San’s Weblog

Wat zou’t. Borstvoeding zou de babies beschermen tegen ziekworden. Ha!
Vergeet het. Anna, zes maand en zes maand borstvoeding, nu met 38,8 °C graden koorts.

Of is zij de uitzondering die de regel bevestigt? Pfff! Dat zeg ik ertegen.

Ik had me voorgenomen dat, eens Anna een beetje minder afhankelijk was van mij (m.a.w. dat ze de nacht doorsliep zonder probleem), ik eraan zou beginnen om eindelijk weer een beetje van een sociaal leven op te bouwen.

Na zeven jaar kinderen is dat wel nodig.

Want het grote probleem is niet zozeer dat ik mijn vrienden ‘vergeten’ ben eens ik kinderen begon te krijgen. Eerder dat ik eigenlijk, al voor ik kinderen had, nooit zoveel (echte) vrienden gehad heb. Die vrienden heb ik nog steeds maar ze wonen nogal ver om een leuk/regelmatig sociaal leven mee uit te bouwen.

Een van de dingen die ik de afgelopen jaren gedaan heb om toch een beetje onder de mensen te komen is mij een beetje te engageren op school als klasafgevaardigde. Drie vergaderingskens per jaar, dus niet overmatig belastend, en leuke mensen ontmoeten, kleine projectjes doen.

Een ander iets is ‘het project‘ van mijn wederhelft waardoor we een hele pak leuke, interessante én toffe mensen hebben leren kennen, waardoor we dus al eens meer onder de mensen komen en waar ik af en toe ook eens een kleine bijdrage lever.

Maar ik wou ook iets van ‘mijzelf’ en dus heb ik mij dit jaar kandidaat gesteld om bij het bestuur te gaan van de oudervereniging van de school van onze kinderen. Dit vraagt al wat meer engagement (maandelijks vergaderen i.p.v. drie maal per jaar, engageren in ‘werkgroepen’…) en op die manier leer je de mensen toch al wat beter kennen.

Gisteren was het dan Algemene vergadering waarbij de nieuwe bestuursleden werden verkozen, en ik ben erbij. Joechei. Niet dat dat zo moeilijk was: uiteindelijk waren er maar zoveel kandidaten als er plaatsen waren waardoor er eigenlijk geen verkiezingen waren, maar toch

Na de vergadering was er een zeer interessante toespraak van prof. Peter Adriaenssens en alles eindigde bij een receptie, waar ik toch wel verplicht was om naartoe te gaan. Als nieuw lid van het bestuur moest ik immers met de andere leden een beetje nader kennis maken, wat ook gelukt is.

Het lijkt me een tof, druk jaar te worden en ze hebben me nu al gewaarschuwd dat dat vergaderen wel eens kan uitlopen, zeker als er een ‘navergadering’ is. Dat voorspelt.

Gisteren naar een lezing met receptie geweest voor het (eindelijk) afstuderen van Tessa (madam van). Na 16 jaar studeren is ze er van af. Maar eigenlijk toch niet, want als dokter moet ge blijven bijstuderen én zij zal zich verder bekwamen op gebied van onderzoek, naast een job in een hospitaal.

Terwijl ik daar zo naar haar zat te luisteren (hoe het begonnen was, wat er gebeurd was om te komen waar ze vandaag staat en wat ze in de toekomst ging doen) begon ik verschillende dingen te beseffen.

Het besef dat Tessa toch wel een ongelooflijk slimme madam is. Dat ze ambitieus en idealistisch is, beiden in de meest positieve zin bedoeld. Want zij gaat verder onderzoek doen naar het genezen van kanker, wat in mijn ogen ongelooflijk lovenswaardig is. Je zag dat ze wist waarover ze praatte én je zag aan haar dat ze er echt in geloofde en er meer dan 100% zal voor gaan. Het zal mij dus geenszins verbazen dat àls er ooit een (betere) behandeling ontwikkeld wordt tegen kanker, Tessa haar naam eronder zal staan. 

