San’s Weblog

De kogel is door de kerk. Niet volledig uit vrije wil maar eerder door omstandigheden.

Waarover het eigenlijk gaat? Wel, deze morgen heeft Anna haar laatste fles borstvoeding gekregen. Ik had mijzelf het doel gesteld haar enkel moedermelk te geven tot ze één jaar zou worden, maar dat is dus niet gelukt.

De laatste weken ging het al niet te vlot maar met Anna ziek te worden vorige week en haar eetlust die de mist inging is het ook de mist ingegaan met de aanmaak van melk. Sinds vorige woensdag kwam Anna dan ook opnieuw wakker elke nacht en toen ze vorig weekend nog steeds wakker werd, ook al was ze niet echt ziek meer, begon het te dagen: ze kreeg ’s avonds niet meer genoeg te drinken. Overgeschakeld op een flesje en presto: weer stille nachten.

Dus heb ik besloten om niet meer tot het uiterste te gaan om de productie weer op gang te brengen maar over te schakelen op poedermelk.

Anna maakt er gelukkig niets van: ze drinkt even gretig van haar nieuwe melk als van moedermelk. Ikzelf moet er evenwel nog een beetje aan wennen. Vandaar nog geen cold turkey: na haar flesje ’s avonds zal ze nog mogen drinken tot het niet meer mogelijk is. Een toetje, laten we zeggen.

Naar het schijnt komt kleurenblindheid meer (of zelfs eerder) voor bij jongens dan bij meisjes.

Bij Michel in de familie zijn er enkele mannen met (rood-groen) kleurenblindheid. Michel is het niet maar toen Louis kleiner was en het was tijd om zijn kleuren te leren had ik wel een beetje schrik dat hij misschien kleurenblind kon zijn. Maar hoe zou ik dat nu echt weten en vanaf wanneer ben je het zeker?

Uiteindelijk heb ik me zorgen gemaakt om niets want Louis ziet alle kleuren zeer goed.

Maar nu is het aan Jan om zijn kleuren te leren en opnieuw maakte ik me zorgen: het is niet omdat Louis het niet is dat Jan het niet kan zijn, nietwaar.

Het lijkt er evenwel op dat het ook bij Jan geen probleem is: hij kent rood al en meestal weet hij ook wat blauw is. Maar tot nu toe heeft hij nog nooit gezegd dat groen bv. ook rood zou zijn: hij ziet er duidelijk een ander kleur in maar kent de naam nog niet goed.

Enfin, Jan is dus ook al weer een stapje groter geworden. Op naar het volgende stadia.

Ik heb vandaag mijn ventje zijn fototoestel eens ter hand genomen om mijn meisjes samen op de gevoelige plaat vast te leggen. Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf.

Beoordeel zelf maar.

Anna doet het goed: ze ziet er weer op en top gezond uit, ze is vrolijk en actief en eet weer, wat wel mag na een halve kilo te zijn afgevallen. Alleen de hoest is nog niet volledig verdwenen, maar dat verwacht ik ook niet zo direct.

Ondanks de bedenkingen vrijdag van de dokter ziet het er dus naar uit dat ze het virus overwonnen heeft. Joepie.

Morgen mag ze dus terug naar de opvang en kan ik terug naar het werk.

Donderdag komt Zelie thuis van school:

Zelie: “Y. zegt dat Sinterklaas niet bestaat en dat de mama’s en papa’s de kadootjes kopen”

ik: “mmm”

Zelie: “Maar dat kan niet hé want dat is veel te duur”

De onthulling nog even uitgesteld.

Deze ochtend, na het bekijken van het Sinterklaasjournaal op Zeppelin:

Zelie: “Ik geloof wel in Sinterklaas hoor maar wat ik niet begrijp is hoe hij in Nederland kan zijn én in België tegelijkertijd?”

Tja, ik heb maar gezegd dat niet alleen Sinterklaas maar ook de pieten veel kadootjes rondbrengen én dat Sinterklaas alle plaatsen bezoekt maar er dus niet blijft hé.

Het zal haar laatste jaar wel worden zeker van kinderlijke onschuld? Jammer toch.

We hebben weer een zeer drukke twee weken achter de rug.

Voor Michel begon het al op maandag met een vergadering, bij mij pas op dinsdag, ook met een vergadering. Vervolgens hadden we op donderdag een walking dinner met vervolgens een concert, vrijdag een etentje met het project van Michel, zaterdag eetfestijn op school van de kinderen, zondag was het zuurkoolfestijn bij ons, donderdag Cameretten in ‘Olland, vrijdag drink ter viering en vandaag bezoek van mijn Finse en Deense vriendin. Pffff.

