San’s Weblog

Onze Louis is nogal zot van dinosaurussen. Hij kreeg voor zijn verjaardag een Triceratops en hij is er dol op.

Jan ook ondertussen. Er is al gevochten geweest om dat beest. Uiteraard ligt hij er veel gewoon bij terwijl er niemand naar kijkt, en uiteraard wordt er alleen om gevochten als hij aan de ene opgevallen is en hij ermee wil spelen zodat, uiteraard, de andere er net op dat moment ook mee wil spelen Het gewone dus.

We spraken er dan ook al een tijdje over om een bezoek te brengen aan het Museum voor Natuurwetenschappen in Brussel, waar de Iguanodons van Bernissart staan.

Naar het weerbericht gekeken en gezien ze voor vandaag regen gaven vonden we het de uitgelezen dag om een bezoekje te brengen.

Deze namiddag dan naar de trein getrokken, tot grote vreugde van vooral Jan. Hij kon er niet van over dat we met de trein zouden weggaan. Trein naar Brussel Noord, overgestapt naar Brussel-Luxemburg, en op 5 minuten wandelen daarvandaan is het museum. Gemakkelijker kon niet.

Het hele museum was uiteindelijk een succes. De dinosaurussen, maar ook de zaal met de walvisskeletten en zeker alle zalen met allemaal soorten opgezette beesten. De ene vonden ze nog wijzer dan de andere. Waar ze vooral plezier aan beleefden en het langst bleven rondhangen was de benedenzaal met Beestige Buren: een zaal over de beestjes die bij jou (en mij) in en rond het huis leven, zowel in de stad als op het platteland.

Het was een kort bezoekje van ongeveer een uur, maar uiteindelijk niet té kort voor de kinderen. Voor herhaling vatbaar … als ze wat ouder zijn en een beetje meer geduld kunnen opbrengen zodat ze de uitleg ook willen horen of lezen.

En de regen? Die hebben we niet gezien. Nog altijd bloedheet toen we vertrokken en even warm toe we terugkwamen. Nochtans heb ik op het nieuws vanavond gezien dat er in West-Vlaanderen al meer dan een beetje regen gevallen is. Wij wachten nog altijd.

Gisteren is ze vier maand geworden. De tijd vliegt.

Ze groeit als kool en dagelijks zie je haar nieuwe dingen ontdekken.

Grijpen is (zo goed als) geen probleem meer: ze kijkt geconcentreerd naar hetgeen ze wil vastgrijpen, bestudeert haar handjes en doet dan een zeer goede hand-oogcoördinatie om het beöogde object vast te grijpen. Negen op tien heeft ze het vast.

Ze rolt van haar rug op haar buik en terug op haar rug. Niet altijd volledig gewild maar meestal wel, vooral op haar buik draaien.

Haar speelmat is dus een zeer interessante plaats voor haar: er zijn zowel speeltjes boven haar hoofd als op de zijkanten en onder haar. Gelijk hoe ze draait, er valt wel iets te beleven.

Wreed wijs want dat kan haar dan toch een tijdje bezighouden voor ze zich begint te vervelen.

Ze brabbelt soms de sterren van de hemel maar kan evengoed urenlang stil zijn.

Mensen in het algemeen vind ze wreed interessant en (voorlopig toch) ze is helemaal niet vreemd. Ze zit graag op de arm en lacht gewillig naar elkeen die een beetje vriendelijk doet. Om haar te laten schaterlachen moet je gewoon onder haar kin kietelen.

Maar net zoals toen ze nog in mijn buik zat, doet ze eigenlijk maar iets als het haar uitkomt: wil ze niet babbelen dan zal je er ook geen geluid uitkrijgen. En geef je haar iets om te grijpen en ze heeft geen zin, dan doet ze zelfs geen poging en zal haar handje niet opendoen als je het ertegen houdt.

Kortom, ‘t is een echt schatje met een volledige eigen willetje.

Zoals alle ouders ben ik trots op mijn kinderen.

