San's Weblog

Ik heb indertijd, via een catalogus, een slaapzak voor Jan gekocht in fleece. ‘k Ben daar zeer content van want niet alleen is hij zeer warm, er is ook de mogelijkheid om van de voetenzak twee ‘beentjes’ te maken zodat hij aankan in de auto. Zeer gemakkelijk voor als ge een eind moet rijden dus en het avond is als ge naar huis gaat: kind in de slaapzak in de auto, kind valt in slaap, kind thuis uit de auto nemen en kan rechtstreeks in bed, zonder veel poespas.

Nu gebruik ik die slaapzak voor Anna. Enig probleem: hij is een maat te groot. Gemaakt voor een beetje oudere kinderen. Dat zou zo nog geen probleem zijn moesten daar nu geen mouwen aan zijn. Maar er zijn wel mouwen aan en dus betekent dat oprollen waardoor de bewegingsvrijheid beperkt wordt.

Terug naar de catalogus waar ik de vorige slaapzak gekocht heb. Blijkt dat ze die niet meer maken. OK, de kleurkeuze was beperkt en de kleuren die er waren waren eigenlijk relatief zeer lelijk (ik heb er de ‘beste’ uit gekozen in blauw), maar dat weegt niet op tegen het praktische … of zo was toch mijn redenering.

Rondgekeken voor andere slaapzakken. Er liggen hier eigenlijk wel nog slaapzakken in katoen en ander materiaal, maar als ik dan toch een nieuwe moest hebben, moest die in fleece zijn. Niets gevonden, of het was in de ‘duurdere zaak’ en dan eigenlijk toch ook niet geheel mijn goesting.

Vorige week zaterdag ben ik dan maar naar de stoffenwinkel getrokken om een lap fleece te kopen. De kleurenkeuze was niet zeer groot maar de kwaliteit was uitstekend en er was er in mijn lievelingskleur: paars. Verkocht.

Zondag een bezoekje aan de oude markt gebracht en daar een biaslint gevonden in oudroze satijn, naaigaren in het exact zelfde paars en een rits. Meer moest dat dus niet zijn.

Nu ik toch thuis ben met een zieke Anna heb ik mijn naaimachine uitgehaald en ben ik aan de slag geslaan.

Laat ik hier eerst vermelden dat ik nooit enige cursus naaien heb gevolgd. Al het naaien dat ik ken heb ik mezelf geleerd al bricolerend en prutsend, en prutsen, dat is nu toevallig één van mijn specialiteiten. De enige relevante cursussen die ik ooit volgde waren cursussen patchwork/quilten, hetgeen wel een beetje geholpen heeft.

En voila, dit is het geworden:

Al zeg ik het zelf, het resultaat mag er zijn (ook al laat de detailafwerking nog een beetje te wensen over). Al bij al dus geslaagd. Ik ben een tevreden mens en Anna zal een warme winter hebben in een aangepaste slaapzak.

‘t Is weer die tijd van het jaar.

Sinds donderdag hoest Jan serieus. Vrijdag was hij uitgeteld: licht koortsig, hangerig, wenerig, … de gansen klets. Hij heeft ’s middags dan goed geslapen en zat er ’s avonds vroeg in en zaterdag was hij er eigenlijk door. Hij zijn volledige vrolijke en actieve zelve. Hij had evenwel de ‘pech’ dat hij overdag niet heeft kunnen slapen én dat het ’s avonds ook laat is geworden.

Grote zus had in de namiddag namelijk een verjaardagsfeestje. Vriendinnetje Y. was ook gevraagd en dus ben ik met Louis, Jan en Anna, samen met de mama van Y. en haar twee zusjes naar de poppenkast van Pierke gaan kijken. Geen middagdutje voor Jan dus. ’s Avonds was er dan het eetfestijn op de school van de kinderen en het was half tien tegen dat de kinderen eindelijk in bed zaten

Het gevolg van de drukke dag liet zich dus zondag kennen: Jan kreeg zijnen klop. Hij was al opgestaan rond half acht maar tegen half elf was hij zo moe dat hij naar zijn bedje wou. Een heel klein beetje verhoging (37,4 °C) en hem niet meer gehoord tot 13u. Daarna was hij er volledig door. Het hoesten is er nog, maar zijn temperatuur is niet meer gestegen.

