San’s Weblog

Niet voor de storm, maar nà de storm, die van de Feesten dan.

Deze morgen was het eerste kind (Anna) wakker om 8u, gevolgd door Zelie (8u15), Jan (8u30) en Louis (9u).

Tegen half tien aan de ontbijttafel en daarna een beetje gelanterfant tot half twaalf. Alles in slow motion. Alles op het gemak.

Dan gaan eten bij Michel’s ouders voor een BBQ en voor de rest van de namiddag daar rondgehangen: ze hebben een grote tuin en de kinderen kunnen er dus heel goed spelen.

De kinderen hebben daar ook hun bedjes, dus hebben we Jan daar zijn middagdutje laten doen terwijl de oudsten in het zwembadje speelden. Anna sliep ook goed en dus kon ik ook een beetje lezen en een (mini) dutje doen, wat wreed deugd deed.

’s Avonds nog een boterhammeke gegeten vooraleer naar huis terug te keren.

Voorwaar een kalme, aangename dag.

Het is voorbij, De Gentse Feesten. We kunnen beginnen aftellen naar volgend jaar.

Dit jaar was soms hectisch met 3 lopende kinderen en een baby. Volgend jaar zal het er niet op verbeteren: tegen dan loopt Anna ook en zal het krijsen worden als ze te lang in de buggy gaat moeten zitten.

Nu, uiteindelijk weet je nooit: misschien is Anna veel te content om in de buggy te zitten. Er zijn zo van die kindjes hé, die liever zitten dan lopen. Maar als de andere drie een voorbeeld zijn dan moet ik er niet op hopen.

We hebben de feesten gisteren in schoonheid afgesloten. Nog een laatste lange wandelingen met de vier kindjes. Ik had de dubbele buggy mee maar Jan heeft eigenlijk de hele tijd meegelopen.

We keken naar de niet-officiële straatartiesten, de kinderen kregen elk een ballon van een ballonartiest (Zelie kreeg een beer, Louis een zwaard en Jan een konijn), we brachten nog een bezoekje aan het Duvel Droomschip waar er allemaal uitvergrote spelen waren, we gingen een ijsje eten in een tea-room (in plaats van aan een kraam), we keken naar jongeren die break dance deden en tegen 19u30 waren we thuis zodat Jan en Anna op tijd zouden gegeten hebben en in bed zitten. Ik had Louis en Zelie immers beloofd samen nog een stapje in de wereld te zetten om de feesten af te sluiten.

En dat lukte: Jan zat om 20u30 in bed, Anna om 21u15 en 5 minuten later waren we weg. Eerst naar het Huis van Alijn waar er ter afsluiting een fuif was met jaren ‘50 muziek, daarna doorgelopen naar Polé Polé.

Beiden kinderen (en ik ook) hebben veel gedanst, zowel op de rock’n roll als op het meer zuiderse timbre. Het was een heel leuke avond en om 23u zijn we dan naar huis getrokken met een omwegje langs het hamburger kraam

Tegen middernacht zaten de kindjes dan in bed. Ik had gehoopt nog iemand tegen te komen om zelf nog eens terug te keren en een (groot) stapje in de wereld te zetten, maar dat was niet het geval zodat ik dan ook maar in bed ben gekropen. Uiteindelijk altijd een goed idee want zelfs al blijven de kindjes lang op, echt uitslapen doen ze nog niet.

Het waren zeer goede feesten. Volgend jaar opnieuw.

De Gentse Feesten eisen hun tol van Anna ook. Of is het de warmte? Of allebei?

Sinds we naar de feesten gaan slaapt Anna nog goed ’s ochtends maar eens we op pad gaan niet. Ze doet dutjes van zo’n half uur maar echt slapen dus niet.

En al bij al had ze er geen last van. Ze blijft eigenlijk vrolijk en flink, neut wel soms een beetje maar zolang je er mee rondloopt of -rijdt is er geen probleem … behalve dan voor je arm want Anna wordt al een beetje groot

Vandaag heeft ze haar klop gekregen: deze ochtend lang geslapen, deze middag 2 uur geslapen en deze namiddag nog eens een goede 2 uur en vanavond kon ze niet vroeg genoeg eten om te gaan slapen.

Al die indrukken en de drukte moeten wel enorm veel eisen van zo’n klein spruitje. Eigenlijk verbazingwekkend dat ze nog niet vroeger gestuikt is.

Hier ten huize doen we ook van Gentse Feesten. ‘We’ dat zijn eigenlijk ik en de kinderen, Michel van dienst zijnde voor het project (en ook een klein probleempje hebbende met zijn rug :)).

Sinds zondag zijn we dus op stap, wreed gezellig. Voor Gentblogt hebben we en pasje gekregen voor het Puppetbuskersfestival waar we regelmatig zitten en nu het Straattheaterfestival begonnen is kunnen we zeker niet meer thuis zitten.

