtjes ongerust, want waar kan Zelie in godsnaam naartoe gaan? Louis vliegt als de weerga in zijn bed als hij mij hoort afkomen. Eens boven werp ik één blik op Zelie’s bed: zij ligt daar rustig te snurken.

Louis er met zijn neus op gedrukt (niet letterlijk natuurlijk). Hij gerustgesteld en alles werd heel stil … eindelijk.

Louis is nog een beetje bang in het water. Vandaar dat hij nog geen zwemlessen krijgt.

Sinds een week of twee ga ik nu elke dinsdag en vrijdag na school gaan zwemmen met Zelie, Louis en Jan (Anna blijft nog vanop de zijlijn toekijken). We gaan samen met de vriendjes van school, of beter: een andere mama met ook drie kindjes  (meisjes) waarvan de twee oudste samen met respectievelijk Zelie en Louis in de klas zitten (en haar jongste volgend jaar bij Jan zal zitten :)).

Een goed iets blijkbaar want het vriendinnetje van Louis kan wel al zwemmen en dat geeft Louis iets om naar te streven. Vooral omdat hij met N. wil spelen en dat dat moeilijker is als zij in het diepere deel gaat van het kleine bad.

Vandaag konden de vriendjes niet. Jan zat nog op de peutertuin en gezien zijn recente ontmoeting met de windpokken vond ik het raadzamer dat hij nog niet mee ging zwemmen. Dus alleen naar het zwembad met Louis en Zelie.

Zelie begint ondertussen beter en beter te zwemmen dus daar moest ik niet erg op letten. Met Jan afwezig kon ik mij dus volledig bezighouden met Louis.

Louis begon trots met te tonen dat hij, met dichtgeknepen ogen en neus, zijn gezicht in het water durfde steken.

Ik daagde hem toen uit om met zijn hoofd onder water te gaan. We deden het heel geleidelijk: op de trapjes zitten en dan steeds een trapje lager gaan.

De eerste pogingen lukten maar half: de bovenkant van zijn hoofd bleef telkens boven water. Maar Louis gaf niet op en uiteindelijk is gans zijn hoofd onder geweest.

Een goede truc dus van mij, zeggen dat zijn hoofd onder moest, niet alleen zijn gezicht. Zo concentreerde hij zich volledig op het ondergaan van zijn hoofd zonder er teveel bij stil te staan dat hij ondertussen steeds maar weer kopje onder ging.

We zijn nu dus al zo ver. Volgende stap: van het ondiepe naar het “diepe” deel van het klein badje gaan. Daarna: in het zwembad springen zonder schrik dat zijn hoofd onder gaat.

Jawel, one small step …

Deze morgen kijkt Jan naar de kattenbak.

Met verwonderde, en beetje bezorgde, blik kijkt hij naar mij en zegt: “Oh, Cate kaka daan”

Ik kan niet anders dan bevestigend antwoorden dat Hecate kaka heeft gedaan.

Hij bekijkt mij nu met een bestraffende blik, vingertje omhoog en zegt: “Kuisen hé?”

Ik begin mijn twijfels te krijgen of het nu echt wel windpokken waren.

Jan had veel rode vlekjes, maar maar 5 ervan hebben ooit (heel kleine) blaasjes gehad. Voor de rest is hij nooit ziek geweest en nu is alles al verdwenen.

Ofwel de kortste windpokken ooit, ofwel was het iets anders (misschien toch muggebeten?). Vrijdag wou ik de diagnose laten bevestigen door de huisarts maar die was in opleiding. Morgen kan ik dat niet meer laten doen want er is niets meer te zien.

Nu ja, Louis heeft ook windpokken gehad … denken we: hij had twee pokken boven zijn oor (in zijn haar) en één op zijn wang. Ook nooit ziek geweest, dus de broertjes zullen waarschijnlijk op elkaar lijken in dit geval.

Het begin van het einde is hopelijk aangebroken. Touch wood zeggen ze zo.

Vanacht heeft Anna de nacht doorgedaan: geslapen van 21u30 tot 8u30 deze morgen. OK, het waren uitzonderlijke omstandigheden en gisteren (op haar feestje) heeft ze eigenlijk wreed weinig geslapen, maar hoop doet leven.

De laatste weken, sinds mijn vorige post hierover, sliep ze al langer: variërend tussen de 7 en 8 uur. Vorige nacht heb ik haar gehoord na 8 uur: ze maakte haar geluiden alsof ze wakker kwam (gekruin, half geween en zo) maar is dan blijkbaar stilgevallen en ze heeft dan dus doorgeslapen.

Ik hou nu mijn vingers gekruisd dat het niet eenmalig is. Ik verwacht nu niet direct dat het definitief is (toen ze van 3 uur slapen naar 6 uur ging en daarna naar 8 uur, was dat ook van één nacht wel, de volgende niet, dan weer drie nachten, nog eens niet en uiteindelijk altijd), maar wel dat het meer en meer gebeurd zodat ik haar binnenkort kan verhuizen naar haar (en haar zus haar) kamer.

