San’s Weblog

Uitgaan is niet meer voor mijnen leeftijd. Of beter: uitgaan en de kinderen niet wegdoen. Want dat uitgaan zelf is eigenlijk weinig problematisch.

Zaterdag was het vrijgezellendag voor mijn nichtje An die komende zaterdag eindelijk haren vent wettelijk aan haar zal binden. Niet dat ze nu nog niet gebonden zijn: na drie kinderen zijt ge nog weinig ongebonden. Maar na al die jaren samen heeft haren vent vorig jaar eindelijk dé vraag gesteld en nu trouwen ze.

Officiëel met alles erop en eraan: wet, kerk, feest… You name it, they’ve got it

Dus moest het einde van een tijdperk ook deftig afgesloten worden en dat deden we vorige zaterdag vanaf 14u30: geen vrijgezellenavond maar een vrijgezellendag.

De afspraak was in Aalst en van daar zijn we, met een klein busje en chauffeur (dank M. voor uw opoffering :)), richting Meise gereden, dan naar Antwerpen, terug naar Gent en weer in Aalst geëindigd. An heeft (uiteraard) vanalle soorten ‘opdrachten’ moeten doen, deftig voorbereid door haar zusje en beste vriendinnen, maar we hebben vooral veel gekletst en heel wat afgelachen *jouw ogen zijn als sterren aan het heelal, flonkerend als kristal … flonkerend als kristal*

Tegen 3u30 waren we terug in Aalst en na nog een drankje heb ik het dan maar voor bekeken gehouden. Anna slaapt dan wel al (meestal) door, maar ik wou toch liever niet al te veel risico nemen. En nog een geluk want madam was daar om 5u30 en klaarwakker om 7u30.

Resultaat: een fantastische namiddag en nacht gehad, maar de gevolgen van drie uur slapen zijn er ook: hondsmoe en gisteren geen mogelijkheid gehad om te recupereren. Dan maar proberen vanavond tijdig in mijnen nest te kruipen want humeurswijze laat het ook te wensen over

Ik zeg al lang dat ik iets van sport moet gaan doen. Anderzijds zeg ik ook dat ik eigenlijk al genoeg aan sport doe, vooral dan gewichtheffen met varierende gewichten van 7kg tot 22kg

Tot een week of twee geleden had ik uiteraard zeer goede redenen om toch niets te doen: met een baby die nog te veel wakker is en aan de borst hangt gaat dat nogal moeilijk.

Maar sinds Anna nu ook tegen half acht ’s avonds in bed ligt zijn de excuses opgebruikt.

Een mailke dan maar naar de overbuur die ook sprak van meer aan sport te willen doen (en het ook effectief doet): zin om te zwemmen? Gelukkig had ze zin want alleen sporten, dat is niets voor mij.

Woensdag onze eerste sessie gedaan: 10 min zwemmen, 10 min rust en nog eens 10 min zwemmen. Ik voelde mij volledig geradbraakt daarna maar oh zo voldaan en moe. Zalig gevoel gewoon. Vanaf nu ben ik dus van plan elke woensdag te gaan zwemmen.

Maar één keer in de week sporten is eigenlijk niet nuttig, werd mij ooit wijsgemaakt, dus maandag ga ik eens mee gaan doen met power yoga, zien of dat iets voor mij is.

Goede voornemens dus. Nu nog volhouden.

Ik durf het nog altijd niet te luid zeggen, voor het geval… Maar schrijven, is dat niet hetzelfde als het denken? Dus ik zeg het niet hé, ik denk het alleen en dat kan toch geen kwaad?

Maar wat ik denk, dat is de vraag hé?

Anna heeft een grote sprong gemaakt. Neen, ze stapt nog niet, ze zit zelfs nog niet en ook praat ze nog niet in volzinnen (tenminste, ‘arrraagh’ is toch geen zin zeker :)). Niets van dit alles. Véééél belangrijker. Maar dan eigenlijk vooral voor mij:

Anna slaapt de nacht door!