Het besef dat wij ‘oud’ worden. Wij zijn dertigers en in principe is dat uiteraard niet echt oud, maar toch. Oud in de zin van: we staan niet meer de beginfase van ons werkbestaan en hebben ondertussen al heel wat know-how opgebouwd, elk op ons eigen gebied. Dat we ondertussen weten waarover we spreken als we het over onze job hebben. Dat we de dingen al iets beter kunnen inschatten. Dat we een zekere kennis hebben, hetgeen mankeert als twintiger.

Het besef dat ik best wel trots ben om de mensen te kennen die er gisterenavond waren, want het is een zeer toffe bende, en dat ik er dus bij mocht zijn.

De receptie achteraf was zeer te smaken: drank in overvloed (nietwaar zoetje) en zeer lekkere hapjes. Nu ‘hapjes’: het was eigenlijk een volledig een menu met voorgerecht en tussengerecht en hoofdgerecht en dessert.

Daarna nog even afgezakt naar een plaatselijk café om de avond af te sluiten en het was 1u tegen dat we thuis waren. Niet echt een goed idee voor een gewone werkdag maar toch de moeite.

Na járen en járen samen zijn mijn nicht An en haar ‘lief’ Pascal eindelijk getrouwd.

Niet alleen al járen en járen samen maar ook al drie kindjes ondertussen van respectievelijk 4, 5 en 6 jaar. Fantastisch toch.

Het was een ‘hele dag’ gedoen, dat we tot onze hele grote spijt voor een deel moeten missen hebben, nl. het deel van de trouw zelf, zowel de wet als de kerk. Enerzijds omdat ik, met de vrijgezellendag vorige week, niet echt zin had om de kinderen weer een hele namiddag te missen. Anderzijds omdat, zelfs moest ik het gewild hebben, het praktisch ook niet kon: de schoonouders hadden ook plannen en om 4 kinderen een hele dag bij een babysit te laten … Ge moogt die meisjes ook niet overbelasten hé

Rond 18u zijn we er dan toch geraakt. Een heel gezellige receptie met allerlei hapjes uit drie streken: uit Spanje, Italië en China. Zeer lekker en gevarieerd en veel: indien we wouden konden we toen al ons buikje voleten maar dat hebben we nog niet gedaan. Gelukkig maar want daarna was het nog een hele maaltijd bestaande uit een 5-tal gangen om te eindigen met een dessertbuffet. Eens gegeten had en begon te dansen werd op een lange tafel nog vanalles gezet om de kleine (dans)honger te stillen. Op vlak van eten dus alleszins niets tekort gehad. En lekker.

Het feest zelf was ook dik in orde. De DJ was een oude bekende van het koppel (in de zin dat hij al regelmatig op hun feestjes gedraaid heeft) en dus ook een beetje voor ons en hij weet er de sfeer in te brengen en te houden. Wreed veel gedanst dus en al bij al een fantastisch leuke avond en nacht gehad.

Zoals gewoonlijk op familiefeestjes waren we bij de mensen die de zaal sloten en rond 6u waren we dan thuis, moe maar voldaan. Ik zou zeggen: voor herhaling vatbaar maar eigenlijk niet. Of tenminste: toch niet met hen

Het is hier altijd hetzelfde liedje.

In principe hebben wij een zeer beperkt sociaal leven. Enerzijds is er uiteraard het feit dat wij niet echt sociale mensen zijn Maar met vier kinderen uitgaan is niet alleen niet evident maar ge moet maar goesting hebben om ze (constant) achter te laten bij iemand anders. Ik heb die goesting niet echt. Ik vind het vreselijk als ik ergens naartoe moet als de twee jongsten nog niet in bed liggen.

Alleen de twee jongsten, want aan Zelie en Louis kan je al uitleggen wat je gaat doen en waarom en bij wie en alle andere details die ze willen (en mogen) weten. Bij Jan en Anna kan dat nog niet en alhoewel Anna momenteel nog geen last heeft van verlatingsangst, ze begint al goed te weten wanneer ik wegga. Jan zit dan zo op het randje tussen al iets kunnen uitleggen en het eigenlijk nog niet volledig begrijpen en dus is het meestal drama als hij ons ziet weggaan.