Nu krijg ik van alle kanten te horen dat ze mij bewonderen, zo alleen met vier kinderen, maar ik zie dat zo niet. Ten eerste heb ik ze gewild. Het is een keuze en het heeft dan toch geen zin u op te sluiten omdat ge niet buiten durft.

Ten tweede heb ik zeer brave kinderen. OK, zowat iedere ouder zal dat wel zeggen van zijn kinderen, maar echt waar hoor: ik heb zeer brave kinderen. Zelie en Louis gaan, als we op stap zijn, nooit ver weg en als ik zeg hand/buggy vasthouden of hier blijven, dan luisteren ze meteen. Jan is ook een goede *student*: als hij moet oversteken en de buggy of een hand vasthouden dan doet hij dat ook onmiddellijk. Het enige wat hij nog beter moet leren is in de buurt te blijven als we wandelen, maar zo erg is het nu ook niet.

Met de feesten heb ik een duo buggy kunnen lenen: Anna kan achterin liggen terwijl Jan voorin kan zitten. Want alhoewel Jan flink kan stappen, vond ik het toch aangewezen om tijdens de feesten iets te hebben waardoor we langer op baan konden blijven zonder dat ik Jan uiteindelijk zou moeten dragen.

En dat maakt alles eigenlijk nog veel simpeler want nu heb ik maar twee kindjes om echt naar om te zien.

Enfin, als ge ons tegenkomt, zeg maar gerust hallo hoor en echt, ge moet geen medelijden of bewondering hebben

Zelie is altijd de eerste geweest om zich als vrijwilliger op te werpen voor shows en zo. Een beetje in de schijnwerpers staan deerde haar niet, integendeel.

Daar begint blijkbaar verandering in te komen. Ze wordt zich blijkbaar meer en meer bewust van haar omgeving en hoe dingen al dan niet overkomen: ze wordt begod beschaamd.

Vandaag bijvoorbeeld. We keken naar een voorstelling van het Puppetbuskersfestival en bij één van de optredens werd aan Louis gevraagd om iets te doen. Geen probleem, hij op dat podium en gedaan wat gevraagd werd. Het probleem was dat de vraag in het Italo-english werd gesteld en daar waar hij het eerste deel begrepen had (veel gebaren en woorden die eigenlijk een beetje internationaal waren), begreep hij het vervolg niet en ging hij al van het podium voor hij gedaan had.

Zelie zo rap als tel op dat podium om te doen wat nog gevraagd werd. Maar eens dat gedaan was keek ze om (de mensen waren aan het lachen) en bleek ze te beseffen waar ze was en kon ze niet rap genoeg van dat podium af zijn. Ze kwam rechtstreeks naar mij en probeerde zich achter mijn rug te verschuilen.

Kleine meisjes worden groot …

Het is gepasseerd en hij heeft het overleefd: Jan en zijn operatie, en uiteindelijk heeft hij er blijkbaar niet veel last van.

Ik mocht bij hem blijven terwijl ze hem in slaap deden en ze gingen mij komen halen als hij weer wakker werd.

Ander ziekenhuis dus andere gewoontes want bij Louis mocht dat niet: ik moest afscheid nemen van een klaarwakkere Louis die daarna naar de operatiekamer werd gerold al krijsend en ik zag hem pas terug toen hij al wakker was, ook al wenend.

Dus heb ik nu Jan zien ‘inslapen’ en ik was er niet goed van: dat wenen, die desoriëntatie als hij halfweg was, de dokter/verpleegster die mij probeerde buiten te krijgen (*kijk zijn ogen staan al wild, hij is al weg hoor mevrouw, hij weet van niets meer*) terwijl hij daar lag te krijsen en te spartelen, … brrrr. Vies.

Het wakkerworden was aangenamer: ik was de eerste die hij zag en hij is zeer rustig wakker geworden. Geen desoriëntatie, geen geween, … Gewoon lastig als hij ontdekte dat er nog overal draden aan hem vastzaten en hij wou die weg.

Na een klein uurtje op de recoverie werd hij terug naar de dagkliniek gebracht en een half uur later, toen eindelijk zijn infuus ook los was, liep hij vrolijk over en weer tussen zijn bedje en de wacht/speelruimte. De verpleegsters stonden doorverbaasd te kijken dat hij gelijk niets van last had.

En toen was het wachten tot de dokter zou langskomen om hem te controleren en te ontslaan. Ze hadden ons gewaarschuwd: het kon makkelijk half zes worden (zoals de dag daarvoor) want de dokter kwam pas als alle operaties voorbij waren.

