San’s Weblog

Onze route vandaag bracht ons van Houffalize via Wolvertem over Haaltert langs Gent naar Oudenaarde en terug naar Gent.

Mijn laatste stop dus vooraleer definitief terug naar huis te gaan was Zelie en Louis afhalen bij mijn zusje in Oudenaarde. ‘Mijn’ want nadat we Jan opgepikt hadden heb ik eerst Michel thuis afgezet wegens te veel pijn. Vandaar dus ook de stop in Gent na Haaltert.

Het is altijd leuk om met open armen ontvangen te worden. Blijkbaar hadden ze ons (Anna, Jan en ik dus) horen toekomen want ik was nog Anna uit de auto aan het halen toen ik plots aangevallen werd langs vanachter door een dikke knuffell: Zelie was zeer enthousiast en blij komen aangelopen op de voet gevolgd door Louis die mij ook probeerde onderuit te halen

Nu, even rap als ze aangelopen kwamen waren ze ook weer verdwenen om verder te gaan spelen met hun neefjes. Jan zo rap als tel erachteraan uiteraard. Of toch ‘zo rap als tel’ eens hij een beetje bekomen was van zijn (mini)dutje in de auto.

Zoals verwacht was het weggaan weer een probleem: telkens als we bij mijn zus op bezoek gaan willen ze niet weg dus vandaag was het niet anders. Of toch een beetje: toen ik zei dat we nu toch wel naar papa zouden moeten want dat hij hen ook graag zou terugzien konden ze zich plots wel een beetje meer haasten. Leve papa

Zelie en Louis hebben dus ook een zeer goed verblijf gehad.

Ik wist op voorhand dat de kinderen in uitstekende handen waren, maar het is toch altijd leuk om dat dubbel en dik bevestigd te zien.

Toen we babysits zochten voor de kindjes voor ons weekendje weg, stelde K., de meter van Jan voor dat Jan dus bij haar zou komen.

Jan is op zo een leeftijd dat hij nogal vreemd en verlegen is bij vreemde mensen. Niet dat K. en haar partner K. nu echt vreemden zijn, maar zoveel zien we hen nu (jammer genoeg) ook niet.

Om hem voor te bereiden hebben we er de laatste twee weken dan ook veel over gesproken en gezien Michel nu een foto’s op zijn computer staan heeft als screensaver, en K2 ;D daar ook op staan, heb ik ze telkens aangeduid en gezegd dat hij bij hen zou gaan slapen.

Jan was zeer enthousiast, zeker nu K. in juni ook bevallen is en Jan eigenlijk toch wel dol is op babies. Voor de zekerheid zijn we vorige week maandag dan nog eens op bezoek geweest om de kennismaking te hernieuwen en nog eens te tonen waar hij naar toe zou gaan. Jan bleef zeer enthousiast.

Vrijdag was dan het uur van de waarheid aangebroken, want uiteindelijk: hoeveel verstaat zo’n kind van twee en een half eigenlijk? Ik heb hem voor de middag afgezet, ben nog even gebleven en heb dan dag gezegd en zonder veel poeha weggegaan. Jan was net aan het eten en even deed hij aanstalten om mee te gaan, maar K. heeft hem dan kunnen afleiden met hem te helpen met zijn eten en zo ben ik zonder drama’s weggekomen.

Nu moet het gezegd worden: K2 hebben iets met kinderen. Ik ken weinig mensen die zo’n aantrekkingskracht hebben met kinderen, gekende en onbekende. Het zijn gelijk magneten.

Dus blijkbaar heeft Jan wel nog een aantal keer gevraagd naar mama maar niet echt gezocht. Vrijdagavond was het dan wel even drama, maar meter heeft hem goed kunnen troosten en zaterdag was alles volledig in orde.

Deze namiddag hebben Michel en ik hem dus afgehaald en alhoewel hij content was om ons te zien, overenthousiast was hij niet. Toen we weggingen was er geen probleem, maar toen we deze avond naar huis reden begon het drama: hij wou absoluut terug naar zijn meter.

Ik moet toch eigenlijk wel een slechte moeder zijn hé

Een weekend weggeweest en het flessenprobleem is absoluut geen probleem meer.