Gisteren hebben we (eindelijk) een feestje gegeven om Anna te verwelkomen en het was heel leuk.

De dagen ervoor heb ik vooral van hot naar her gereden en gelopen om alles voor te bereiden: de tafelbekleding, eten bestellen, drank inslaan, de nodige bestekken en serviesen bijeenrapen, …

We verwachtten zo’n 67 mannen, vrouwen en kinderen altegaren, zij het niet allemaal gelijktijdig. Het enige probleem was dat ik niet wist wie er wanneer kwam en hoelang ze al dan niet bleven.

Dus taart en ribbetjes besteld voor 60 man en nog kleine worstenbrochetjes voor de kinderen erbovenop, ge kunt nooit weten zeker?

De taart was geen probleem. Ik had er vier besteld bij Les tartes de Françoise (na Brussel, nu ook in Gent): chocolade, aardbeien, citroen meringue en kaastaart. Zalig! Ongelooflijk. Mens, die mannen hebben goei taarten. Het volk vond dat precies ook want er bleef alleen een stukje citroentaart over én we waren toen zeker niet met 60 man.

Tegen de avond gingen er al maar meer mensen naar huis, nog voor de BBQ werd opgestart. Van de in totaal 67 die langsgekomen zijn bleven er uiteindelijk nog een 35 over voor het avondeten: ongeveer 20 volwassenen en 15 kinderen (give or take a few).

90 ribbetjes was dus (net?) iets te veel. Los daarvan heeft iedereen wreed goed gegeten, meer dan initieel gedacht. Deze middag eten we nog eens van de overschot en de rest gaat dan de diepvriezer in: niets zo lekker en gemakkelijk als BBQ op een zonnige middag en met nog een 50-tal ribben in de diepvries (de worstjes zijn wel op) zullen we niet omkomen van de honger

Anna is bewonderd geweest door iedereen. Veel ah’s en oh’s en wat een schoon boeleke (niet dat ik dat nog niet wist maar bevestiging is steeds leuk, nietwaar). Ze ging van arm tot arm en bij de ene bleef ze al wat langer dan de andere. Een groot gemak als je zelf ook nog wat wil helpen en hier en daar nog wat voorbereidingen moet doen. Het meeste werd wel gedaan door mijn schoonmoeder (vreselijk bedankt mamie) zodat ik af en toe ook eens met de mensen kon babbelen en vooral Anna eten geven: met het warme weer eet ze meer en rapper.

De laatste mensen zijn hier doorgegaan rond 23u. Daarna nog wat afwassen en opruimen en het was ruim middernacht gepasseerd vooraleer ik in bed lag. Al bij al een leuke en geslaagde dag.

Gisteren, toen ik Jan afzette aan de peutertuin, zei de kinderverzorgster dat het er naar uit zag dat hij de windpokken had.

Ik keek doodverbaasd: windpokken? Waar? Hoe? Ik had al rode vlekjes gezien op zijn vel, maar niet zo veel en ik dacht eerlijk gezegd dat het muggebeten waren. Er stonden nergens blaasjes op dus …

Nu, de kinderverzorgster was er toch goed van overtuigd maar gezien hij nog geen blaasjes had mocht hij blijven (kinderen met windpokken mogen namelijk niet in de peutertuin tot de blaasjes opgedroogd zijn).

En ja hoor. Tegen dat ik hem ’s namiddags ging ophalen waren er al een pak vlekjes meer en had hij zijn eerste echte windpok (met blaasje) op zijn rug. Direct bij de apotheker gestopt om een voorraad producten binnen te halen: uitdrogende lotion, anti-jeuk poeder, koortswerende middelen, …
Jan is nu thuis tot alle blaasjes opgedroogd zullen zijn. Gelukkig is hij (nog niet?) ziek in de zin dat hij koorts heeft of lastig is. Hopelijk blijft het dus zoals het nu is.
Windpokken betekent ook geen water en geen zon. Beiden niet zo goed. Dinsdag en vrijdag gaan we normaal gezien zwemmen, dus dat mogen we vergeten voor de komende (twee) weken. Geen zon zal ook een probleem zijn als het weer weer mooi wordt want Jan (en de anderen) doen niets liever dan buiten spelen.

Het grootse probleem is voor zaterdag: we hebben een feestje en er zullen veel kinderen zijn en we dachten om de zwembadjes buiten te zetten. Dat mogen we nu vergeten want hoe leg je uit aan een twee-jarige dat iedereen in het water mag spelen behalve hij?

Op dit eigenste ogenblik zitten er twee vreemde mannen in onze keuken.

Ze hebben iets groots bij, waar ze nu aan het prutsen zijn, en gaan iets (gelijkaardigs) klein terug meenemen.

Juist: de mannen van Adek zijn er met ons vuur. Hiep hiep hoera!!!!