Hetzelfde liedje betekent: als we dan een beetje sociaal leven hebben is het alsof we 11 maanden niets te doen hebben en dan alle activiteiten in de overige maand vallen.

Deze maand is het weer van dattem, of erger: deze keer zit het in twee weken gepropt. Te beginnen met vorige week zaterdag: een vrijgezellendag; zondag: Gent Fietst, maandag: vergadering, dinsdag: vergadering, vrijdag: optreden, zaterdag: trouw; zondag: flikkendag; morgen: afstudeerfeestje; donderdag: algemene vergadering plus toespraak.

Resultaat is dat ik moe ben. Zeer moe. En nog geen tijd gehad om een beetje extra te rusten. Want naast ons eigen sociale activiteiten zijn er nog de activiteiten van de kinderen.
Maar niet getreurd: het is het allemaal waard (geweest) want ik heb me tot nu toe zeer goed geamuseerd en zelfs de dingen die nog moeten komen zullen wreed wijs zijn, zonder enige twijfel.

Dus nog even op mijn tanden bijten en zo te zien wordt het volgende week weer kalm(er). Niet dat dat niet zou kunnen veranderen natuurlijk

… they will come.

Er zijn hier ten huize veranderingen op til, en dat zal niet naar iedereens goesting zijn. Maar is dat wel ooit zo

Mijn zeer goede voornemen om deze week eens vroeg in bed te kruipen en dan lekker fris te zijn tegen vrijdag en zaterdag is tot nu toe zeer erg mislukt.

Na de zware nacht zaterdag is het helemaal om zeep met mijn uitgerustheid.

Zondag kon ik niet vroeg in bed wegens ‘Prison Break’ (flauw excuus, ik weet het), dus dacht ik: de volgende dagen lukt het wel. Er staat niet echt iets gepland. Tenminste, dat dacht ik.

Ik was immers vergeten dat er maandagavond een vergadering was van het buurtcomité en ik had beloofd er naar toe te zullen gaan. De belofte ging zo ver dat ik had gevraagd om mij te komen halen, kwestie dat ik dat nog wel eens durf te vergeten. Maar goed ook dus want ik was het vergeten … tot een uur voor de vergadering en toen viel mijnen frank (alhoewel ik nu ’euro’ moet zeggen zeker?).

Mijn buren zijn me dan ook nog effectief komen halen en dus was het vergaderen van 20u tot 22u. Uiteraard werd er daarna nog een beetje nagepraat op straat en ’Oeps!’ plots was het 23u en ik was nog niet thuis. Daar ging mijn vroege avond dus.

Dinsdag ga ik de kinderen afhalen van de studie op school en zie ik een pijltje klaarstaan voor de vergadering van de klasafgevaardigden (doe ik nu al een paar jaartjes). Ik trek mijn wenkbrauwen op en als ik thuiskom bekijk ik nog eens de brief van de klasafgevaardigden en de data erop. Bleek dat de vermelde data deze waren van vorig jaar (toen de vergadering donderdag 22 september was) en dat op de begeleidende brief de juiste datum van dinsdag stond.

Weer vergadering dus van 20u tot 22u. Maar gezien ik nog info nodig had van een mede-klasafgevaardigde over een ander onderwerp betreffende de school, zijn we nog ‘iets gaan drinken’. Uiteraard hebben we besproken wat moest besproken worden, maar ook over heel veel gesproken wat niet echt besproken moest worden … en toen was het plots half één. Weeral mis.

Woensdag was ik dus nog meer moe dan dat ik de week begonnen was. OK. Nu echt vroeg in bed: geen vergaderingen, geen onverwachte dingen, niet sporten vanavond (want partner in crime kon niet), geen excuses … tot ik besefte dat ik de strijk nog moest halen bij de strijkster. Anna zat er pas relatief laat in en het was dus al 21u tegen dat ik kon vertrekken. Eens terug moest alles nog weggelegd worden … en toen was het weer 23u15.

Gelukkig heb ik vorige nacht héééél goed geslapen: Anna is niet één keer wakker geworden (wat de nachten ervoor niet het geval was want toen kwam ze telkens zeker om 5u wakker en twee keer ook om 3u Niet dat ik haar dan uit haar bedje moet nemen, maar ik ben ermee ook wakker) en ik heb zalig diep geslapen. Ondanks de niet zo lange nacht voel ik mij dus wel relatief uitgerust.