De planning was gelukkig drukker dan de realiteit: de eerste donderdag is voor ons beiden in het water gevallen wegens zieke babysit en de vrijdagactiviteit heb ik gemist wegens slechte organisatie maar Michel niet. Morgen zou het trouwens nog eens eetfestijn bij ons zijn maar Michel heeft er (gelukkig) te laat aan gedacht mensen te vragen dus het zal kalm blijven.

Daarbovenop kwam nog dat eerst Zelie ziek was en daarna Anna, dus voor mij is het eventjes welletjes geweest. De komende weken staat er nog niets gepland. Eens kjken of het zo zal blijven.

Dat heeft Anna onlangs gevonden.

Sinds een paar dagen kon je haar al een beetje loslaten als ze op je schoot zat en gisteren was het definitief van dattem: Anna zat op haar eentje, zonder enige steun, gedurende een heel aantal seconden.

OK, dat lijkt niet lang, maar als ze zo zit lijkt het wel uren.

Next kruipen en ik denk dat dat ook niet lang meer zal duren. Ze zet zich nu al een week of twee zelf op haar handjes en knieën en wiebelt dan over en weer. Vorige zaterdag heeft ze zelfs twee ‘pasjes’ gedaan en sindsdien onderneemt ze verdere pogingen, maar behalve het wiebelen heeft ze blijkbaar nog veel oefening nodig.

Maandag wordt ze acht maanden. Snif, mijn babytje wordt groot.

Niet zo goed.

Tot gisterenmiddag had Anna nog steeds koorts, en dat dus sinds zondagavond. Ge zoudt toch denken dat na vier dagen er enige evolutie in zou zitten en dan liefst in positieve zin. Dus heb ik ’s middags maar een afspraak gemaakt met de kinderarts: deze morgen om 10u mocht ik gaan.

Wat bleek dan gisterennamiddag: Anna’s koorts was weg en ze is tot nu niet meer teruggekomen. Ze leek vrolijker, iets minder moe, … Eindelijk positieve evolutie. Maar de afspraak bij de dokter heb ik toch gehouden. Sinds de geboorte had de kinderarts Anna niet meer gezien en zo’n extra controle kan toch geen kwaad.

Deze morgen zonder zorgen dus naar de dokter. Toen de kinderarts vroeg wat er aan de hand was legde ik de historie voor en zei dat het waarschijnlijk in orde kwam nu want dat ze sinds gisteren eindelijk aan de beterhand leek, maar dat ik liever zeker wou zijn. Indertijd was het bij Louis ook begonnen met een zware verkoudheid en toen ik dacht dat hij beter werd wegens geen koorts meer, bleek dat het geëvolueerd was naar een longontsteking. Louis mocht direct naar het ziekenhuis.

Anna werd uitgekleed en onderzocht en wat blijkt: de gewone verkoudheid is effectief geëvolueerd naar iets ernstiger. De slijmen zitten veel dieper en het reutelt vanbinnen waar het niet zou mogen reutelen. Dat de koorts weg is is een goed teken, maar we moeten het zeer goed in de gaten houden: als ze nu opnieuw koorts krijgt moet ze onmiddellijk ONMIDDELLIJK antibiotica krijgen en in dat geval moet ik de dokter maandag opnieuw bellen.

Ik ben dus naar huis getrokken met een voorschrift voor neusdruppels en speciale siroop om de slijmen los te krijgen, dit voor nu. Daarnaast heb ik nog een voorschrift voor het geval dat het dit weekend verslechterd en Anna dus opnieuw koorts maakt.

Anna heeft ondertussen haar eerste lepeltje siroop gekregen dat ze gretig opgedronken heeft. De neusdruppels geven was daarentegen een marteling: eerst neusje kuisen met fysiologisch water en daarna de druppels erin krijgen. Leuk is anders.

Duimen nu dat de beterschap van gisteren zich doorzet en dat er dus dit weekend geen terugval is, want dan zal ik pas goed ongerust zijn.

Ik heb indertijd, via een catalogus, een slaapzak voor Jan gekocht in fleece. ‘k Ben daar zeer content van want niet alleen is hij zeer warm, er is ook de mogelijkheid om van de voetenzak twee ‘beentjes’ te maken zodat hij aankan in de auto. Zeer gemakkelijk voor als ge een eind moet rijden dus en het avond is als ge naar huis gaat: kind in de slaapzak in de auto, kind valt in slaap, kind thuis uit de auto nemen en kan rechtstreeks in bed, zonder veel poespas.

Nu gebruik ik die slaapzak voor Anna. Enig probleem: hij is een maat te groot. Gemaakt voor een beetje oudere kinderen. Dat zou zo nog geen probleem zijn moesten daar nu geen mouwen aan zijn. Maar er zijn wel mouwen aan en dus betekent dat oprollen waardoor de bewegingsvrijheid beperkt wordt.

Terug naar de catalogus waar ik de vorige slaapzak gekocht heb. Blijkt dat ze die niet meer maken. OK, de kleurkeuze was beperkt en de kleuren die er waren waren eigenlijk relatief zeer lelijk (ik heb er de ‘beste’ uit gekozen in blauw), maar dat weegt niet op tegen het praktische … of zo was toch mijn redenering.

