San’s Weblog

Anna is al een tijdje goed aan het oefenen om te beginnen kruipen. Ze zette zich al regelmatig op haar handjes en knietjes en wiebelde over en weer, maar telkens ze wou bewegen viel ze omver.

Zaterdagavond heeft ze dan toch voor het eerst een paar ‘pasjes’ vooruit gedaan op het tapijt in het salon. Moeizaam, maar toch. Toen ze het zondag probeerde op de stenen vloer ging dat dan weer niet.

Nu nog verder oefenen zodat het binnenkort ook lukt op de stenen vloer.

Zelie was er tegen donderdag grotendeels door. Woensdagochtend zag ze nog lijkbleek. Tegen de namiddag kreeg ze al wat kleur en donderdagochtend zag ze er goed uit.

Donderdagmiddag gegeten zonder medicijn en ze heeft alles kunnen binnenhouden. Hetzelfde voor ’s avonds dus dat leek in orde.

Haar wel gewaarschuwd dat haar maag zich nog moest herstellen van de voorbije dagen en dat ze dus een beetje moest opletten als ze at, zowel qua hoeveelheid als qua soort eten.

Nu, soms kunt ge bij kinderen evengoed tegen muren spreken. Vrijdag heeft ze zichzelf nog gecencureerd maar zaterdag moest ze naar een verjaardagsfeestje en zondag was het hier thuis te doen met bezoek van de familie en eten en al.

Zaterdag heeft ze zich dus niet ingehouden: gesnoept en gegeten dat het geen naam had. Zondag van hetzelfde: eerst goed gegeten, daarna chocolaatjes (die ik bij de koffie serveerde) en nog taart toe. We waarschuwden haar verschillende keren dat ze moest opletten maar uiteindelijk moesten we haar gewoon verbieden om nog iets te eten.

Ze is op haar gewone uur naar bed gegaan en een goede twee uur later is ze wakker geworden en beginnen krijsen van de buikpijn. Ik er dus naartoe, met haar naar het toilet (”ik wil niet!” - “ge moet”) en wat vond ik in haar haar: een lege rekker van zo’n snoepjesketting. Een ketting van het verjaardagsfeestje die hier weggelegd was en waar ze nog niets van gegeten had. Een ketting die ze dus, in het geniep, in haar bed heeft opgegeten.
Op steun heeft ze kunnen rekenen, op medelijden niet echt. Noch van mijzelf, noch van haar papa.

Na een uur kermen en krijsen is haar maaginhoud nog maar eens in de WC beland. Daarmee was de pijn gelukkig ook volledig over.

En nu hopen dat ze zich dit nog een tijdje herinnert.

Vorige donderdag begon ik mij mottig te voelen. Rap een overdosis clemantientjes gegeten en vrijdag was ik er grotendeels al door.

Een reeds lang uitgetestte en werkende methode want nu ik al een paar jaar ofwel zwanger was, ofwel borstvoeding gaf (en geef) probeer ik medicijnen zoveel mogelijk te vermijden. En blijkbaar ben ik trouwens niet de enige die deze methode gebruik om opkomende virusjes te baas te gaan.

Maar terwijl Michel vorige donderdag dan dacht dat hij zich beter voelde, is hij dan vrijdag volledig ge-stuikt: ik heb hem eigenlijk gans het weekend niet gezien, zo erg was het.

Tijdens het weekend had ik daar (=zijn afwezigheid), raar maar waar, relatief weinig last van: ik voelde mij uitzonderlijk relaxed en vond het voor een keer helemaal niet stresserend om alleen met de kinderen te zijn. Misschien hielp het ook dat er zaterdag niet geturnd werd (twee activiteiten minder), maar toch.

Zondag heb ik gelukkig wel de hulp gekregen: we hadden ons ingeschreven voor Taterwater en de kinderen zouden opgesplitst moeten worden in twee groepen. Er was immers een groep voor kinderen tot 6 jaar, en een tweede voor kinderen vanaf 6 jaar. Mijzelf in twee splitsen kan niet echt en om Zelie alleen op pad te sturen is ze toch nog een beetje te jong. Grand-père to the rescue geroepen en zo hebben alle kinderen, en ikzelf ook trouwens, een zeer leuke namiddag gehad.

