San’s Weblog

Ze is weg. Anna. Van onze kamer.

Jan heeft nu zijn groot bed dus mocht Anna onmiddellijk in het kleine bed. No time like the present.

Anna is naar boven verhuisd en ik kan u verzekeren: ze was er niet mee opgezet. Nieuw bed, nieuw geluid, nieuwe geur, … Veel te veel verandering in een keer en dus was het huilen dat het geen naam had.

Totaal overstuur heb ik haar er dan maar uitgehaald en even aan papa gegeven. In haar wieg sliep Anna in door de bekleding van de wieg in haar knuistje te nemen, ze tegen haar neusje te drukken en dan haar duim in de mond te steken. Ik heb de bekleding dus maar uit de wieg genomen en in haar bedje geïnstalleerd.

Dan naar beneden om haar over te nemen van Michel en te zorgen dat ze volledig rustig was. Eens ze volledig rustig en ontspannen was het nog eens geprobeerd en gelukt: ze vond de bekleding, nam ze vast, duim in de mond en nog geen halve minuut later lag ze te slapen.

Nu de rest van de nacht afwachten, maar als dit een teken is, dan zijn we op goede weg.

Jan heeft een nieuwe stap gezet: zijn spijlenbedje heeft hij afgestaan aan zijn zusje en sinds vanavond slaapt hij in zijn eigen grote bed.

Gisteren had ik hem er nochtans over gesproken en hij was categoriek: ‘Nee! Jan in kleine bedje. Niet grote bed.’ Hij was in het geheel niet te overtuigen. Maar misschien had het er mee te maken dat hij ook doodmoe was na een lange schoolweek.

Vandaag het onderwerp weer aangekaart en deze morgen weigerde hij nog steeds. Anna mocht niet in het kleine bed want dat was zijn bedje.

Niet meer verder aangedrongen en deze namiddag ben ik dan gewoon begonnen het bed ineen te steken. Jan was nieuwsgierig naar wat ik ging doen en hij liep mee naar boven om te kijken. Hoe langer hij keek en zag dat al die planken een heus bed werden, hoe enthousiaster hij werd: zijn grote bed werd gemaakt. Hij kon op de duur niet meer wachten om erin te kruipen.

Vanavond was dan het grote moment aangebroken: zou hij nu effectief in het bed willen slapen of niet? Maar absoluut geen probleem hoor. Rap naar boven, onmiddellijk in het bed gekropen, zelfs geen tijd om eerst naar zijn verhaaltje te luisteren. Hij is er dan toch nog maar even uitgekomen om naar zijn verhaaltje te luisteren, maar eens dat gedaan was kroop hij zo rap mogelijk in zijn nieuwe, grote bed.

Michel heeft een hele resem foto’s getrokken (die ten gepaste tijde wel op zijn flickr account zullen komen) van het hele gebeuren en dus, per uitzondering, was hij de laatste om hem goedenacht te wensen en ik was dus een beetje bang van een uitgestelde reactie, maar niets hoor. Eens de deur dicht hebben we hem niet meer gehoord.

Ja, ons klein ventje wordt langzaam maar zeker ook groot.

Update: de foto’s zijn er, maar hier toch een favoriet gewoon omdat het de eerste keer is dat Jan eigenlijk zelf onder zijn deken kruipt (in zijn spijlenbedje moest ik het altijd op hem leggen)