Het is nu al de derde dag dat ik mijn mottig voel: hoofdpijn, spierpijn, moe, … Geen koorts, dus niet ziek.
Mottig dus.
Bwèh. Niet aangenaam als je dan met vier kinderen rond je kop zit. En al zeker niet voor hen 
Zaterdagochtend moest Zelie de deur uit om brood te halen (jaja, ze is ondertussen groot genoeg om dat alleen te doen) en ik vond zo direct mijn sleutels niet dus deed ik de deur open met Michel de zijne.
Verder had ik ze niet meer nodig dus stond ik er niet echt bij stil: mijn sleutels hebben drie vaste plaatsen, dus ver zouden ze niet zijn.
In de namiddag moest ik Louis tot bij mijn vriendin E. brengen want hij zou daar een nachtje gaan logeren. Ik kijk dus op de vaste plaatsen: geen sleutels. Nadenken over wat ik de avond ervoor gedaan heb en mijn stappen herzet … geen resultaat. Michel erbij geroepen en met ons tweeën alles ondersteboven gekeerd … geen resultaat. Mijn sleutels waren verdwenen. Onvindbaar.
Een grote miserie. Niet zozeer om de huissleutel en zo, maar voor de sleutel van de auto. Sinds de diefstal van mijn handtas vorig jaar rijden we met de reservesleutel, of m.a.w. we hebben geen dubbel meer.
Mijn vriendin gebeld dat we dus Louis niet konden brengen en ze is hem dan maar zelf komen halen. We spraken af dat ze hem dan zondag ook zou terugbrengen om dan samen nog even naar de Patersholfeesten te gaan.
Zondag de sleutels ook niet gevonden en dus nagedacht over welke sleutels ik nu kwijt was en dus moest laten bijmaken. Het moest allemaal toch wachten tot maandag dus zonder veel zorgen naar de Patersholfeesten getrokken.
In de namiddag dan afgesproken met Michel’s ouders om naar de feesten te gaan. Eerst een beetje gewinkeld en toen we buiten waren en de kinderen aan het verzamelen waren keek mijn schoonmoeder naar haar handtas en vroeg wiens sleutels eraan hingen? En ja hoor, aan de riem van haar tas hingen mijn sleutels. Zomaar. Plots. Niemand had iets gezien of gehoord.
Eerste reactie van onze Jan: met uitgestrekt handje riep hij “mijne sleutels” dus ik vermoed dat we nu wel weten wie ze weggestoken heeft. Waar is nog steeds de vraag. Want alles wat we bij hadden (buggy, verzorgingstas, …) hadden we grondig doorzocht.
Het belangrijkste is dat we ze terughebben. Maar kinderen kunnen dingen echt wel zeer goed verstoppen.
Anna was weer wakker deze morgen om 6u. Niet omdat ze honger heeft, gewoon wakker.
Ik heb haar dan maar (weer) op haar speelmat gelegd waar ze een beetje gespeeld heeft maar eigenlijk vooral gewoon lag rond te kijken, met kleine oogjes.
Het is nu 7u en ik zit hier nu al een kwartier te kijken hoe ze aan het vechten is tegen de slaap: ze heeft zich op haar buik gerold en haar ogen vielen quasi direct toe, maar om de zoveel tijd probeert ze nog eens haar hoofdje op te heffen, zo van ‘niet plooien’.
Eigenlijk wel grappig, ware het niet dat het niet bijdraagt tot een uitgerust gestel: vannacht weer om de 4u wakker, en ik had er nog zo een goede hoop op nadat ze gisterennacht acht uur geslapen had.
Maar ik geef alleszins niet op. De hoop dan hé.
Ik weet dat mijn ventje mij graag ziet. Geen enkele twijfel daarover.
Mijnen vent is er geen van veel woorden, dus horen doe ik dat niet (veel). Dus is het altijd plezant om dat ook te lezen.
Right back at you, zoetje.
Er moeten maatregelen genomen worden: zo kan het gewoon niet verder.
Het is nu 6u50 en ik ben wakker sinds 6u omdat ons jongste madam besloot dat het wel eens goed zou zijn om wakker te worden. Toch voor eventjes want nu is ze weer in slaap gevallen.
Om 6u wakker worden is zo een ramp niet, ware het niet dat ze vannacht om de drie uur is wakker geworden om te eten. Net zoals de vorige nachten.
Ik ben geradbraakt en bijna aan het einde van mijn latijn. Doodmoe en kapot.
Overdag de slaap inhalen is geen optie: Anna slaapt niet echt veel overdag en als ze dan eens een lang dutje doet is het altijd in de voormiddag: juist op het moment dat ik moet koken. In de namiddag mag ik het vergeten.
Misschien de harde methode gebruiken: laten wenen, nachten aan een stuk, tot ze eindelijk doorslaapt. Ze heeft al eens een aantal weken 9u geslapen, dus eigenlijk kan ze het.
