San's Weblog

Mijn vriendin E. had zo’n bon gekregen voor een verwenbeurt. Gezien we nu toch al meer dan een jaar bezig om zoiets eens samen te doen was het nu of nooit: de bon diende gebruikt te worden voor het einde van het jaar.

Vorige week belden we dan naar het door ons uitgekozen verwenoord en we kregen een afspraak voor deze namiddag om 15u. Het zou zo’n tweetal uur duren.

Toegekomen kregen we een handdoek, badjas en een paar slippers. We werden daarna (jammer genoeg) gescheiden voor de behandeling, nadat we eerst moesten kiezen wie de douche zou nemen en wie het bad. Ik mocht in het bad.

Eerste stap: een hele lichaamspeeling. Lekker ingemasseerd en daarna mocht ik me onder de douche wassen. Van de douche in het hydromassage bad: een half uurtje gemasseerd worden door honderden stralen. Zalig.

Na het bad werd ik ingepakt in algen en terwijl die behandeling zijn werk deed kreeg ik een ontspannende gezichtsverzorging: peeling, massage, reiniging, masker, dagcrème, … Om het masker te laten inwerken werd ik een tijdje alleen gelaten en met de ontspannenden muziek op de achtergrond heb ik een zeer ontspannend dutje kunnen doen.

Uiteindelijk heeft het meer dan twee uur en een half geduurd waardoor ik mij moest opjagen om nog op tijd de kinderen te kunnen oppikken, maar zowel E. als ik waren eensgezind: zeker voor herhaling vatbaar.

En nu naar bed, een beetje nagenieten met een goede nachtrust.

Tot een tweetal weken geleden was Jan gewoon Jan. Hij kon het niet begrijpen dat hij niet alleen Jan was, maar ook broer, jongen, zoon, …

Telkens je hem zei dat hij bv. een jongen was, werd hij kwaad en zei: Neen, ik ben Jan!

Tot vorige week. Maandagavond kwam hij thuis van school en zei: Jan is een jongen. Ik was zo verbaasd dat ik het eerst niet begreep. Maar echt hoor, hij had opeens door dat hij Jan was, maar ook een jongen.

Sindsdien is hij elke dag bezig: hij is een jongen, Zelie is een meisje, papa is een jongen, Louis is een jongen, Anna is een meisje, mama is een meisje. En waar hij tot gisteren nog moeite had om niet-gezinsleden als jongen of meisje te zien, zei hij plots deze avond, over een vriendinnetje van Louis, N. is een meisje.

Hij krijgt het concept door.

Deze ochtend naar de werfvergadering naast de deur geweest: kijken hoe het nu zat met de werken die aan de gemeenschappelijke muur zouden moeten gebeuren en, terwijl ze bezig zijn, kijken naar de stand van de moerbalken in ons huis.

De aannemer en de werfleider zijn komen kijken en voor de twee balken in de living moest een gat gemaakt worden van bij de buur om de kop van de balk te kunnen zien. Liefst voor de kerstvakantie. De mannen hebben echter blijkbaar gedacht: no time like the present, en ze zijn beginnen kappen dat het geen naam heeft.

Resultaat: na het gat in de slaapkamer, een ga(a)t(je) in de living. Goed voor de verluchting en zo maar ik denk toch dat het hier een beetje koud zou geworden zijn na een tijdje. Om de kop van onze balk te lokaliseren hadden ze zich gebaseerd op de balk bij de buur en dat was dus mis: ze zaten hier 30 cm te veel naar links en te veel naar beneden.

Het gaatje is onmiddellijk weer dichtgemaakt en ze zijn herbegonnen. Tweede keer goede keer blijkbaar en het resultaat is wat gevreesd werd: twee rotte balken, mooi verdoken achter een paar houten platen.

Einddiagnose: drie balken die moeten afgezaagd worden tot op het niet-rotte gedeelte, ijzeren spillen in steken en dan opgieten met epoxy. We weten weer waarvoor te sparen.

Oude huizen, het is wat.

Innovatief, de nieuwe uitspraken in reclame: ‘de nieuwe legume soepjes’: tja, ge kunt niet altijd groentensoep zeggen zeker.

Of wat dacht je van ‘verandert je haar in een glanzende materie’. Materie. Ik denk dat ik toch liever mijn haar houd. Materie op mijn hoofd zie ik niet echt zitten.

Next!

Klik op het icoontje hiernaast en wordt vriend van Gentblogt.

Het is uw steun meer dan waard want de inhoud is om u tegen te zeggen, de mensen erachter zijn meer dan 100% gemotiveerd en geangageerd en alles wordt op vrijwilligersbasis gedaan.

Om dit te kunnen volhouden én onafhankelijk te blijven zijn er centjes nodig. Niet van reclame, want daar hangen meestal toch een aantal voorwaarden aan vast, maar van u, goede vriend.

