San's Weblog

Michel begint zich beter te voelen en nu is het blijkbaar mijn beurt: sinds gisteren een snotvalling, mijn keel is niet in orde, mijn hoofd (en vooral oogleden) voelen zwaar, en mijn ledematen lijken te kraken.

Bwèh.

En ik heb geen tijd om ziek te worden!

We spraken er al een tijdje van om het opnieuw te proberen, om Louis opnieuw zwemlessen te laten volgen.

Een aantal maanden geleden hadden we het al eens geprobeerd, maar Louis was toen nog te bang in het water: niet zozeer van het water zelf want hij gaat dolgraag zwemmen, maar wel om met zijn hoofd onder te gaan. Na een halve les werd dus wijselijk besloten om de lessen dan maar even stop te zetten.

Maar sinds die les heeft Louis zichzelf eigenlijk langzaam maar zeker geleerd om over zijn angst te geraken. Iets wat ik op zich al zeer sterk vind.

Nu, dat is eigenlijk Louis ten voete uit: zelf dingen leren en ontdekken en eens hij het onder de knie heeft pas tonen dat hij het kan. Bij het zwemmen heb ik hem uiteraard bezig gezien (ik laat hem niet alleen in het zwembad), maar hem ‘helpen’ op een of andere manier mocht ik niet en als ik er teveel aandacht aan besteedde dan werd hij terug angstig, dus liet ik hem maar doen en hield hem in de gaten vanuit mijn ooghoeken.

Een paar weken geleden gleed hij plots, zonder enig ‘drijf’middel, van het glijbaantje. Geen angst of niets om met zijn hoofd onder te gaan. Hij ging ook zonder problemen en zonder bandjes over en weer van ondiep naar dieper. Apetrots riep hij mij telkens om te kijken. De tijd was dus rijp om opnieuw een leraar te zoeken.

Voor de herstvakantie ben ik dus met Louis naar een lerares gestapt om te vragen om lessen te krijgen en gisteren kon dat voor het eerst.

Louis heeft er twee weken naar uitgekeken en vertrok gisteren dan ook dolenthousiast. Hij heeft het volle half uur zeer goed zijn best gedaan. Na de les een beetje gesproken met de lerares en zij ziet het volledig zitten. Hij kan blijkbaar zijn bewegingen met zijn benen al (kikker-schaar-soldaat – o.a. dankzij zuslief zou ik zo denken) en wil echt wel leren.

Toen ik na de les vroeg of hij het zag zitten en volgende week wou terugkomen riep hij zeer luid “ja” en begon spontaan blij te zingen.

Binnen een paar weken zal ik dus veel meer op mijn gemak zijn als ik met de vier ga zwemmen. Joepie!

Een heel leuke vergadering gehad gisteren met de ouderverening. Een ‘Buitengewone Algemene Vergadering’. Klink goed, nietwaar?

Maar eigenlijk is het gewoon een eufimisme om te zeggen: we gaan iets gaan eten om de mensen te bedanken die hun mandaat in de vereniging niet meer hernieuwen.

De place to be: Le Grand Bleu. Een echte aanrader, maar dat wist ik al lang.

Het menu: eerst een half kreeftje, gevolgd door een sorbet van limoen. Tongrolletjes gevuld met rivierkreeftstaartjes en puree als hoofdgerecht en geëindigd met een bolletje ijs met aardbeien overgoten met een heerlijke sabayon.

Naast het zeer lekkere eten was er ook een zeer aangenaam gezelschap. Kortom: een zeer leuke avond.