Maar eens de kinderen ’s avonds naar bed waren begon Zelie te klagen over buikpijn. Nu, dat is niet zo uitzonderlijk want het is een truuk die al meer gebruikt is geweest in het verleden om nog wat op te blijven. Terug naar bed gestuurd met de raad plat te liggen en niet meer te spelen.

Een raad die blijkbaar hielp want het bleef stil boven … tot een drie uur later. Plots een hard gehuil en Zelie stond bovenaan de trap met heel veel pijn nu. Haar beneden laten komen, een beetje siroop gegeven en ja hoor, een kwartiertje later lag het er al weer uit … samen met haar volledige avondeten. Dank u wel, papa.

Maandagochtend voelde ze zich nog steeds ongelooflijk slap en heb ik haar maar thuisgehouden. Allez, thuis. ‘t Is te zeggen, ze is meegegaan naar mijn werk. Maar alles wat ze die dag gegeten of gedronken had is er ook weer uitgekomen.

Dinsdag was papa blijkbaar beter maar Zelie niet. Ik ben dan maar met haar naar de dokter gegaan. Een briefje voor het school voor de ganse week thuis te blijven en een voorschrift voor een medicijn tegen het braken, met de waarschuwing dat ze nu wel diarree kon krijgen. En ja hoor, na inname van het medicijn kan ze haar eten binnenhouden maar deze ochtend is het neveneffect tevoorschijn gekomen.

Morgen eens kijken of ze misschien kan eten zonder voorafgaand medicijn: bij papa heeft het ook maar een goede 4 dagen geduurd, maar wat ik vooral hoop is dat het nu wel stopt en dat de andere drie (en vooral dan Anna) en ikzelf nu ook niet aan de beurt zijn…

‘t Wordt weer een beetje kouder en het is weer van dattem: luizen.

Een aantal weken geleden al werd een brief en folder en al meegegeven met Louis en Zelie om de ouders te waarschuwen.

Gezien Zelie (en ik ook trouwens) daar ongelooflijk gevoelig aan is heb ik haar sindsdien regelmatig gecontroleerd. Regelmatig als in minimum twee keer per week. Om besmetting te voorkomen doe ik haar haar ook zoveel mogelijk in een staart, en dat lijkt dus te helpen.

Louis heb ik niet zó grondig gecontroleerd, want Louis heeft nog maar één keer luizen gehad. Alle andere plagen (ondertussen al de vierde) heeft hij zonder eentje doorgekomen. Hij lijkt relatief immuum.

Jan heb ik meegecontroleerd met de andere, maar niet zo grondig: als broer en zus niets hadden, hoe kon hij dan luizen krijgen, nietwaar?

Allen waren ze tot vorige woensdag luisvrij, dus ik was er vrij gerust in. Enigzins verworderd, maar positief verwonderd, dat wel.

Ikzelf zit al een paar weken met jeuk: in mijn nek en op mijn achterhoofd. Samen met de kinderen heb ik mezelf ook vaak gecontroleerd en vorige week ben ik zelfs naar de dokter geweest en toen werd ik luisvrij verklaard: de jeuk was afkomstig van een serieuse uitslag. Maar terwijl de uitslag in mijn nek langzaam maar zeker aan het verbeteren was, was dat niet zo voor de jeuk op mijn hoofd.

Deze morgen dan maar nog eens een grondige luizencontrole gedaan en ge raadt het al: ik had het zitten.

Nu was het nog alleen het probleem van de schuldige te vinden. Vanavond ze allemaal sowieso behandeld met een spray en daarna allemaal bad in en het haar nog eens grondig wassen. Daarna een balsem erop en volledig uitgekamd en ja hoor: Louis: 0, Zelie: 3, Jan: ontelbaar. Jan, de enige die van school geen brief had meegekregen.

Alle luizen zijn dood en er (hopelijk) uit. Maandag de juf inlichten, woensdag opnieuw controle, volgende vrijdag opnieuw behandelen en als de andere ouders op school er ook een beetje op letten zou de kous ermee af moeten zijn.

Enfin, dat is de theorie

Michel begint zich beter te voelen en nu is het blijkbaar mijn beurt: sinds gisteren een snotvalling, mijn keel is niet in orde, mijn hoofd (en vooral oogleden) voelen zwaar, en mijn ledematen lijken te kraken.