Rondgekeken voor andere slaapzakken. Er liggen hier eigenlijk wel nog slaapzakken in katoen en ander materiaal, maar als ik dan toch een nieuwe moest hebben, moest die in fleece zijn. Niets gevonden, of het was in de ‘duurdere zaak’ en dan eigenlijk toch ook niet geheel mijn goesting.

Vorige week zaterdag ben ik dan maar naar de stoffenwinkel getrokken om een lap fleece te kopen. De kleurenkeuze was niet zeer groot maar de kwaliteit was uitstekend en er was er in mijn lievelingskleur: paars. Verkocht.

Zondag een bezoekje aan de oude markt gebracht en daar een biaslint gevonden in oudroze satijn, naaigaren in het exact zelfde paars en een rits. Meer moest dat dus niet zijn.

Nu ik toch thuis ben met een zieke Anna heb ik mijn naaimachine uitgehaald en ben ik aan de slag geslaan.

Laat ik hier eerst vermelden dat ik nooit enige cursus naaien heb gevolgd. Al het naaien dat ik ken heb ik mezelf geleerd al bricolerend en prutsend, en prutsen, dat is nu toevallig één van mijn specialiteiten. De enige relevante cursussen die ik ooit volgde waren cursussen patchwork/quilten, hetgeen wel een beetje geholpen heeft.

En voila, dit is het geworden:

Al zeg ik het zelf, het resultaat mag er zijn (ook al laat de detailafwerking nog een beetje te wensen over). Al bij al dus geslaagd. Ik ben een tevreden mens en Anna zal een warme winter hebben in een aangepaste slaapzak.

‘t Is weer die tijd van het jaar.

Sinds donderdag hoest Jan serieus. Vrijdag was hij uitgeteld: licht koortsig, hangerig, wenerig, … de gansen klets. Hij heeft ’s middags dan goed geslapen en zat er ’s avonds vroeg in en zaterdag was hij er eigenlijk door. Hij zijn volledige vrolijke en actieve zelve. Hij had evenwel de ‘pech’ dat hij overdag niet heeft kunnen slapen én dat het ’s avonds ook laat is geworden.

Grote zus had in de namiddag namelijk een verjaardagsfeestje. Vriendinnetje Y. was ook gevraagd en dus ben ik met Louis, Jan en Anna, samen met de mama van Y. en haar twee zusjes naar de poppenkast van Pierke gaan kijken. Geen middagdutje voor Jan dus. ’s Avonds was er dan het eetfestijn op de school van de kinderen en het was half tien tegen dat de kinderen eindelijk in bed zaten

Het gevolg van de drukke dag liet zich dus zondag kennen: Jan kreeg zijnen klop. Hij was al opgestaan rond half acht maar tegen half elf was hij zo moe dat hij naar zijn bedje wou. Een heel klein beetje verhoging (37,4 °C) en hem niet meer gehoord tot 13u. Daarna was hij er volledig door. Het hoesten is er nog, maar zijn temperatuur is niet meer gestegen.

Maar Anna moet het betrapt hebben. Zij is zaterdag beginnen hoesten. ’s Middags is ze nog meegeweest en was ze nog piekfijn in orde. ’s Avonds heb ik haar thuis kunnen laten bij papa en toen begon ze al een beetje lastig te worden, maar nog geen koorts.

Zondag was ze een beetje slapjes, maar nog altijd geen koorts. in de voormiddag heeft ze dan goed geslapen en ’s namiddags ook een flinke dut gedaan maar tegen dat ze dan wakker werd voelde ze al wat warm aan. Temperatuur genomen en ja hoor: 37,8 °C. Tegen de avond was dat al opgelopen tot 38,7 °C. Haar met een suppo in haar bed gestoken maar ze is daarna ongeveer elk uur wakker geworden: huilen, lastig, moe en niet kunnen slapen om uiteindelijk in mijn armen in slaap te vallen. Om 23u een tweede suppo gegeven en daarna heeft ze eindelijk even goed doorgeslapen. Om 2u15 was ze weer wakker: ze voelde al niet meer zo warm aan en leek beter. Haar te drinken gegeven en toen heeft ze mooi geslapen tot deze morgen 6u30.

Vandaag leek ze dan aan de beterhand. Gedurende ganse dag ging haar temperatuur niet over de 37,5 °C, tot vanavond: 39,1 °C. Ik had wel verwacht dat ze koorts zou hebben maar zo hoog is toch even schrikken.

Ze ligt nu mooi te slapen. Hopelijk wordt het vanavond geen herhaling van vorige nacht, niet alleen voor mij maar vooral voor haar. Maar vooral: hopelijk breekt haar koorts tegen morgen.