Ze is er de nacht van woensdag op donderdag aan begonnen. Ik werd donderdagochtend wakker, volkomen verdwaasd van het goede slapen. Ze had een volle 11,5 uur geslapen.

Niet direct iets van gedacht. Anna heeft al vaker eens langer geslapen (al was het nooit zo lang), dus ik hield mijn adem nog niet in. En groot gelijk.

De nacht van donderdag op vrijdag ging ze slapen om 19u30 en is ze om respectievelijk 22u30, 3u40 en 6u45 wakker geworden. De eerste keer heeft ze gegeten, de tweede keer probeerde ik haar weer te laten inslapen met een tuutje te geven en na een uur heeft ze het eindelijk opgegeven … tot twee uur later dus.

De volgende nacht ging blijkbaar beter. Ze heeft even geweend om 23u30 en nog eens rond 2u, maar dat duurde maar een paar minuutjes en ik hoorde duidelijk dat ze niet echt wakker was en dus ook geen honger had. Uiteindelijk is ze pas om 7u echt wakker geworden. Voor mij gold dit als ‘de nacht doorslapen’ … ook al was het (nog) niet voor mij.

En nu, de laatste drie nachten heb ik haar niet meer gehoord. Mooi in bedje tussen 19u10 en 19u45 en slapen tot 6u15/30. Fantastisch!

‘t Ziet er dus echt naar uit dat er een einde is gekomen aan de onderbroken nachten.

Ik ben niet bijgelovig, maar ik heb toch al de hele tijd hout vastgehouden hoor

Gisteren aangenaam ontbeten in het zwembad Van Eyck. Het concept heet Au bain en ik vind het een wreed wijs idee: lekker uitgebreid ontbijt en ervoor of erna kan je zwemmen.

We zaten in zeer aangenaam gezelschap en het was een fantastische manier om je dag aangenaam te beginnen.

Tot vorige week had Anna geen vast slaapritme: de ene keer sliep ze in de voormiddag en/of de namiddag een half uur, de andere keer drie uur, de andere keer ergens iets ertussen.

Ze kon ook geen vast ritme ontwikkelen wegens nooit thuis zijn op het gemak: met drie andere kinderen die hier rondlopen was er altijd wel een plaats waar we naartoe gingen en Anna werd dus meegenomen. En zo sliep ze dan eens even in de buggy of de auto en als ze in haar bedje lag werd dat tekort dan soms ferm ingehaald door marathondutjes te doen.

Deze week is ze dus voor het eerst naar de onthaalmoeder. Maandag blijkbaar veel geweend, dinsdag was het al beter en vanaf woensdag alles in orde. Op de vier dagen dat ze er is heeft ze nu eindelijk een vast slaapritme kunnen opbouwen en vandaag hou ik mij daar zo goed mogelijk aan: deze voormiddag mooi in bedje gelegd en heeft ze een uurtje geslapen en nu is ze sinds 12u50 bezig aan haar namiddagdutje.

Ik heb zo de indruk met haar nieuwe, vaste dagritme, dat er nu ook beterschap zit in haar nachtritme: ze komt gelijk toch iets minder wakker en als ze wakker komt krijg ik haar, zonder te voeden, rapper terug in slaap.

Het is eigenlijk algemeen geweten dat kinderen zo veel mogelijk heel vaste routines nodig hebben, dat ze daar het best bij varen, en alhoewel ik dat al wist, wordt ik er nu nog maar eens met mijn neus opgedrukt.

En nu zit ik hier dus ook mijn vingers te kruisen dat ze binnenkort (eindelijk) ganse nachten zal beginnen doorslapen.

is gauw gevuld, wordt gezegd en soms klopt het ook.

Op de ouderinfoavond had juffrouw Riet haar beloningssysteem uitgelegd: flinke kindjes, kindjes die een moeilijke vraag toch wisten (er was bv. een kindje dat wist wie Einstein was, allez, dienen mens herkende van een foto hé), kindjes die iets speciaals deden, … konden voor één dag beloond worden met een kaboutertje. Dat kaboutertje mocht mee naar huis tot de volgende dag.

