San’s Weblog

Zowaar.

Met de hulp van twee buur(t)meisjes, de illustere i. en Lien, proberen we nu al twee dagen Anna van een fles te laten drinken, en zowaar, het lijkt eindelijk te beginnen lukken.

Dus heb ik goede hoop op het weekend.

Het mag nog eens gezegd worden: wij wonen in een goede buurt. Duimen dat i. haar zoektocht naar een huis hier in de buurt eindigt.

Anna is weg. Niet weg weg, gewoon even voor een paar uurtjes: zien of ze bij iemand anders haar fles wil drinken.

Het is de eerste keer dat ze dus weg is en ik moet toegeven: ik zit met een knoop in mijn maag.

Amai. Als ik me al zo voel terwijl ze pas een uur weg is en binnen een half uur terug is, wat gaat dat geven dit weekend? Wat gaat dat geven als ik terug moet gaan werken?

‘k Zal van mijn hart een steen moeten maken

Eigenlijk wreed leuk. Kijk, zo doet ge dat (met lichte editering de conversatie weergegeven):

me: Hallo? al op?
x: al op ik ben al weer aan het werk é
me: en zijt ge daaar nu
x: ja, ben [daar] nu
me: ah
x: waarom toch?
me: [blabla, niet belangrijk]
‘k ging anders eens passeren
x: …middag, [dan] en [dan] ben ik thuis!
me: luxe
x: ge moet dan maar eens afkomen…
me: heb een gunst te vragen maar doe dat liever live
x: oh
nu ben ik curieus
me: zal dus eens passeren
tons
x: bleh
zeg het dan!
me: neeje
hihi
Trouwens een gunst is meestal iets niet zo positief
x: oei
nu ben ik nog nieuwsgieriger
me: Zal [dan] langskomen en dan vragen
x: ok
…

me: okido
tot … dan
x: dadag

Sommige mensen zijn toch zooo nieuwsgierig te maken hé

Toen ik Zelie gisterenavond goedenacht wenste in haar bed keek ze zeer beteuterd naar mij.

- Wat is er?

- Ik vind dat niet leuk

- Wat vind je niet leuk

- *al mompelend* … ook schrijft … jongste kindje

- Watblieft?

- Dat Louis nu ook schrijft

- Waarom niet? Wat is daar mis mee?

- Want nu ben ik niet meer het jongst kindje dat op internet schrijft *kijkt nog sipper*

Tja, wat moet je daar op zeggen.

Gisterenavond waren Zelie en Louis om 22u30 nog steeds aan het spelen. Het eindigde in drama toen Zelie haar pyamabroek blijkbaar niet meer vond *don’t ask* en ze zich dus genoodzaakt zag onze hulp in te roepen.

Het resultaat was geen hulp maar twee boze ouders die dan maar zeiden dat dan maar zonder broek moest slapen en haar deken op haar leggen. Tranen en een bijna histerische huilbui had dit tot gevolg maar wij waren meedogenloos *grijns* … Niet echt want watje dat ik ben ben dus maar naar boven gegaan en heb haar toch een minuut gegeven om haar broek te zoeken.

Deze morgen waren ze relatief vroeg op, om 7u50, en de gevolgen van hun plezier van gisterenavond hebben we vandaag mogen merken. Niet aangenaam.

Zelie heeft de ganse dag haar broertjes zitten verbeteren en erop zitten vitten en Louis heeft twee hysterische huilbuien gehad voor een iets van een niets: krijsen, huilen, stampen, roepen, …

Vanavond moesten ze dus maar vroeg naar bed. Een goede voorbereiding op volgende week trouwens als school weer begint. Ik was niet thuis dus ze moesten naar papa luisteren en blijkbaar hebben ze dat niet gedaan. Om 21u heeft hij ze uit elkaar moeten halen met als resultaat blijkbaar een nieuwe hysterische bui van Louis. Niet zozeer omdat Zelie uit de kamer wegmoest maar omdat hij weer een kusje van papa wou … alsof niet luisteren een beloning waard was.