Serieus, er moeten maatregelen genomen worden: binnen drie weken moet ik weer gaan werken gedo…
Na Zelie is nu ook Louis beginnen bloggen.
Ik kan alleen zeggen: houdt dat in de gaten want onze Louis kan redeneringen maken die fantastisch zijn.
Een inzicht in de (zeer originele) gedachtengang van een vijfjarige 
Gisteren moest Jan even naar het ziekenhuis op controle na zijn operatie: alles is meer dan OK. Goed en mooi genezen, niets meer aan de hand … alhoewel er nooit een probleem was met zijn hand natuurlijk
Neen, de dokter heeft dat proper gedaan, geen klachten.
Enfin, hij mag nu weer gaan zwemmen dus volgende week zullen we dat maar weer gaan doen zekers?
De kinderen zullen blij zijn.
Net gemerkt dat ik de controle op drie maanden niet gedaan had, dus bij deze:
Ze kreeg haar tweede spuitje dat ze zonder veel gedoe aanvaardde (twee traantjes en het verdriet was al voorbij) en waar ze, net zoals bij haar eerste prik, niet op reageerde de dag nadien (geen koorts dus). Niets dan lof over onze meid die heel flink was.
De dokter zei toen dat, moest ze niet weten dat Anna maar 3 maand was, ze haar ouder zou schatten door de dingen die ze al kon. Ikke apetrots natuurlijk
Anna is ondertussen vier en een halve maand. Gisteren was het dus weer tijd voor een bezoekje aan Kind & Gezin.
De metingen:
Ja, ons meiske groeit goed en zit volledig op schema.
Het was ook tijd voor een derde (en voorlopig laatste) vaccinatie en dat heeft ze bijna zonder verpinken aanvaard: pas na de prik kreeg ze door dat er iets gebeurd was en wou ze beginnen wenen maar met een beetje afleiding kwamen er uiteindelijk toch geen traantjes. Zowaar een flinke meid. Vandaag dus in de gaten houden of ze geen koorts maakt, maar de vorige keren kreeg ze ook geen reactie en vandaag ziet het er tot nu toe hetzelfde uit, dus verwacht ik geen problemen meer.
De volgende controle moet nu maar binnen twee maanden.
Gistern ook, opnieuw, de ‘folders’ meegekregen over vaste voeding en ik moet zeggen: sinds Zelie zijn deze geëvolueerd van een folder tot een echt boek. Wreed wijs want niet alleen gedetailleerder maar vooral: met heel veel recepten. Ik ga er mij vanavond eens mee bezighouden om te beginnen lezen.
Toen we thuiskwamen heb ik Anna dan ook voor het eerst fruitpap gegeven. Niet alleen leek het haar te smaken maar ze had blijkbaar ook niet al te veel problemen met het lepeltje te aanvaarden.
En zo zijn we weer een stapje verder in haar ontwikkeling. Volgende maand: groentenpap.
Alleen naar een pretpark gaan met vier kinderen is onmogelijk: ik kan niet meegaan op een attractie met één of meer van de kinderen en Anna in haar buggy alleen achterlaten. Zelie en Louis hebben voor veel attracties geen begeleiding meer nodig maar Jan wel en ik kan mij nu eenmaal niet opsplitsen.
Maar ik had iets gevonden dat ik toch (eventueel) alleen kon doen met vier kinderen: het Dolfinarium bezoeken in het Boudewijn Seapark. Mooi op een stoeltje zitten terwijl we naar de show keken is geen probleem.
We zouden woensdag gaan, afhankelijk van het uur van aankomst van de telenet mens, en gezien hij vroeg was konden we vertrekken.
Het bezoek wou ik immers combineren met een bezoekje aan mijn collega’s op het werk. Sommigen hadden Anna nog niet gezien en anderen wouden de andere drie wel nog eens zien.
Dus alles in de auto gezwierd en op weg naar Brugge. In de voormiddag gekletst met de collega’s. De kinderen werden bewonderd en er was vooral veel verwondering over hoe groot Zelie, Louis en Jan al waren ondertussen.
Daarna met de baas om een beetje gekletst om up to date gebracht te worden (een aantal mensen die weggaan, een heel pak andere die erbij komen) zodat ik niet voor al te grote verassingen zou komen te staan binnen drie weken.
’s Middags een hapje gaan eten met sommige van de collega’s mét de vier kinderen. De kinderen gedroegen zich heel goed, in termen dan gesproken van kinderen op restaurant: ze liepen niet al te veel over en weer, waren relatief stil en konden zich zeer goed bezighouden met naar het aquarium te kijken, en belangrijkst: ze hebben de andere klanten niet (te veel?) gestoord.