Kindjes die een ganse week flink waren geweest krijgen op het einde van de week een ‘flinkerdje’: een klein ‘pruts’kadootje dat ze mogen kiezen uit een mand én ook mogen houden.

Gisteren kwam Zelie thuis. Hoe was het op school? Goed? Wat heb je allemaal gedaan? Dit en dat. Enfin, niets speciaals. Business as usual: eten, beetje buiten spelen en dan weer binnen om zich klaar te maken voor naar bed te gaan en nog eens het huiswerk te overlopen.

Ik moest haar nog iets meegeven voor op school en toonde het haar en zei dat ik het in haar boekentas zou steken. Zo gezegd, zo gedaan en wat vond ik toen ik het kleine zakje opendeed? Inderdaad, een kaboutertje.

“Zelie, wat heb ik hier gezien?” vroeg ik met een brede glimlach. Eerst een diepe frons van het nadenken en plots herinnerde zij het zich weer: ze had een kaboutertje verdiend, met het oplossen van een ‘moeilijke’ vraag. Glunderen dat ze deed.

Ze heeft de kabouter direct naar boven gebracht, vol fierheid aan papa getoond (die er uiteraard foto’s van moest nemen) en heeft hem meegenomen naar boven als ze ging slapen want “kabouters worden ’s nachts levend hoor”.

Deze morgen was ze ervan overtuigd dat de kabouter niet meer op dezelfde plaats stond als waar ze hem gisterenavond gezet had. Prachtig toch, nietwaar?

Vandaag is de kabouter terug naar school. Benieuwd wanneer de volgende toekomt.

Gisterenavond infoavond gehad op school. Om 20u. Zowel voor Louis als voor Zelie.

Michel was uit eten dus moest ik alleen gaan. Omdat we uiteindelijk twee jaar geleden al bij juffrouw Lieve van de derde kleuterklas geweest zijn toen Zelie daar zat, ben ik maar bij juffrouw Riet van het tweede leerjaar geweest, m.a.w. Zelie haar lerares.

Hoe langer de uitleg duurde van wat ze allemaal gingen leren dit jaar, hoe meer ik plaatsvervangende paniekaanvallen kreeg.

Ten opzichte van vorig jaar wordt de druk serieus verhoogd: dingen vanbuiten leren, veel toetsen, zware voorbereidingen thuis, tijdsbeperkingen om dingen te doen, … Zó veel dat ze gaan moeten leren, ik was lichtjes overdonderd.

Als ge er dan achteraf over nadenkt valt het allemaal nogal mee: uiteindelijk hebben ze 10 maanden om dat allemaal te doen en uiteindelijk hebben wij dat ook allemaal moeten en kunnen leren, maar om dat zo op uw bord te krijgen in twee uur tijd, het lijkt veel te veel.

Maar ik heb er alle vertrouwen in. Juffrouw Riet lijkt streng maar rechtvaardig met een heel groot hart. Ze komt echt over dat ze er alles voor overheeft om al ‘haar’ kindjes erdoor te helpen zodat iedereen de eindtermen zal halen.

Als er iets is zal het via de agenda meegedeeld worden en vandaag hadden we al een eerste opmerking (Slechte ouders *klopt met lineaal op handen*), dus alles is (nu al) business as usual

Onze nachtrust wordt nog regelmatig onderbroken door onze lieftallige vijf maand oude dochter. Ik zeg ‘ons’ maar eigenlijk bedoel ik ‘mijn’: Michel komt er niet van wakker

Gemiddeld eet ze ’s avonds een ‘laatste’ keer tussen 19u30 en 20u, dan slaapt ze tussen de vier à zes uur, nog eens eten en dan is het tot ’s ochtends (zoals eergisterennacht). Heel af en toe komt ze na een drietal uur nog eens wakker maar dan krijgt ze haar tuut, geen eten. Dat tuutje geven kan lukken op een minuut (zoals gisterennacht) maar dat kan ook een half uur duren vooraleer ze weer inslaapt (zoals vannacht).

Een goede nachtrust zit er nog niet in dus. Ondertussen ben ik wel weer aan het werk, dus de combinatie is niet ideaal.