Maar Anna moet het betrapt hebben. Zij is zaterdag beginnen hoesten. ’s Middags is ze nog meegeweest en was ze nog piekfijn in orde. ’s Avonds heb ik haar thuis kunnen laten bij papa en toen begon ze al een beetje lastig te worden, maar nog geen koorts.

Zondag was ze een beetje slapjes, maar nog altijd geen koorts. in de voormiddag heeft ze dan goed geslapen en ’s namiddags ook een flinke dut gedaan maar tegen dat ze dan wakker werd voelde ze al wat warm aan. Temperatuur genomen en ja hoor: 37,8 °C. Tegen de avond was dat al opgelopen tot 38,7 °C. Haar met een suppo in haar bed gestoken maar ze is daarna ongeveer elk uur wakker geworden: huilen, lastig, moe en niet kunnen slapen om uiteindelijk in mijn armen in slaap te vallen. Om 23u een tweede suppo gegeven en daarna heeft ze eindelijk even goed doorgeslapen. Om 2u15 was ze weer wakker: ze voelde al niet meer zo warm aan en leek beter. Haar te drinken gegeven en toen heeft ze mooi geslapen tot deze morgen 6u30.

Vandaag leek ze dan aan de beterhand. Gedurende ganse dag ging haar temperatuur niet over de 37,5 °C, tot vanavond: 39,1 °C. Ik had wel verwacht dat ze koorts zou hebben maar zo hoog is toch even schrikken.

Ze ligt nu mooi te slapen. Hopelijk wordt het vanavond geen herhaling van vorige nacht, niet alleen voor mij maar vooral voor haar. Maar vooral: hopelijk breekt haar koorts tegen morgen.

Anna is al een tijdje goed aan het oefenen om te beginnen kruipen. Ze zette zich al regelmatig op haar handjes en knietjes en wiebelde over en weer, maar telkens ze wou bewegen viel ze omver.

Zaterdagavond heeft ze dan toch voor het eerst een paar ‘pasjes’ vooruit gedaan op het tapijt in het salon. Moeizaam, maar toch. Toen ze het zondag probeerde op de stenen vloer ging dat dan weer niet.

Nu nog verder oefenen zodat het binnenkort ook lukt op de stenen vloer.

Zelie was er tegen donderdag grotendeels door. Woensdagochtend zag ze nog lijkbleek. Tegen de namiddag kreeg ze al wat kleur en donderdagochtend zag ze er goed uit.

Donderdagmiddag gegeten zonder medicijn en ze heeft alles kunnen binnenhouden. Hetzelfde voor ’s avonds dus dat leek in orde.

Haar wel gewaarschuwd dat haar maag zich nog moest herstellen van de voorbije dagen en dat ze dus een beetje moest opletten als ze at, zowel qua hoeveelheid als qua soort eten.

Nu, soms kunt ge bij kinderen evengoed tegen muren spreken. Vrijdag heeft ze zichzelf nog gecencureerd maar zaterdag moest ze naar een verjaardagsfeestje en zondag was het hier thuis te doen met bezoek van de familie en eten en al.

Zaterdag heeft ze zich dus niet ingehouden: gesnoept en gegeten dat het geen naam had. Zondag van hetzelfde: eerst goed gegeten, daarna chocolaatjes (die ik bij de koffie serveerde) en nog taart toe. We waarschuwden haar verschillende keren dat ze moest opletten maar uiteindelijk moesten we haar gewoon verbieden om nog iets te eten.

Ze is op haar gewone uur naar bed gegaan en een goede twee uur later is ze wakker geworden en beginnen krijsen van de buikpijn. Ik er dus naartoe, met haar naar het toilet (“ik wil niet!” – “ge moet”) en wat vond ik in haar haar: een lege rekker van zo’n snoepjesketting. Een ketting van het verjaardagsfeestje die hier weggelegd was en waar ze nog niets van gegeten had. Een ketting die ze dus, in het geniep, in haar bed heeft opgegeten.
Op steun heeft ze kunnen rekenen, op medelijden niet echt. Noch van mijzelf, noch van haar papa.

Na een uur kermen en krijsen is haar maaginhoud nog maar eens in de WC beland. Daarmee was de pijn gelukkig ook volledig over.

En nu hopen dat ze zich dit nog een tijdje herinnert.