Morgen is de laatste dag dat ze nog eens kunnen “uitslapen”. Woensdag begint Zelie aan een kamp en ze moet daar om 9u zijn. De wekker zal dus mogen gezet worden om iedereen op tijd klaar en uit de deur te krijgen.

Een goed repetitie. Zo ga ik kunnen zien hoe lang het allemaal duurt en dan toepassen binnen twee weken als ik zelf ook weer aan het werk moet.

Mijn broer heeft zich ergens in de jaren ‘90 definitief in Nederland gevestigd samen met zijn vrouw C. Ze hebben daar dus ook hun twee kindjes gekregen. Eerst woonden ze in Nijmegen, sinds een aantal jaar (twee of drie?) hebben ze zich gevestigd in O. Een goed ding want dat ligt zo’n 30 minuten dichter bij België.

Uiteraard is dat het einde van de wereld niet, ware het niet dat we hier in België zo rotverwend zijn qua afstanden zodat we een half uur rijden al een hele afstand vinden. Mijn broer woont dus anderhalf uur ver. Erg hé *grijnst*

Twee maanden vakantie en het was ons nog niet gelukt om er te geraken. De laatste keer dat ik mijn schoonzus en neefjes gezien had dateert van het feestje voor Anna (in juni dus) en daar was mijn broer niet bij wegens conferentie ergens in het buitenland (meer bepaald Tsjechië). Vrijdag dan eindelijk de knoop doorgehakt om af te spreken.

Gisteren is het dan gelukt. Broerlief had een zwaar weekend met veel diensten (hij en zijn vrouw zijn allebei dokters) maar wou dolgraag dat we toch afkwamen en dus werden we verwacht tegen 12u. Gezien ik gisterenavond spaghettisaus ging maken voor de diepvries) stelde ik voor ze mee te nemen zodat ze het niet te lastig zouden hebben qua organisatie en tijd (broerlief moest om 18u weer weg).

Voor één van de zeer weinige keren in mijn leven is het gelukt om op tijd te komen. De kinderen werden hier thuis een beetje achter de vodden gezeten en om 12u02 stonden we voor de deur in Nederland.

Een zeer goede en leuke dag gehad. De kinderen waren blij elkaar terug te zien. Leuk bijgebabbeld met broer en schoonzus. ’s Middags zeer lekkere courgettesoep gegeten, versgemaakt door C. Daarna spaghetti met door mij gemaakte saus. ’s Namiddags een kopje koffie om ’s avonds, voor het naar huis gaan, nog een boterhammeke te eten: C. had zelf rozijnenbrood gebakken en het heeft iedereen zeer goed gesmaakt, zelfs mij en ik lust eigenlijk geen rozijnen, dus dat zegt wat. Echt zéééér lekker brood.

We hebben ook wreed sjans gehad met het weer: een ganse dag zonneschijn tot ongeveer 17u. De kinderen hebben de ganse tijd buiten kunnen spelen en na het middageten zaten wij ook buiten op het terras. Dan is het beginnen overtrekken maar niets van regen en we hebben nog een korte leuke wandeling gemaakt terwijl de kinderen fietsten.

Pas toen we 10 minuten onderweg waren naar huis is het beginnen regenen en nog geen klein beetje ook. Een geluk dat de autostrades in Nederland er zo goed bijliggen (het waren van die waterafstotende banen) of ik had me langs de kant mogen zetten wegens zo goed als geen zichtbaarheid. Een beetje veel trager gereden maar het duurde gelukkig niet de hele weg naar huis.

Het valt soms op welke nieuwe dingen Anna kan dat ik bijna uit het oog verlies dat er hier nog drie andere rondlopen.

Jan zit ook nog volop in de leeftijd van nieuwe dingen leren, verbaal en motorisch dan.

De laatste tijd gaat zijn spraak er goed op vooruit en wordt hij beter en beter verstaanbaar. Wat ook leuk is, is dat je hem nu verschillende keren een woord kan laten uitspreken tot hij het goed doet. Content dat hij is als het dan uiteindelijk lukt. Niet dat hij het dan van dan af goed uitspreekt, maar het is een begin.