Vannacht kwam ze eerst wakker om 1u. Drinken gegeven, weer in slaap tot 4u10, truuk met het tuutje gedaan. Na een half uur met Anna bezig geweest te zijn, was ik eindelijk rond 4u50 net weer in slaap was gevallen toen Jan besloot om te beginnen wenen. Hup, eventjes naar boven, gesust, en terug bed binnen.

Ondertussen was het 5u15 en had ik nog een uurtje nachtrust: de wekker loopt af om 6u15.

En wat bleek om 7u? We hadden ons duidelijk overslapen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren dat ik de wekker gehoord heb, laat staan dat ik hem uitgezet heb.

Zo rap als tel zijn we uit bed gesprongen en in een recordtijd van 45min heb ik (juist ‘ik’: Michel vertrekt om 7u10 al naar het werk) de drie oudste kinderen uit bed gehaald, aangekleed, boekentassen gemaakt, eten gegeven (om in de auto op te eten welteverstaan) en waren de deur uit.

En Anna? Na haar halfwakker momentje werd ze wakker om 7u15. Ze is braaf gebleven terwijl ze van haar relax boven naar haar park beneden werd gebracht. Geen tijd om haar te kleden of te voeden, maar dat vond ze blijkbaar geen probleem.

Om 8u05 was ze bij de onthaalmoeder en ik vermoed dat ze uiteindelijk een vijftien minuten later haar eerste fles zal gekregen hebben sinds 1u ’s nachts.

Misschien eens proberen om haar slaapritme om te keren en haar ’s nachts te laten wenen want blijkbaar heeft ze toch niet echt honger meer…

Sinds een paar weken heeft Anna haar voetjes ontdekt als leuk nieuw speelgoed.

Wreed leuk om zien. Alleen een beetje lastig om haar te verversen want ‘loslaten’, dat zit nog niet in haar woordenboek

Het weekend is weer voorbijgevlogen en met de start van het nieuwe schooljaar is de rust ook verdwenen.

Vrijdag is Zelie thuisgekomen met een rugzak vol boeken om te kaften tegen morgen. Zowel Michel en ik hebben vanavond zitten kaften en er was algauw bijna anderhalfuur voorbij voor het gedaan was. Een geluk dus dat we nog maar één kind in het lagere zitten hebben want in de kleuterklasjes is dat dus nog niet nodig. Het zal wat geven volgend jaar.

Zaterdag is het turnen voor Zelie en Louis opnieuw begonnen en vanaf volgende week zal Zelie misschien ook naar de tekenschool gaan op zaterdag (nu nog volzet maar we krijgen midden volgende week een telefoontje om te zien of ze een extra groep gaan inleggen). Het programma zal dan zijn:

• 9u tot 10u30: turnen Zelie
• 10u50 tot 12u30: tekenschool Zelie
• 11u30 tot 12u30: turnen Louis

en vanaf oktober ook nog:

• 14u tot 17u: scouts Zelie

En zo zijn we dan ook volgeboekt elke zaterdag. Doordat dat zowel Zelie als Louis om 12u30 gedaan hebben wordt Michel dit jaar ook ingeschakeld. Ik zal Zelie dan met de auto naar de tekenschool brengen en haar fiets in de koffer steken en Michel kan haar dan afhalen met de fiets.

Ondertussen vanavond ook al dingen klaargezet voor school morgen: extra kleren voor Jan, Zelie haar boekentas gevuld, drankjes gevuld, … en ook voor Anna: zij gaat morgen voor het eerst naar de onthaalmoeder. Dus: pampers klaarzetten, doekjes, tas met reservekleertjes, knuffel, tuut (alhoewel ze die laatste twee niet echt gebruikt maar better safe then sorry, nietwaar). Mij kennende zal ik uiteraard iets vergeten zijn, maar we doen ons best

En zo begin ik morgen dan ook opnieuw te werken. Gelukkig moet ik daar niets voor klaarzetten, gewoon zorgen dat ik op tijd uit mijn bed geraak om niet te laat te komen. Nu maar hopen dat de kinderen een beetje meewerken