Doen dus!

Na twee mislukte pogingen om (meer) aan sport te gaan doen door regelmatig te gaan zwemmen, ben ik vandaag aan mijn derde poging begonnen.

Bij mijn eerste twee pogingen ging ik zwemmen met een partner, onder de redenering dat, als ik alleen moet gaan zwemmen, het er dan toch niet van komt. Als er iemand mee gaat zwemmen dan gaat het excuus van ‘geen zin’ minder makkelijk op. Vandaar.

Maar door zeer drukke agenda’s van de twee achtereenvolgende personen is dat uiteindelijk niet gelukt. Telkens één keer gaan zwemmen en verder lukte het niet om een tweede dag vast te leggen.

Maar nu kan het niet meer mislukken: mijn zwempartner nu heeft enkel een agenda die van mij afhangt. Het is Louis.

Sinds enige weken volgt hij zwemles en dat doet hij trouwens zeer goed. De eerste weken ging Anna ook mee naar het zwembad, dus dan zat ik met haar gezellig aan de cafetaria te kijken naar Louis.

Maar sinds vorige week blijft Anna thuis, bij papa, om tijdig in haar bedje te kunnen. Ze heeft namelijk een nieuw ritme ontwikkelt hetgeen inhoud dat ze ten laatste tegen half acht in bed ligt, en dat komt dus goed uit.

Vorige week zat ik naar goede gewoonte vanaf de kant naar Louis te kijken toen ik op het lumineuze idee kwam om ook te zwemmen als Louis zijn lessen kreeg. Zo gezegd, zo gedaan en vandaag heb ik dus mijn goede voornemens weer opgepakt: mijn eerste keer zwemmen.

Het heeft deugd gedaan: moe maar voldaan. Ik denk dat ik van de komende zwemlessen veel genot zal hebben.

Anna was niet goed gisteren toen ik haar afzette bij de onthaalmoeder.

In de namiddag heb ik naar de onthaalmoeder gebeld om te weten hoe het ermee was en zij zei dat het maar zwakjes was en dat ze warm aanvoelde maar dat ze op dat moment sliep. Na haar dutje, toen trouwens al meer dan drie uur wat ook niet van Anna’s gewoonte is, zou ze haar temperatuur nemen.

Na het telefoontje direct afspraak gemaakt bij de kinderarts en dat kon: deze voormiddag om 9u. Een kwartiertje daarna telefoon van de onthaalmoeder: Anna had 39,7 °C. Een goede zet dus, die afspraak.

Ik heb gisterenavond dan maar een risico genomen. Mij herinnerende wat de pediater vorige keer gezegd had en gezien het feit dat Anna nu in minder dan 24 uur zo slecht geworden was én hetzelfde klonk als vorige keer, ben ik gisterenavond nog om antibiotica gereden (met het voorschrift dus van vorige keer) en heb het haar beginnen geven.

Deze morgen bevestiging van de pediater dat ik ‘de juiste reflex’ gehad heb: Anna heeft een bronchite en een beginnende oorontsteking. Antibiotica is wel degelijk hard nodig, maar in mijn binnenste zei ik wel ‘oef’.

Juich: leve de ‘winter’. Rotweer ook.

Anna had nogal wreed warm toen ik haar deze ochtend uit bed nam.

Ze heeft ook niet goed geslapen: drie keer wakker geweest. Niet dat ze gehuild heeft, maar wel dat ze lag te ’kreunen’ en ‘protesteren’: zo half huilen, half neuten. Nooit echt beginnen huilen zodat ik haar niet moest troosten, maar toch. En toen ik haar deze ochtend uit bed nam was ze niet vrolijk, zoals anders, maar begon ze te wenen.

Haar hoesten is gelijk herbegonnen: je hoort weer die zware ademhaling van die slijmen die er zitten, dus heb ik haar siroop maar meegeven naar de opvang.

Maar ik vermoed dus dat ze wel een beetje koorts had en ik hoop alleen dat het van haar tandje is dat er nog steeds niet volledig doorzit.

Gisterennamiddag een discussie over afspraken en al dan niet te laat komen.

Michel komt nooit te laat, tenminste als hij het enigzins kan helpen. Zelfs als de afspraak is ‘vanaf’, hetgeen impliceert dat eigenlijk zo goed als niemand er op het beginuur zal zijn, dan nog zal Michel er zijn op dat beginuur en geen vijf minuten later.

Dat heeft al genante situaties opgeleverd omdat wij beiden niet van de sociaalste personen zijn en we daar dan als eerste staan, maar enfin. Beleefd is het wel.

De vraag was dus hoe het met mij gesteld was. Michel zei dat ik moeite had met tijdsinschatting, in die zin dat ik niet kan inschatten hoe lang ik iets moet voorbereiden om ergens op tijd te komen. Hierin moest ik hem gedeeltelijk gelijk geven.