Na de lunch naar papa getrokken. We hadden hem gezegd dat we naar het Dolfinarium gingen en hij kon zich vroeg genoeg vrijmaken om toch nog mee te gaan. Uiteindelijk was ik dus toch niet alleen met de kinderen.
Om 16u begon dan de dolfijnenshow met in het voorprogramma de zeeleeuwen.
Vorig jaar zijn we al eens naar de show gaan kijken en toen weigerden de zeeleeuwen om mee te werken. Het was wel heel grappig want het leek eigenlijk alsof de show bezig was: ze speelden verstoppertje met hun trainers. Uiteindelijk kregen we het berichtje dat de zeeleeuwen niet wouden meewerken en dat er dus geen show zou zijn, maar eigenlijk hadden we er al een gekregen
Deze keer deden de zeeleeuwen wat van hen verwacht werd. Ik moet toegeven dat ik nog nooit een zeeleeuw iets zien doen heb dus ik was aangenaam verwonderd wat die beesten allemaal kunnen en vooral: hoe snel die wel zijn.
‘t Was een leuke show en de moeite waard.
Daarna de dolfijnen. Vijf exemplaren die hun kunstjes vertoonden: de trainer voortduwen boven en onder water, hoog springen, salto’s maken, op de rand van het zwembad hangen, zingen, …
Op het einde van de show demonstreerden ze de kracht die ze hebben in hun staart door ballen in het publiek te shotten. De mensen die de ballen vingen mochten ze dan houden als souvenier.
Ons drie mannen stonden dus met uitgestrekte handen te hopen op een bal maar het mocht niet zijn: geen enkele bal kwam maar in de buurt. Diepe teleurstelling was het gevolg (een ‘het is niet eerlijk’, gezegd met bijna trillende lip door Zelie, traantjes bij Louis van frustratie en Jan die bijna naar beneden ging om één van de ballen uit de handen van een ander kindje te gaan nemen) maar gelukkig duurde dat niet al te lang.
Ze hebben alledrie van de show genoten en ik moet zeggen, ik ook.
Gezien het park zelf nog open was na de show én Michel er nu bij was hebben we nog een uurtje daar kunnen rondlopen en konden de kinderen nog op een paar attracties zitten, hier en daar begeleid door een *doodgelukkige* papa: Anna was een beetje lastig en dus had ik een goed excuus
Het was een fijne maar lange dag. Gelukkig niet te laat thuisgekomen zodat de kinderen er vroeg in konden en wij een beetje konden rusten.
Dinsdag bellen de mensen van Telenet over dat veranderen van abonnement door mijnen vent en of dat zou inhouden dat wij waarschijnlijk dan ook een nieuwe modem zouden nodig hebben mevrouw?
Euh… Ik dacht dat zij de professionelen waren en dat zij dus wisten op welke modem wij nu zaten en of die al dan niet moest veranderd worden? Mijn antwoord was dan ook: ‘k zou het niet weten? Vermoedelijk? Het spijt me maar ik weet niet wat we nu hebben en of dat wat we nu hebben ook moet veranderd worden.
Volgende vraag: wanneer zoudt ge dat willen? Zo vlug mogelijk?
Opnieuw: euh… Neen, we hebben dat maar anderhalve week (of langer?) geleden aangevraagd, waarom niet nog een paar maanden wachten. Mijn antwoord dus: yep. Wat dachten ze?
Ok mevrouw, even kijken … Morgen kan er iemand langskomen: tussen 8u en 13u.
??? Typisch. Meneer, kan dat niet wat specifieker want ik zit hier met 4 kinderen en er moeten dus boodschappen en zo gedaan worden en misschien zouden we wel eens willen weggaan.
Sorry mevrouw, dat kan niet want onze techniekers doen onderweg ook reparaties. Maar ik zal het noteren, ge weet nooit.
Ik begrijp dat dus niet goed hé. Dat ge niet weet hoe lang een reparatie zal duren, tot daar toe. Maar waarom plant ge uwen dag dan niet door eerst de dingen te doen waarvan ge wel weet hoe lang het ongeveer gaat duren (zoals dus een simpele modem vervangen: draadje uit, bakje weg, nieuw bakje zetten, draadje in … zo moeilijk was het) en daarna de planning open te laten voor de niet in tijd bepaalbare zaken. Zo moet nen mens ook genen halven dag uittrekken om op iemand te zitten wachten.
En nu spreek ik niet alleen van Telenet hé. Hetzelfde geldt voor Belgacom, IMEWO, Electrabel, … en noem maar op: ge kunt ons verwachten ofwel *ergens* in de voormiddag of *ergens* in de namiddag.
Enfin, we hadden geluk: de mens stond hier om 8u20 en was weer buiten om 8u30 zodat we nog de ganse dag hadden om ‘dingen’ te doen.
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Jul | Sep » | |||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||
You are currently browsing the San's Weblog weblog archives for August, 2006.