San’s Weblog

Na twee mislukte pogingen om (meer) aan sport te gaan doen door regelmatig te gaan zwemmen, ben ik vandaag aan mijn derde poging begonnen.

Bij mijn eerste twee pogingen ging ik zwemmen met een partner, onder de redenering dat, als ik alleen moet gaan zwemmen, het er dan toch niet van komt. Als er iemand mee gaat zwemmen dan gaat het excuus van ‘geen zin’ minder makkelijk op. Vandaar.

Maar door zeer drukke agenda’s van de twee achtereenvolgende personen is dat uiteindelijk niet gelukt. Telkens één keer gaan zwemmen en verder lukte het niet om een tweede dag vast te leggen.

Maar nu kan het niet meer mislukken: mijn zwempartner nu heeft enkel een agenda die van mij afhangt. Het is Louis.

Sinds enige weken volgt hij zwemles en dat doet hij trouwens zeer goed. De eerste weken ging Anna ook mee naar het zwembad, dus dan zat ik met haar gezellig aan de cafetaria te kijken naar Louis.

Maar sinds vorige week blijft Anna thuis, bij papa, om tijdig in haar bedje te kunnen. Ze heeft namelijk een nieuw ritme ontwikkelt hetgeen inhoud dat ze ten laatste tegen half acht in bed ligt, en dat komt dus goed uit.

Vorige week zat ik naar goede gewoonte vanaf de kant naar Louis te kijken toen ik op het lumineuze idee kwam om ook te zwemmen als Louis zijn lessen kreeg. Zo gezegd, zo gedaan en vandaag heb ik dus mijn goede voornemens weer opgepakt: mijn eerste keer zwemmen.

Het heeft deugd gedaan: moe maar voldaan. Ik denk dat ik van de komende zwemlessen veel genot zal hebben.

Anna was niet goed gisteren toen ik haar afzette bij de onthaalmoeder.

In de namiddag heb ik naar de onthaalmoeder gebeld om te weten hoe het ermee was en zij zei dat het maar zwakjes was en dat ze warm aanvoelde maar dat ze op dat moment sliep. Na haar dutje, toen trouwens al meer dan drie uur wat ook niet van Anna’s gewoonte is, zou ze haar temperatuur nemen.

Na het telefoontje direct afspraak gemaakt bij de kinderarts en dat kon: deze voormiddag om 9u. Een kwartiertje daarna telefoon van de onthaalmoeder: Anna had 39,7 °C. Een goede zet dus, die afspraak.

Ik heb gisterenavond dan maar een risico genomen. Mij herinnerende wat de pediater vorige keer gezegd had en gezien het feit dat Anna nu in minder dan 24 uur zo slecht geworden was én hetzelfde klonk als vorige keer, ben ik gisterenavond nog om antibiotica gereden (met het voorschrift dus van vorige keer) en heb het haar beginnen geven.

Deze morgen bevestiging van de pediater dat ik ‘de juiste reflex’ gehad heb: Anna heeft een bronchite en een beginnende oorontsteking. Antibiotica is wel degelijk hard nodig, maar in mijn binnenste zei ik wel ‘oef’.

Juich: leve de ‘winter’. Rotweer ook.