Wat hij sinds een tijdje nu ook doet is over ‘mijn’, ‘zijn’, ‘ik’ en ‘gij’ spreken. Hij ziet zichzelf minder en minder als ‘Jan’ maar als een eigen persoontje, ‘ik’ dus. Wreed wijs.

Bijna een belangrijke ontwikkelingssprong niet opgemerkt. Foei, Sandra, slechte mama

Ze heeft er lang op moeten wachten maar op de laatste woensdag van de vakantie zal het er uiteindelijk toch nog van komen: Zelie mag dan haar verjaardagsfeestje voor haar vriendjes geven.

De laatste dagen zijn we dus druk in de weer geweest met het maken van kaartjes: plakken, knippen, bloemetjes, glitters, sterretjes, slingers, … Enfin, noem maar op. Dolle pret want een zelfgemaakt kaartje is veel leuker dan zo’n voorgedrukt ding, nietwaar.

Eens de kaartjes klaar moesten ze nog op bestemming geraken en dus hebben we die donderdagavond rondgebracht want gelukkig wonen de meeste vriendinnetjes (en één vriendje) ook in Gent.

Ze stond erop zelf de mensen aan te spreken en de kaartjes af te geven. Geen probleem voor mij: ik zou alleen moeten aanbellen. De theorie klinkt eigenlijk altijd beter dan de praktijk want toen we voor de deur stonden en de mensen opendeden stond ze daar toch meestal maar een beetje te draaien van verlegenheid en mocht ik zeggen waarom we daar stonden

Enfin, opdracht bijna geslaagd: nog één kaartje af te gaan geven en eentje dat met de post wegmoet en eentje waarvan we het adres (nog?) niet kennen maar hopelijk geraken we daar alsnog aan (zoniet is dat één kindje minder en op een 10-tal kinderen zal ik dat niet echt spijtig vinden D)).

Een drukke dag voor de boeg dus en er moet nog veel voorbereid worden dus ik zal mijn werk hebben volgende week.

De laatste twee weken heeft Anna bijgeleerd:

• zichzelf optrekken aan de vingers zonder dat je haar handjes vasthoud
• in de relax zichzelf recht(er) zetten zodat ze volledig recht zit en dat een seconde aanhouden
• manipulatie eerste klas

Niet mis voor een baby van nog geen 5 maand

Tja, dat is de vraag hier momenteel: ik of Anna?

Volgend weekend zouden Michel en ik een weekendje samen kunnen doorbrengen. Voor mijnen nieuwjaar heeft mijn schatje mij een gastronomisch weekend kado gedaan en dat hebben we vastgelegd op het laatste weekend voor ik weer moet gaan werken.

Alle kinderen hebben een ‘onderkomen’ gevonden, maar dat zou sowieso geen probleem geweest zijn. Hebben we al gezegd dat we brave kinderen hebben? En het zijn stuk voor stuk hartedieven, dus kandidaten genoeg.

Nu probeer ik al twee weken aan een stuk om Anna te laten wennen aan een fles. Vorige week leek het te lukken. Ik kolfde een 50cc af en dat werd haar dan per fles aangeboden. Het ging zeer traag en niet van harte, maar het ging.

Deze week is madam van gedachte veranderd: ze weigert pertinent. Al drie dagen op rij dat we haar een fles proberen geven en noppes. Krijsen en tieren van de honger maar van de fles drinken: vergeet het.

Vandaag heeft mijn vriendin het gedurende een klein half uur geprobeerd en uiteindelijk heeft ze 20cc gedronken … om daarna weer te weigeren en opnieuw te beginnen krijsen. Uiteindelijk heb ik dus maar (weer) toegegeven.

Nog 7 dagen heb ik om haar van gedachte te doen veranderen of anders wordt ons romantisch weekend met twee een niet zo romantisch weekend met drie, zeker nu Anna ook genen goede slaper is