Vanavond mag ik nog naar Oudenaarde rijden om mijn kleren te halen voor de trouw zaterdag, dus mag ik het weer vergeten om vroeg in mijn bed te kruipen.

Morgen overdag een beetje slaap inhalen zal ook niet lukken: veel te doen en om 13u moet ik al bij de kapper zijn terwijl de school gedaan is om 15u.

Morgenavond gaan we dan naar Henk kijken en overmorgen is het dan de trouw van mijn nicht.

Zondag slapen????

- mama, pipi gedaan *zegt hij als hij nog moet gaan*

- kom Jan, we gaan op het potje

(naar potje, doet pipi. Giet daarna potje leeg in toilet, gaat met potje naar wasbak om uit te spoelen, zet potje onder kraan)

- kuisen hé

- ja Jan, potje uitkuisen

- niet te veel hé

- nee Jan, niet te veel

- anders morsen hé

(gaat met potje met water naar toilet en giet uit, zet potje terug).

Elke keer identiek hetzelfde scenario met identiek dezelfde zinnen. Wijs.

Een tweetal weken geleden ben ik begonnen met ook patatjes aan Anna te geven. Gezien ik nu vrijdag thuis ben had ik drie dagen de tijd om te zien hoe het ging.

De eerste dag was geen succes: met heel veel moeite twee hapjes binnen gekregen en dan mocht ik het vergeten. De rest van het weekend werden ook niet echt vorderingen gemaakt: tegen zondag at ze wel al 6 hapjes, maar de moeite die dat kostte. Hetzelfde blijkbaar bij de onthaalmoeder: ze at wel, maar niet van harte en zeer weinig.

Twee weken hebben we geprobeerd en deze week heb ik ’stop’ gezegd. Het ging echt niet vooruit. Het meeste dat ze ooit heeft gegeten was 8 schepjes en je zag duidelijk dat ze er niet mee gediend was. Soms begon ze zelfs te huilen als ze de lepel nog maar zag.

We gaan nu twee weken wachten en dan nog eens herbeginnen. Zien wat het dan zal geven.

Niet dat ik er mij zorgen in maak: Anna drinkt heel goed, haar fruitpap is helemaal geen probleem dus uiteindelijk zal het wel lukken. Blijkbaar zal het bij Anna alleen wat langer duren dan bij haar broers en zusje.

Dumpen. En als dat niet lukt: erop uit trekken.

Zondagochtend begon al om half acht, dankzij lieve Anna. De drie anderen zijn maar om respectievelijk 8u15 (Zelie en Louis) en 8u30 (Jan) wakker geworden dus had ik een beetje pech.

Maar niet getreurd: op het gemak ons aangekleed, naar de bakker gegaan om ontbijt te halen en na het ontbijt heb ik Anna terug een dutje laten doen. De drie anderen speelden buiten en ik maakte op het gemak het eten klaar.

De voormiddag was dus rap voorbij en toen was ik trouwens nog zo moe niet.

Na de middag heb ik evenwel een serieuse klop van de hamer gekregen.

Gelukkig was ‘hulp’ onderweg. Om 15u mocht ik met de kinderen naar theatervoorstelling voor kleuters (wreed goed trouwens, een aanrader), zo waren ze gauw een uurtje zoet.

Daarna zijn we naar de Vrijdagmarkt getrokken en heb ik mijn drie apen losgelaten op de springkastelen en andere bezigheden, georganiseerd in het kader van Gent Fietst. Anna was ook heel braaf want zij heeft een mooi dutje gedaan in de buggy.

En toen was het plots 18u en kon ik naar huis om de kinderen eten te geven, te wassen en in bed te steken.

Stom dat het ‘Prison Break’ was of ik had vroeg in mijn bedje kunnen kruipen. Gelukkig dat het ‘Prison Break’ was want de serie is goed genoeg om mijn zeer moeie oogjes toch nog wijdopen gesperd te houden