San’s Weblog

Mijn zeer goede voornemen om deze week eens vroeg in bed te kruipen en dan lekker fris te zijn tegen vrijdag en zaterdag is tot nu toe zeer erg mislukt.

Na de zware nacht zaterdag is het helemaal om zeep met mijn uitgerustheid.

Zondag kon ik niet vroeg in bed wegens ‘Prison Break’ (flauw excuus, ik weet het), dus dacht ik: de volgende dagen lukt het wel. Er staat niet echt iets gepland. Tenminste, dat dacht ik.

Ik was immers vergeten dat er maandagavond een vergadering was van het buurtcomité en ik had beloofd er naar toe te zullen gaan. De belofte ging zo ver dat ik had gevraagd om mij te komen halen, kwestie dat ik dat nog wel eens durf te vergeten. Maar goed ook dus want ik was het vergeten … tot een uur voor de vergadering en toen viel mijnen frank (alhoewel ik nu ’euro’ moet zeggen zeker?).

Mijn buren zijn me dan ook nog effectief komen halen en dus was het vergaderen van 20u tot 22u. Uiteraard werd er daarna nog een beetje nagepraat op straat en ’Oeps!’ plots was het 23u en ik was nog niet thuis. Daar ging mijn vroege avond dus.

Dinsdag ga ik de kinderen afhalen van de studie op school en zie ik een pijltje klaarstaan voor de vergadering van de klasafgevaardigden (doe ik nu al een paar jaartjes). Ik trek mijn wenkbrauwen op en als ik thuiskom bekijk ik nog eens de brief van de klasafgevaardigden en de data erop. Bleek dat de vermelde data deze waren van vorig jaar (toen de vergadering donderdag 22 september was) en dat op de begeleidende brief de juiste datum van dinsdag stond.

Weer vergadering dus van 20u tot 22u. Maar gezien ik nog info nodig had van een mede-klasafgevaardigde over een ander onderwerp betreffende de school, zijn we nog ‘iets gaan drinken’. Uiteraard hebben we besproken wat moest besproken worden, maar ook over heel veel gesproken wat niet echt besproken moest worden … en toen was het plots half één. Weeral mis.

Woensdag was ik dus nog meer moe dan dat ik de week begonnen was. OK. Nu echt vroeg in bed: geen vergaderingen, geen onverwachte dingen, niet sporten vanavond (want partner in crime kon niet), geen excuses … tot ik besefte dat ik de strijk nog moest halen bij de strijkster. Anna zat er pas relatief laat in en het was dus al 21u tegen dat ik kon vertrekken. Eens terug moest alles nog weggelegd worden … en toen was het weer 23u15.

Gelukkig heb ik vorige nacht héééél goed geslapen: Anna is niet één keer wakker geworden (wat de nachten ervoor niet het geval was want toen kwam ze telkens zeker om 5u wakker en twee keer ook om 3u Niet dat ik haar dan uit haar bedje moet nemen, maar ik ben ermee ook wakker) en ik heb zalig diep geslapen. Ondanks de niet zo lange nacht voel ik mij dus wel relatief uitgerust.

Vanavond mag ik nog naar Oudenaarde rijden om mijn kleren te halen voor de trouw zaterdag, dus mag ik het weer vergeten om vroeg in mijn bed te kruipen.

Morgen overdag een beetje slaap inhalen zal ook niet lukken: veel te doen en om 13u moet ik al bij de kapper zijn terwijl de school gedaan is om 15u.

Morgenavond gaan we dan naar Henk kijken en overmorgen is het dan de trouw van mijn nicht.

Zondag slapen????

- mama, pipi gedaan *zegt hij als hij nog moet gaan*

- kom Jan, we gaan op het potje

(naar potje, doet pipi. Giet daarna potje leeg in toilet, gaat met potje naar wasbak om uit te spoelen, zet potje onder kraan)

- kuisen hé

- ja Jan, potje uitkuisen

- niet te veel hé

- nee Jan, niet te veel

- anders morsen hé

(gaat met potje met water naar toilet en giet uit, zet potje terug).

Elke keer identiek hetzelfde scenario met identiek dezelfde zinnen. Wijs.

Een tweetal weken geleden ben ik begonnen met ook patatjes aan Anna te geven. Gezien ik nu vrijdag thuis ben had ik drie dagen de tijd om te zien hoe het ging.

De eerste dag was geen succes: met heel veel moeite twee hapjes binnen gekregen en dan mocht ik het vergeten. De rest van het weekend werden ook niet echt vorderingen gemaakt: tegen zondag at ze wel al 6 hapjes, maar de moeite die dat kostte. Hetzelfde blijkbaar bij de onthaalmoeder: ze at wel, maar niet van harte en zeer weinig.

Twee weken hebben we geprobeerd en deze week heb ik ’stop’ gezegd. Het ging echt niet vooruit. Het meeste dat ze ooit heeft gegeten was 8 schepjes en je zag duidelijk dat ze er niet mee gediend was. Soms begon ze zelfs te huilen als ze de lepel nog maar zag.

We gaan nu twee weken wachten en dan nog eens herbeginnen. Zien wat het dan zal geven.

Niet dat ik er mij zorgen in maak: Anna drinkt heel goed, haar fruitpap is helemaal geen probleem dus uiteindelijk zal het wel lukken. Blijkbaar zal het bij Anna alleen wat langer duren dan bij haar broers en zusje.

Dumpen. En als dat niet lukt: erop uit trekken.

Zondagochtend begon al om half acht, dankzij lieve Anna. De drie anderen zijn maar om respectievelijk 8u15 (Zelie en Louis) en 8u30 (Jan) wakker geworden dus had ik een beetje pech.

Maar niet getreurd: op het gemak ons aangekleed, naar de bakker gegaan om ontbijt te halen en na het ontbijt heb ik Anna terug een dutje laten doen. De drie anderen speelden buiten en ik maakte op het gemak het eten klaar.

De voormiddag was dus rap voorbij en toen was ik trouwens nog zo moe niet.

Na de middag heb ik evenwel een serieuse klop van de hamer gekregen.

Gelukkig was ‘hulp’ onderweg. Om 15u mocht ik met de kinderen naar theatervoorstelling voor kleuters (wreed goed trouwens, een aanrader), zo waren ze gauw een uurtje zoet.

Daarna zijn we naar de Vrijdagmarkt getrokken en heb ik mijn drie apen losgelaten op de springkastelen en andere bezigheden, georganiseerd in het kader van Gent Fietst. Anna was ook heel braaf want zij heeft een mooi dutje gedaan in de buggy.

En toen was het plots 18u en kon ik naar huis om de kinderen eten te geven, te wassen en in bed te steken.

Stom dat het ‘Prison Break’ was of ik had vroeg in mijn bedje kunnen kruipen. Gelukkig dat het ‘Prison Break’ was want de serie is goed genoeg om mijn zeer moeie oogjes toch nog wijdopen gesperd te houden