Het is zo leuk hun evolutie en vooruitgang te zien en, zelfs als je dat niet echt wil, toch vergelijk je. Bewust, onbewust, maar doen doe je toch.

De eerste vergelijking (voor mij toch) gebeurde met de boekjes van De Bond “Ik word x maand”. Je kijkt naar de ontwikkeling van een gemiddelde baby en vergelijkt wat jouw baby van de opgesomde puntjes wel of niet kan.

Wij zijn altijd al gelukzakken geweest op dat vlak: alle vier onze kinderen deden tijdig (en zelfs meestal voortijdig) wat de gemiddelde baby kon. We moesten ons dus nooit zorgen maken, ook al wordt in de boekjes specifiek gezegd dat die gemiddelde baby niet bestaat.

Waar ik problemen mee heb is zuiver iets aan mezelf. Een kantje van mezelf dat ik eigenlijk helemaal niet wil. Moest ik het kunnen uitknippen, dan doe ik het onmiddellijk.

Want het is één ding om je kind te vergelijken met een gemiddeld, onbestaand, ander kind, het is een heel ander ding om dat te doen met bestaande kinderen. Elk kind is immers zo specifiek en origineel en eigenlijk absoluut niet vergelijkbaar, dat je dat dus eigenlijk niet zo mogen doen.

Is het iets dat ik alleen doe? Ik betwijfel het, maar ik heb er toch een hekel aan dat ik het doe.

Het is me vooral opgevallen dit jaar met Zelie die naar het eerste studiejaar ging. In de kleuterschool is er eigenlijk niet zoveel te vergelijken. De kinderen schilderen en maken knutselwerkjes, ze leren liedjes, maar als ouder krijg je geen rapport om de evolutie van je kind te vergelijken met de andere kinderen.

Sinds vorig jaar zijn er nu de rapporten voor Zelie en kan je beginnen vergelijken en dat doe ik niet altijd op een positieve manier.

Het meest last heb ik om mezelf in te houden als andere ouders zeggen “mijn kind is het best in x” om dan niet te zeggen “het mijne is beter in y” want, ik meen het, ik vind het fantastisch dat dat ander kind fantastisch is in x.

Maar er is altijd die neiging om dan ertegenop te stoefen door te zeggen dat mijn kind beter is in iets anders. EN DAT MAG NIET! Door dat te doen is het alsof het niet belangrijk is dat een ander kind ook (zeer) goed is in iets, en dat is het wel.

Dus bijt ik op mijn tanden en als het moment wel juist is zal ik dan ook wel stoefen dat mijn kind zeer goed is in iets, want uiteindelijk wil ik ook mijn trots tonen op mijn kind, zoals elke ouder zeker

Na mijn gejuich na Anna’s feestje over haar goede nachten heb ik mijn enthousiasme weer mogen terugschroeven.

Dat doorslapen was wel twee nachten, maar dat was ook al. De nachten nadien ging ze weer over naar wakker worden na vier uur om uiteindelijk weer zes à zeven uur door te slapen.

Ongeveer twee weken na het feestje begon ze negen à tien uur te slapen. Zalig gewoon: haar tussen 21 en 22u in bed steken en dan gerust zijn tot 6 à 7 uur ’s ochtends. Ze hield dat goed vol tot zo’n vijf nachten geleden.

Is het de warmte? De naweeën van de Gentse Feesten? Of gewoon een (tijdelijke) terugval? Ik weet het niet maar sinds een paar nachten wordt ze weer wakker na zes à zeven uur. M.a.w. ik mag rond 4u ’s ochtends weer uit mijn bed om eten te geven.

Ik hoor nu mensen denken: niet doen. Haar laten wenen. Maar dat zit niet echt in mij. Als een kind honger heeft dan mag ze eten van mijn part.

Op deze theorie heb ik wel een uitzondering op gemaakt hoor een paar weken geleden: Anna werd na vier uur slapen weer wakker en toen hebben we haar laten wenen. Een half uur lang. Ze viel toen weer in slaap … een volle twee uur. Gezien ze toen zes uur geen eten had gehad kreeg ze toen wel. De nacht daarop sliep ze weer negen uur, dus dat was éénmalig. Maar nu duurt het al vijf nachten.