Ergens had ik het wel verwacht: Anna dronk van een fles, maar eigenlijk alleen als het haar uitkwam en nooit zeer veel en/of lang. Het was dus gewoon een kwestie om de techniek volledig onder de knie te krijgen, en dat is haar ook gelukt.

Mijn vrees was dat ze eventueel niet meer aan de borst zou willen drinken (Zelie heeft mij dat gelapt na een dag flesjes krijgen), maar dat bleek ongegrond. Deze middag waren we bij haar voor ze moest drinken en ik heb haar zonder probleem kunnen aanleggen.

Het voordeel van het flesje is dat ik nu weet hoeveel ze (ongeveer toch) drinkt. Vrijdag en zaterdagochtend bleef het bij zo’n 90cc maar sinds zaterdagmiddag dronk ze een volledige fles van 180cc. Dat laatste is de hoeveelheid dat ze zou moeten drinken maar ik had al zo’n vermoeden dat ze aan de borst daar maar de helft van dronk.

Deze avond heb ik haar dus een fles gegeven in de hoop dat, met een grotere hoeveelheid, ze eindelijk haar nacht zal beginnen doorslapen. Ze heeft haar volledig flesje bij mij zonder enig probleem leeggedronken en na haar boertje heb ik haar nog even aangelegd: als ze dronk goed, zoniet kon het ook geen kwaad. Ze heeft nog een beetje gedronken en is dan prompt in een diepe slaap gevallen.

Nu kijken hoe lang ze zal slapen, maar ik heb er goede hoop op: gisteren, bij haar meter, heeft ze toch acht uur geslapen.

Op naar ononderbroken nachten?

Jaja. Ik heb me een uur aan een stuk tegoed gedaan aan, in deze volgorde: jacuzzi, sauna, turkse sauna, sauna en jacuzzi. Uiteraard niet van het een zomaar in het andere. Dat wordt ook afgeraden. De regel is: 10 minuten in een sauna en 10 minuten rust erna. Dus telkens ik moest ‘rusten’ heb ik de eerste keer mijn haar gewassen en de tweede keer mijn haar in balsem gezet.

Resultaat na een uur: ik voelde me door en door warm en gloeiend, had prachtig zacht haar en was volledig ontspannen. Zalig.

In tegenstelling tot Michel stoort het naaktzijn mij niet. Uiteraard niet, anders zou ik het niet doen. En ik had ook het goede uur gekozen om de sessie te doen: ik was daar alleen met een andere man *wink wink nudge nudge* en dus was er geen wachttijd of gelijk wat. Pas tegen het einde, toen ik mijn laatste sauna begon, begon er ander volk toe te komen. Ik heb de drukte dus kunnen vermijden.

Daarna terug naar de kamer en nog twee uur gelezen, ook zo goed als naakt, wegens het door en door warm hebben dus.

Rond 19u30 hebben we ons dan klaargemaakt voor het 7-gangenmenu en het mocht er zijn:

• terrine van kreeft met ananas
• paprikaroomsoep
• tagliatelli met eekhoorentjesbrood en kwartelfilet
• sorbet
• lamscarré met seizoensgroenten
• drie Belgische kaasjes
• pannenkoeken Du Commerce

De enige tegenvaller (opnieuw) was het dessert. Niet echt lekker. Een veel te dikke pannenkoek die zelfs een beetje aangebakken was. Desserts zijn duidelijk de kok zijn forte niet. Maar voor de rest: zéééér lekker. Vooral het eerste vond ik zeer lekker en origineel. Toen ik het op het menu zag trok ik mijn wenkbrauwen op maar dat was dus zeker niet nodig: een zeer geslaagde combinatie.

Een zeer goed einde van een zeer goede dag. Enige minpunt: Michel die begon te vergaan van de pijn. Een pijn die eigenlijk niet meer verbeterd is tot vanavond (een beetje). Ondanks zijn wens om op reis te gaan denk ik niet dat dat er eigenlijk inzit. Jammer.

Enfin, om te eindigen: deze ochtend nogmaals genoten van het zeer lekker en uitgebreid ontbijt om daarna zo vlug mogelijk huiswaarts te keren. Zo vlug mogelijk wegens 1. pijn van Michel en 2. tijd om de kindjes terug te zien. Want hoezeer ik ook genoten heb van het alleen zijn, ‘t is toch altijd even plezant om te weten dat je de kinderen terug ziet.