Bwèh.

En ik heb geen tijd om ziek te worden!

We spraken er al een tijdje van om het opnieuw te proberen, om Louis opnieuw zwemlessen te laten volgen.

Een aantal maanden geleden hadden we het al eens geprobeerd, maar Louis was toen nog te bang in het water: niet zozeer van het water zelf want hij gaat dolgraag zwemmen, maar wel om met zijn hoofd onder te gaan. Na een halve les werd dus wijselijk besloten om de lessen dan maar even stop te zetten.

Maar sinds die les heeft Louis zichzelf eigenlijk langzaam maar zeker geleerd om over zijn angst te geraken. Iets wat ik op zich al zeer sterk vind.

Nu, dat is eigenlijk Louis ten voete uit: zelf dingen leren en ontdekken en eens hij het onder de knie heeft pas tonen dat hij het kan. Bij het zwemmen heb ik hem uiteraard bezig gezien (ik laat hem niet alleen in het zwembad), maar hem ‘helpen’ op een of andere manier mocht ik niet en als ik er teveel aandacht aan besteedde dan werd hij terug angstig, dus liet ik hem maar doen en hield hem in de gaten vanuit mijn ooghoeken.

Een paar weken geleden gleed hij plots, zonder enig ‘drijf’middel, van het glijbaantje. Geen angst of niets om met zijn hoofd onder te gaan. Hij ging ook zonder problemen en zonder bandjes over en weer van ondiep naar dieper. Apetrots riep hij mij telkens om te kijken. De tijd was dus rijp om opnieuw een leraar te zoeken.

Voor de herstvakantie ben ik dus met Louis naar een lerares gestapt om te vragen om lessen te krijgen en gisteren kon dat voor het eerst.

Louis heeft er twee weken naar uitgekeken en vertrok gisteren dan ook dolenthousiast. Hij heeft het volle half uur zeer goed zijn best gedaan. Na de les een beetje gesproken met de lerares en zij ziet het volledig zitten. Hij kan blijkbaar zijn bewegingen met zijn benen al (kikker-schaar-soldaat - o.a. dankzij zuslief zou ik zo denken) en wil echt wel leren.

Toen ik na de les vroeg of hij het zag zitten en volgende week wou terugkomen riep hij zeer luid “ja” en begon spontaan blij te zingen.

Binnen een paar weken zal ik dus veel meer op mijn gemak zijn als ik met de vier ga zwemmen. Joepie!

Een heel leuke vergadering gehad gisteren met de ouderverening. Een ‘Buitengewone Algemene Vergadering’. Klink goed, nietwaar?

Maar eigenlijk is het gewoon een eufimisme om te zeggen: we gaan iets gaan eten om de mensen te bedanken die hun mandaat in de vereniging niet meer hernieuwen.

De place to be: Le Grand Bleu. Een echte aanrader, maar dat wist ik al lang.

Het menu: eerst een half kreeftje, gevolgd door een sorbet van limoen. Tongrolletjes gevuld met rivierkreeftstaartjes en puree als hoofdgerecht en geëindigd met een bolletje ijs met aardbeien overgoten met een heerlijke sabayon.

Naast het zeer lekkere eten was er ook een zeer aangenaam gezelschap. Kortom: een zeer leuke avond.

We zijn vandaag dinsdag en ik probeer me te herinneren wat we zo allemaal gedaan hebben tijdens de voorbij vakantie. En zoals gewoonlijk was het weer hectisch.

Woensdag zijn we ’s middags uit gaan eten met de kinderen. Op restaurant gaan vinden ze fantastisch en gezien het hoogdag was en ik de dag voordien had moeten werken, had ik geen eten in huis gehaald. Wij dus naar de Lunch Garden: een goedkope en lekkere oplossing. In de namiddag zijn we dan naar mijn tante gegaan voor de jaarlijkse traditionle wafelenbak van 1 november. Gezellig (bijna) gans de familie samen met alle kindjes. Een drukte van jewelste, maar wreed leuk.

