San’s Weblog

Toen ik Zelie gisterenavond goedenacht wenste in haar bed keek ze zeer beteuterd naar mij.

- Wat is er?

- Ik vind dat niet leuk

- Wat vind je niet leuk

- *al mompelend* … ook schrijft … jongste kindje

- Watblieft?

- Dat Louis nu ook schrijft

- Waarom niet? Wat is daar mis mee?

- Want nu ben ik niet meer het jongst kindje dat op internet schrijft *kijkt nog sipper*

Tja, wat moet je daar op zeggen.

Gisterenavond waren Zelie en Louis om 22u30 nog steeds aan het spelen. Het eindigde in drama toen Zelie haar pyamabroek blijkbaar niet meer vond *don’t ask* en ze zich dus genoodzaakt zag onze hulp in te roepen.

Het resultaat was geen hulp maar twee boze ouders die dan maar zeiden dat dan maar zonder broek moest slapen en haar deken op haar leggen. Tranen en een bijna histerische huilbui had dit tot gevolg maar wij waren meedogenloos *grijns* … Niet echt want watje dat ik ben ben dus maar naar boven gegaan en heb haar toch een minuut gegeven om haar broek te zoeken.

Deze morgen waren ze relatief vroeg op, om 7u50, en de gevolgen van hun plezier van gisterenavond hebben we vandaag mogen merken. Niet aangenaam.

Zelie heeft de ganse dag haar broertjes zitten verbeteren en erop zitten vitten en Louis heeft twee hysterische huilbuien gehad voor een iets van een niets: krijsen, huilen, stampen, roepen, …

Vanavond moesten ze dus maar vroeg naar bed. Een goede voorbereiding op volgende week trouwens als school weer begint. Ik was niet thuis dus ze moesten naar papa luisteren en blijkbaar hebben ze dat niet gedaan. Om 21u heeft hij ze uit elkaar moeten halen met als resultaat blijkbaar een nieuwe hysterische bui van Louis. Niet zozeer omdat Zelie uit de kamer wegmoest maar omdat hij weer een kusje van papa wou … alsof niet luisteren een beloning waard was.

Morgen is de laatste dag dat ze nog eens kunnen “uitslapen”. Woensdag begint Zelie aan een kamp en ze moet daar om 9u zijn. De wekker zal dus mogen gezet worden om iedereen op tijd klaar en uit de deur te krijgen.

Een goed repetitie. Zo ga ik kunnen zien hoe lang het allemaal duurt en dan toepassen binnen twee weken als ik zelf ook weer aan het werk moet.

Mijn broer heeft zich ergens in de jaren ‘90 definitief in Nederland gevestigd samen met zijn vrouw C. Ze hebben daar dus ook hun twee kindjes gekregen. Eerst woonden ze in Nijmegen, sinds een aantal jaar (twee of drie?) hebben ze zich gevestigd in O. Een goed ding want dat ligt zo’n 30 minuten dichter bij België.

Uiteraard is dat het einde van de wereld niet, ware het niet dat we hier in België zo rotverwend zijn qua afstanden zodat we een half uur rijden al een hele afstand vinden. Mijn broer woont dus anderhalf uur ver. Erg hé *grijnst*

Twee maanden vakantie en het was ons nog niet gelukt om er te geraken. De laatste keer dat ik mijn schoonzus en neefjes gezien had dateert van het feestje voor Anna (in juni dus) en daar was mijn broer niet bij wegens conferentie ergens in het buitenland (meer bepaald Tsjechië). Vrijdag dan eindelijk de knoop doorgehakt om af te spreken.

Gisteren is het dan gelukt. Broerlief had een zwaar weekend met veel diensten (hij en zijn vrouw zijn allebei dokters) maar wou dolgraag dat we toch afkwamen en dus werden we verwacht tegen 12u. Gezien ik gisterenavond spaghettisaus ging maken voor de diepvries) stelde ik voor ze mee te nemen zodat ze het niet te lastig zouden hebben qua organisatie en tijd (broerlief moest om 18u weer weg).

Voor één van de zeer weinige keren in mijn leven is het gelukt om op tijd te komen. De kinderen werden hier thuis een beetje achter de vodden gezeten en om 12u02 stonden we voor de deur in Nederland.

Een zeer goede en leuke dag gehad. De kinderen waren blij elkaar terug te zien. Leuk bijgebabbeld met broer en schoonzus. ’s Middags zeer lekkere courgettesoep gegeten, versgemaakt door C. Daarna spaghetti met door mij gemaakte saus. ’s Namiddags een kopje koffie om ’s avonds, voor het naar huis gaan, nog een boterhammeke te eten: C. had zelf rozijnenbrood gebakken en het heeft iedereen zeer goed gesmaakt, zelfs mij en ik lust eigenlijk geen rozijnen, dus dat zegt wat. Echt zéééér lekker brood.

We hebben ook wreed sjans gehad met het weer: een ganse dag zonneschijn tot ongeveer 17u. De kinderen hebben de ganse tijd buiten kunnen spelen en na het middageten zaten wij ook buiten op het terras. Dan is het beginnen overtrekken maar niets van regen en we hebben nog een korte leuke wandeling gemaakt terwijl de kinderen fietsten.

Pas toen we 10 minuten onderweg waren naar huis is het beginnen regenen en nog geen klein beetje ook. Een geluk dat de autostrades in Nederland er zo goed bijliggen (het waren van die waterafstotende banen) of ik had me langs de kant mogen zetten wegens zo goed als geen zichtbaarheid. Een beetje veel trager gereden maar het duurde gelukkig niet de hele weg naar huis.