San’s Weblog

Tja, dat is de vraag hier momenteel: ik of Anna?

Volgend weekend zouden Michel en ik een weekendje samen kunnen doorbrengen. Voor mijnen nieuwjaar heeft mijn schatje mij een gastronomisch weekend kado gedaan en dat hebben we vastgelegd op het laatste weekend voor ik weer moet gaan werken.

Alle kinderen hebben een ‘onderkomen’ gevonden, maar dat zou sowieso geen probleem geweest zijn. Hebben we al gezegd dat we brave kinderen hebben? En het zijn stuk voor stuk hartedieven, dus kandidaten genoeg.

Nu probeer ik al twee weken aan een stuk om Anna te laten wennen aan een fles. Vorige week leek het te lukken. Ik kolfde een 50cc af en dat werd haar dan per fles aangeboden. Het ging zeer traag en niet van harte, maar het ging.

Deze week is madam van gedachte veranderd: ze weigert pertinent. Al drie dagen op rij dat we haar een fles proberen geven en noppes. Krijsen en tieren van de honger maar van de fles drinken: vergeet het.

Vandaag heeft mijn vriendin het gedurende een klein half uur geprobeerd en uiteindelijk heeft ze 20cc gedronken … om daarna weer te weigeren en opnieuw te beginnen krijsen. Uiteindelijk heb ik dus maar (weer) toegegeven.

Nog 7 dagen heb ik om haar van gedachte te doen veranderen of anders wordt ons romantisch weekend met twee een niet zo romantisch weekend met drie, zeker nu Anna ook genen goede slaper is

Het is nu al de derde dag dat ik mijn mottig voel: hoofdpijn, spierpijn, moe, … Geen koorts, dus niet ziek.
Mottig dus.

Bwèh. Niet aangenaam als je dan met vier kinderen rond je kop zit. En al zeker niet voor hen

Zaterdagochtend moest Zelie de deur uit om brood te halen (jaja, ze is ondertussen groot genoeg om dat alleen te doen) en ik vond zo direct mijn sleutels niet dus deed ik de deur open met Michel de zijne.

Verder had ik ze niet meer nodig dus stond ik er niet echt bij stil: mijn sleutels hebben drie vaste plaatsen, dus ver zouden ze niet zijn.

In de namiddag moest ik Louis tot bij mijn vriendin E. brengen want hij zou daar een nachtje gaan logeren. Ik kijk dus op de vaste plaatsen: geen sleutels. Nadenken over wat ik de avond ervoor gedaan heb en mijn stappen herzet … geen resultaat. Michel erbij geroepen en met ons tweeën alles ondersteboven gekeerd … geen resultaat. Mijn sleutels waren verdwenen. Onvindbaar.

Een grote miserie. Niet zozeer om de huissleutel en zo, maar voor de sleutel van de auto. Sinds de diefstal van mijn handtas vorig jaar rijden we met de reservesleutel, of m.a.w. we hebben geen dubbel meer.

Mijn vriendin gebeld dat we dus Louis niet konden brengen en ze is hem dan maar zelf komen halen. We spraken af dat ze hem dan zondag ook zou terugbrengen om dan samen nog even naar de Patersholfeesten te gaan.

Zondag de sleutels ook niet gevonden en dus nagedacht over welke sleutels ik nu kwijt was en dus moest laten bijmaken. Het moest allemaal toch wachten tot maandag dus zonder veel zorgen naar de Patersholfeesten getrokken.

In de namiddag dan afgesproken met Michel’s ouders om naar de feesten te gaan. Eerst een beetje gewinkeld en toen we buiten waren en de kinderen aan het verzamelen waren keek mijn schoonmoeder naar haar handtas en vroeg wiens sleutels eraan hingen? En ja hoor, aan de riem van haar tas hingen mijn sleutels. Zomaar. Plots. Niemand had iets gezien of gehoord.

Eerste reactie van onze Jan: met uitgestrekt handje riep hij “mijne sleutels” dus ik vermoed dat we nu wel weten wie ze weggestoken heeft. Waar is nog steeds de vraag. Want alles wat we bij hadden (buggy, verzorgingstas, …) hadden we grondig doorzocht.

Het belangrijkste is dat we ze terughebben. Maar kinderen kunnen dingen echt wel zeer goed verstoppen.