Donderdagnamiddag ben ik met de kinderen naar de speeltent van Circus Malter geweest aan de Watersportbaan. Leuk: voor 2 € mochten ze daar naar hartelust en zolang ze wilden spelen. Minder leuk: op het foldertje stond vanalles gepromoot, maar uiteindelijk stonden er ‘maar’ 5 springkastelen en een trampoline. Niets grime, niets activiteiten. Voor de kinderen maakte het gelukkig niets uit en ze hebben zich rot geamuseerd. Zelfs Anna vond het leuk op het sprinkasteel.

Zaterdag was zoals gewoonlijk een hectische dag: alleen geen tekenen, dus wel turnen en scouts. We waren van wacht om de kat van de buren eten te geven en bovendien moesten de kinderen nieuwe schoenen hebben en ben ik dus eerst met de drie jongsten de stad ingetrokken om te kopen. Daarna Zelie afgehaald van de scouts en opnieuw de stad in om voor haar schoenen te zoeken (en te vinden).

Zondag heb ik dan weer van luiewijven-koken gedaan: chinees afhalen. Opnieuw de kat van de buren verzorgd en dan in de namiddag met de kinderen op bezoek gegaan bij mijn vriendin E. en haar twee kindjes. De kinderen spelen altijd leuk samen en er is daar een grote tuin. We hebben pannenkoeken ook gemaakt en koffieklets gehouden.

Vrijdagvoormiddag een doktersbezoekje voor Jan en mezelf. In de namiddag was het dan wat kalmer omdat ik Jan nog eens een dutje opgedrongen heb, iets waar hij duidelijk nood aan had.

Daartussendoor moesten er uiteraard nog boodschappen worden gedaan, de was, afwas en een beetje strijk, koken, opruimen … De gewone dingen.

En zo is de vakantie voorbij voor je er erg in hebt.

Wij moeten dringend ons huis opkuisen.

Het probleem in ons huis is dat we geen zolder of kelder hebben. Dus kunnen we geen dingen ‘opbergen’ om het dan te vergeten. Bijkomend probleem is dat we (voorlopig) te weinig kasten hebben. Een euvel dat zal worden opgelost als we eindelijk alle verbouwingen achter de rug hebben, maar ondertussen geeft dat wel opbergproblemen. Onze voorlopige oplossing: alles op kasten en rekken stapelen. Geen zicht dus.

We hadden goede voornemens voor tijdens de voorbije vakantie: we waren alletwee thuis vanaf woensdag (Michel al zelfs dinsdag) en we zouden toch wel een gaatje of twee vinden om op te ruimen.

Mislukt dus. Er was wel altijd wel iets. Daarnaast lopen er nog drie kinderen rond die moesten/wouden geëntertained worden. En de vierde mag dan wel nog niet lopen, ze vraagt wel haar portie aandacht.

Tot we zondag te horen kregen dat er misschien maandagavond een salon zou kunnen gebracht worden. Zondagavond zijn we dus als zotten beginnen de living opruimen.

Resultaat: twee vuilniszakken vol (stelt u geen vragen: niet zozeer veel vuil - het zou er nog aan mankeren - maar wel veel dingen die nu plots wel wegmochten en voordien niet), twee papierdozen vol en een volle zak pmd. Erg gewoon.

Maar de living ligt er nu wel opgeruimd bij, Anna haar kleertjes zijn volledig gesorteerd (wat ze wel en niet meer kan aandoen), alle brol is weg en nu nog eens deftig stofzuigen (het kwam er zondag niet meer van: ‘t was 2u ’s ochtends tegen dat we gedaan hadden) en we kunnen weer zonder schaamrood mensen boven laten komen.

Hoezee! De salon is nog niet toegekomen, maar nu mag het tenminste al.

Volgende project: de slaapkamer want binnen twee weken moet die gans leeg staan voor de komende werken.

Kijk zie, een nieuw kinderprogramma op Ketnet waar ik mij nu eens wel in kan vinden.

Vier kindjes in een raket die allemaal dingen doen waarbij de kindjes moeten meedoen (zingen, dansen, …). Bij elke aflevering wordt één klassiek muziekstuk ‘aangeleerd’ en en bekend schilderij getoond, zo leren ze dat ook nog eens kennen.

Leuk en leerrijk. Geen stom tijdverdoe programma. Uiteindelijk zijn kinderen niet achterlijk en kunnen ze veel beter nieuwe dingen leren dan wij ‘oudjes’.