Als we ergens naartoe moeten met de kinderen komen we bijna nooit op tijd gewoon omdat ik altijd onderschat hoeveel tijd het kost om ze allemaal klaar te krijgen. En als ze dan uiteindelijk allemaal vertrekkensklaar zijn denk ik opeens aan allemaal dingen die ook nog mee moeten. Dit terwijl ik dan meestal al een uur of twee op voorhand bezig ben met dingen te verzamelen die meemoeten.

Dus als de kinderen mee moeten ben ik meestal te laat. Tot mijn scha en schande en tot grote ergernis van Michel. Nu, zo een schuldgevoel heb ik daar niet bij want ik redeneer altijd: Michel is de papa, hij moet maar meedenken in plaats van het allemaal aan mij over te laten.

Maar hoe ben ik op persoonlijke afspraken? Te laat of op tijd?

Er zijn uiteraard uitzonderingen op de regel, maar over het algemeen ben ik op tijd ALS (een grote als dus) ik geen rekening moet houden met de kinderen. Bijvoorbeeld als we ergens moeten zijn, de babysit is op tijd, de kinderen zijn bedklaar of al in bed, en ik heb nog een half uur tijd om mij klaar te maken, dan zal ik effectief klaar zijn op dat half uur en meestal zelfs 5 minuten ervoor.

Het grappige hieraan is dat Michel zo gewoon is dat ik niet op tijd klaar ben (want we maken niet echt veel uitjes zonder de kinderen), dat hij, op die uitzonderlijke momenten, ervan uitgaat dat ik toch te laat zal zijn. Dus, als ik dan tijdig klaar ben moet hij plots nog in gang schieten. Gelukkig heeft hij nooit veel tijd nodig om zich klaar te maken, maar het is al wel eens gebeurd dat we toch te laat waren door zijn schuld.

Persoonlijk ga ik mij daar bij andere mensen niet in over opjagen. Meestal, als je mensen uitnodigt, ken je ze toch al een beetje en weet je wat je kan verwachten, en ik zal nooit van iemand van wie ik weet dat hij/zij chronisch te laat is, verwachten dat die persoon nu eens wel op tijd zal zijn. Ge moet van alles een beetje hebben, nietwaar. Michel daarentegen heeft daar meer moeite mee en hij kan er zich enorm in opvreten.

‘t Is niet meer aan mij besteed, het uitgaan naar een ‘fuif’ of hoe je het ook wil noemen.

Vanavond naar Bal Fatal geweest. Eigenlijk wou ik er naar toe gaan toen ik de affiche zag want er stonden een aantal mensen op die ik graag wou zien. En ‘in mijnen jongen tijd’ pikte ik graag een concertje mee, danste ik uren in de nacht tot de vroege uurtjes, hield ik van de drukte en het lawaai van zo’n evenementen.

Toen Michel mij gisteren dan zei dat hij kaarten had gekocht (verrassing!) was ik dus wel blij. Minpunt: ik zou alleen moeten gaan want hij had dan wel twee kaarten gekocht, hij had er niet bij stil gestaan dat er dan ook voor een babysit moest gezorgd worden.

Dus ben ik vanavond alleen vertrokken. Niets zielig aan want ik heb dat ook meer gedaan ‘in mijnen jongen tijd’, zelfs toen Michel en ik al (lang) samen waren.

Bij de ingang een aantal mensen gezien die ik kende (hallo E. en D. en uiteraard Lien) en binnen ook. Blijven wachten tot de aanvang van het concert van Stijn. Wreed wijs, behalve dat mijn buik op springen stond van de trillingen en mijn oren duidelijk dergelijk geluid niet meer gewoon waren. En zo na een goed half uur concert begon het mij plots gruwelijk tegen te steken. Niet dat het concert niet goed was, integendeel. Maar ik was er toen al anderhalfuur aanwezig en het enige wat ik wou was naar huis gaan. Zielig niet?

‘k Wou het dus afbollen maar dat was buiten een ‘medefuiver’ gerekend die zich lekker zó geparkeerd had dat hij een 30-tal auto’s belette om weg te rijden, en ja, mijn auto was één van de geblokkeerden. Nog een uur heeft het geduurd voordat ik eindelijk naar huis kon.

Positieve punt eraan? Buiten wachten was geen optie wegens te koud, dus ben ik terug naar binnen gegaan en heb uit pure verveling een broodje ‘Resul’ gekocht én opgegeten en ik kan u verzekeren: het is de eerste keer dat ik lamsgyros at op een broodje en dat smaakt naar meer. Zeer lekker. Maar niet echt verwonderlijk want ik ben nu eenmaal dol op lamsvlees.