We hadden geluk: uiteindelijk was de dokter er om half twee. Alles bleek in orde en we mochten naar huis … als Jan geplast had. En dat had hij nog niet.

Ik heb hem dus maar veel water proberen laten drinken want hoe rapper hij plaste, hoe rapper we daar weg konden. Uiteindelijk heeft het nog anderhalf uur geduurd en konden we pas om 15u naar huis.

Al bij al viel het dus nog mee. Gezien Jan totaal geen last had zijn we dan nog rap eens doorgegaan tot aan Bataclan (op de Feesten) en hebben we nog een wreed leuke namiddag gehad.

Vandaag ziet alles er nog steeds OK uit. Nu maar hopen dat alles in een mum van tijd geneest zodat hij weer in het water kan want dat mag nu niet.

‘t Is hier Gentse Feesten en gezien ik dit jaar thuis ben heb ik me vrijwilliger gesteld om mee te helpen met het project om de feesten te verslaan. Uiteraard niet volledig.

Mijn interesse gaat vooral uit naar enerzijds het Puppetbuskersfestival en anderzijds het Internationaal Straattheaterfestival. En ook het Jeugdcircusfestival. En ook…

Er is zo veel te doen en te zien dat het eigenlijk een onmogelijke opdracht is.

Gisteren heb ik de namiddag gespendeerd in het Europees Figurentheatercentrum voor het Puppetbuskersfestival. Een zeer leuke en geslaagde namiddag en eigenlijk wreed gemakkelijk als ge met een bende (=4) kinderen op stap gaat.

Vandaag is het niet gelukt: we hadden deze middag bezoek en dan moest ik nog met Jan langs de dokter om hem te laten nazien dat hij toch zeker 100% gezond is voor de operatie morgen.

Uiteindelijk pas om 17u15 naar de feesten gekund en niet vet veel gedaan: eventjes naar het Baudelopark en de speeltuin aldaar en dan terug naar huis zodat Jan op tijd in zijn bed zou zitten.

Eens Jan in bed ben ik met de drie niet slapende kindjes nog een wandeling gaan maken: langs de Sint-Baafsweide naar Bataclan waar Louis en Zelie nog in het zwembad gespeeld hebben (fantastisch toch: om 20u nog in een onverwarmd kinderbad buiten kunnen spelen), daarna naar het Huis van Alijn om het einde van Singing in the Rain te bekijken, musical fan dat ik ben. De kinderen vonden het ook wreed leuk: al die liedjes en dat dansen en ze hebben dan ook deftig meegedanst op het podiumpje vlak onder het scherm. Extra entertainment voor de mensen in het Huis van Alijn

Morgen is ook nog onzeker: het zal ervan afhangen hoe het met Jan is, maar hopelijk valt het allemaal mee en kunnen we in de namiddag nog een stapje in de wereld feesten zetten.

Zaterdag mochten we ons kindjes terughalen van hun kamp aan zee.

We waren een beetje laat (toegekomen om 12u in plaats van 11u) en de kinderen waren wreed content om ons te zien: ze vlogen ons om de benen en niet alleen omdat we laat waren hoor

Maar na de eerste blijdschap kreeg ik van Zelie te horen dat ze eigenlijk niet naar huis wou: ze wou nog wat blijven. En eigenlijk vind ik dat niet zo erg: ik had dat ook en zo weet ik tenminste dat ze écht graag gaat, dat ze een leuke vakantie heeft gehad en haar goed geamseerd heeft.

Louis heeft wel niet gezegd dat hij nog wou blijven maar wel dat hij volgend jaar wil teruggaan, wat dus ook zeer positief is.

En wat ik ooh wel heel positief vond: de monitoren hadden alleen positieve dingen te vertellen over onze kinderen. Hoe lief Louis wel was en hoe vrolijk en behulpzaam Zelie was.
Zaterdag waren er dus twee gelukkige kindjes maar ook twee gelukkige ouders: zij zijn weer thuis.

Morgenochtend is het zo ver: Jan wordt geöpereerd. Fimosis, net zoals zijn broer.

We moeten daar om 7u zijn, Jan moet nuchter zijn en normaal gezien is hij de eerste om geöpereerd te worden. Het is in dagkliniek dus later op de dag zullen we weer naar huis mogen: geen overnachtingen gelukkig.

Ben toch een beetje nerveus: het is onder algemene verdoving (je kan niet verwachten van een kind van 2 dag hij mooi blijft stilliggen) en elke operatie houdt nog altijd een risico in, hoe klein ook.

‘t Is hier wat stil en dat zal nog een tijdje zo blijven: Michel is thuis met vakantie.

M.a.w. de computer staat niet meer ter mijne beschikking.

En nochtans heb ik zo veel te schrijven. Maar ik hou het in gedachten voor later: nu gaan slapen want ben véééél te moe.