Alhoewel: de eerste vier nachten sliep ze zes uur, gisteren was het zeven uur en een half. Misschien gaat ze terug naar negen uur? Hoop doet leven want ik loop er hier weer meer moe van rond.

Onze kinderen doen niet liever dan in zetels springen, of de leuningen zitten, lopen en staan, op bedden springen, … Kortom, alles wat eigenlijk niet mag en gevaarlijk is of kan zijn. Niet anders dan wij vroeger zeker?

Ik herinner me mijn eigen toeren, of toch één ervan. Mijn zus moet een jaar of twee, maximaal drie, geweest zijn en sliep nog in een spijlenbedje. Ik dus twee jaar ouder en mijn broer nog een jaar ouder. Wij sliepen met ons gedrieën in dezelfde kamer. Ter amusement van mijn zus klommen mijn broer en ik de kamer rond zonder de grond te mogen aanraken.

Ik probeer een beeld te schetsen: een kamer van ongeveer 6m op 6m, twee bedden van 90cm/200cm, een kast of twee, mijn zus haar spijlenbedje, een schouw met tablet, twee vensters met vensterbanken. Hét probleem: de deur, want daar konden we niet over. Maar voor de rest, geen probleem: van bed naar bed, rap over de vloer langs de deur op de kleerkast, over mijn zus haar bedje, op de schouw, op de bureaukast, één vensterbank, grijpend langs de muur naar de volgende vensterbank en terug op een bed. Ik zie mijn ouders nog binnenkomen terwijl ik bovenop de bureaukast zat en mijn broer op een vensterbank zat. Niet goed Maar ik moet zeggen: mijn zus was aan het gieren van het lachen, dus we waren geslaagd in dat departement.

Waarom ik hierover begin: wij herhalen ad nauseum dat de onze niet over de zetels mogen lopen, niet mogen in de zetels of op het bed springen, enz. want nu we zelf ouders zijn weten we uiteraard waarom het eigenlijk niet zo’n goed idee is. Maar luisteren ze? Absoluut niet.

Louis heeft deze namiddag evenwel de gevolgen ondervonden van zijn ongehoorzaamheid. Ze waren in de tuin aan het spelen en voor zover ik zag (ik stond aan de afwasbak voor het raam en stond te kijken) deden ze niets gevaarlijk. Op een bepaald moment zat Louis in de klapzetel en toen draaide ik me om om iets
anders te doen.

Plots een enorm hard gegil en direct erop volgend enorm gehuil. Dat gevolgd door een tweede gekrijs. Het eerste kwam van Louis. Jan volgde onmiddellijk. Ik in allerijl naar buiten om te kijken wat er gebeurd was.

Volgens een ooggetuige (Zelie dus) was Louis aan de stoel gaan hangen, deze was gekanteld en hij is op zeer rare wijze achteruit gevlogen en met zijn kuitbeen op de drempel van de deur van het achterhuisje terechtgekomen. Een kleine kap was het resultaat maar op een kuitbeen moet dat énorm zeer doen.

En Jan? Niets aan de hand. Gewoon enorm verschoten door het gekrijs van Louis zodat hij spontaan was mee beginnen huilen (ook sympathiehuilen genoemd).

Ik heb Louis dus maar binnen op een stoel gezet met een doek met ijs op zijn been. De kap toonde een beetje bloed maar bloedde niet. Later heb ik er dan een pleister op geplakt, alhoewel dat meer symbolisch is dan dat het wat uitmaakt.

Net zoals Jan die uit zijn bed gevallen was, vraag ik mij opnieuw af: hoe lang zal het duren vooraleer Louis dit incident vergeten is?

Of Jan het al vergeten is? Niet echt want als hij probeert uit zijn bedje te komen dan wijs ik er hem op dat hij nog wel eens zou kunnen vallen en zijn neusje pijndoen en dan trekt hij onmiddellijk zijn beentje weer binnen Zelf refereert hij er wel niet meer naar.