San’s Weblog

Algemene raad: nooit babies verhuizen tussen 7 en 9 maand. Zelfs best niet tussen 6 en 12 maand. Dan hebben ze het er het moeilijkst mee. Vooral rond 8 maand is het het lastigst omdat ze dan meestal verlatingsangst krijgen: dat gecombineerd met een totaal nieuwe omgeving is niet echt leuk voor een baby.

Anna is vorige week maandag 8 maanden geworden. De vrijdag erop heb ik eindelijk een bed gekocht voor Jan en zaterdag zijn Anna en Jan van bed veranderd.

Na vier kinderen zou ik dus beter moeten weten, maar door omstandigheden was het er niet vroeger van gekomen en het moest dringend gebeuren: de wieg werd veel te klein, dus nog een aantal maanden wachten was eigenlijk geen optie.

Uiteindelijk is het meegevallen, de verhuis. Zaterdagavond en -nacht was het moeilijk: eerst wou ze niet slapen, daarna is ze ’s nachts nog twee maal wakker geworden en was ze relatief overstuur en moeilijk te troosten.

Zondagnacht van hetzelfde laken een broek: moeilijk om haar in bed te krijgen ’s avonds, ’s nachts één maal wakker geworden maar ook zeer overstuur. Tegen de ochtend is ze nog eens wakker geworden, maar dan omdat ze ‘kolieken’ had: drie kwartier gekrijst van de pijn om dan uitgeput in mijn armen in slaap te vallen. Het schaapje.

Maar toen ik haar gisterenavond in bed legde was er geen gekrijs, geen protest. Ze ging braaf slapen en heeft de ganse nacht doorgeslapen, zonder één kik te geven. En ook vanavond heb ik haar zonder probleem in bed gekregen. Zalig gewoon.

Duimen dus dat ze zich (nu al) aangepast heeft aan haar nieuwe omgeving. Ik houd alvast hout vast.

Al een tijd geleden, toen er eerst over Sinterklaas werd gesproken, hadden we Jan proberen overtuigen om zijn tuut af te geven. Zelie heeft het indertijd ook gedaan (2j en 5m) en Louis heeft de zijne aan de Paashaas gegeven (2j en 11m), dus sinds Jan nu 2j en 10m is vonden wij het tijd. Bovendien had de tandarts ook gezegd om ze zo snel mogelijk af te pakken wegens lichte ‘overbite’.

Aanvankelijk was hij er in het geheel niet voor te vinden. Telkens wij erover begonnen zei hij categoriek ‘nee!’. Maar we merkten eigenlijk dat hij niet echt begreep waarover het ging.

De laatste weken zijn ze op school uiteraard rond het thema beginnen werken en langzaam maar zeker zag je zijn begrip groeien.

Vandaag was het Sinterklaasfeest op school en dus toen we hem gisteren vroegen of hij vandaag zijn tuutje aan Sinterklaas wou afgeven (om dan waarschijnlijk een mooi kadootje te krijgen) ging hij zonder aarzelen akkoord, maar toen ik gisterenavond vroeg of we het tuutje toen al opzij zouden leggen wou hij nog niet: ‘nog ene keer?’ vroeg hij, zo met zijn hoofdje scheef en een lief glimlachje rond zijn mond.

Ik had er dus nog mijn twijfels over of het ging lukken, maar deze morgen nam hij zelf zijn tuut mee naar beneden om ze in zijn boekentas te steken. Beer moest zelfs mee naar school om ‘aan Zwarte Piet tonen’.

Deze avond is hij dus thuisgekomen zonder tuut. Even zei hij nog dat hij met zijn ander tuut wou gaan slapen, maar ik wees hem erop dat hij ook die tuut had meegenomen en dat hij nu een grote jongen was die in een groot bed sliep, en grote jongens in grote bedden slapen zonder tuut. Kijk maar naar Louis en Zelie, zei ik er nog bij. ‘Ah ja’ was zijn antwoord.

Hij is naar bed gegaan met beer. Ik heb hem zijn verhaaltje voorgelezen. Hij is zelf in bed gekropen en hij heeft geen kik meer gegeven over de tuut.

Nu hopen dat hij zonder wakker worden de nacht door komt, maar ik heb de indruk dat Jan in de laatste week een enorme sprong gemaakt heeft in zijn ontwikkeling, hij heeft ergens een klik gemaakt, en dat het dus geen probleem zal zijn.