San’s Weblog

Gisteren was het op TV de uitzending van Monumentenstrijd voor Oost-Vlaanderen. Eén van de kandidaten is de Gentse Boekentoren en wij hebben daar onze stem uiteraard voor uitgebracht.

U toch ook?

Zo niet, alsnog doén, en zeg nu niet dat ge niet kunt want er zijn mogelijkheden ten over:

• één via sms: ‘STEM 07′ naar 3470
• één via de vaste telefoon (bel 0905 563 07)
• één via email www.boekentoren.be: volg “stemmen” maak een e-pas aan en kies daarna Boekentoren
• met digitale televisie heeft u zelfs nog een vierde stem!

Nogmaals: DOEN. Help de boekentoren en laat hem winnen!

Eve vroeg “waren al uw gasten zo pijnlijk tijdens het tandjes krijgen?”.

Voor zover ik mij herinner: alleen Zelie. Bij de jongens heb ik er niet overdreven veel van gemerkt. De eerste tandjes hebben we geweten, maar ze hebben beiden nooit zo hard en veel geweend. Vooral van Jan zijn laatste tanden heb ik niets gemerkt: vier maaltanden die er plots stonden, zonder enige waarschuwing.

Maar bij Zelie herinner ik mij ook nog de huilbuien, de rode openliggende billetjes, het gehuil, de koorts, … Ik heb sindsdien wel gelezen dat tandjes krijgen en rode billetjes/koorts geen oorzakelijk verband zouden hebben, maar maak mij wat anders wijs.

Bij Anna nu ook. Sinds tand drie er probeert door te komen (en ik zeg wel: probeert. Het was hetzelfde met die eerste twee: een klein puntje maar de rest volgt niet echt) heeft ze ‘koortsaanvallen’: ik weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken. Vermoedelijk, telkens het tandje duwt, krijgt Anna hoge koorts (vrijdag tot zelfs 39,5 °C), maar een half uurtje later is daar helemaal niets meer van te merken. Ze is verder ook niet ziek, dus ik zie niet in van wat het anders kan zijn. Uiteraard kan er iets ’sluimeren’, maar ik betwijfel het.

Haar billetjes zien ook ongelooflijk rood en hebben de neiging om veel rapper te evolueren naar ‘open’ wonden. Tot nu toe er telkens tijdig bij geweest en de dikke lagen cold cream doen hun preventiewerk, maar als haar tandjes niet duwen heeft ze helemaal geen last van rode billetjes.

De laatste nachten waren ook wel in orde. Vrijdagnacht heeft ze 3 volle uren liggen krijsen. Eerst dacht ik dus ‘tandje’ maar dat heb ik moeten herzien. Uiteindelijk bleek het een aantal liter lucht te zijn in haar darmen. Uiteindelijk is ze om half drie (’s ochtends) in slaap gevallen … tot ze om 5u45 wakker werd gemaakt door een pijnscheut van haar tandje.

Relatief uitgeput heb ik zaterdagnamiddag dan maar een dutje gedaan toen Anna en Jan sliepen, maar Anna is toen twee keer half wakker geworden, half wenend (weer tandje dat duwde zeker) zodat dat ook maar half heeft gewerkt.

Zaterdagnacht was niet veel beter: doodstil tot ongeveer middernacht en toen heeft ze het volgende anderhalf uur, telkens zo om de 5 à 10 minuten, een aanvang gemaakt om te beginnen wenen om dan uiteindelijk toch verder te slapen. Telkens ik dus wou opstaan om haar op te pakken en te troosten viel ze stil. Tot ze dus om 1u30 eindelijk echt wakker werd van de pijn en het op krijsen zette. Suppo gegeven en de rest van de nacht heeft ze dan rustig doorgeslapen.

Zondagnacht dacht ik eindelijk dat het ergste voorbij was. De hele avond stil geweest en toen ik ging slapen nog steeds niet. Mijn hoop werd in de grond geslagen toen ze om 5u wakker werd.

De wallen blijven dus aangroeien.

Louis kon tot voor kort de letter ‘r’ niet uitspreken. Soms een beetje lastig want in de plaats zei hij ‘j’ en soms ‘begjeep’ je dan niet goed wat hij wou zeggen.

Een tweetal maand geleden heeft mamie hem kunnen laten de ‘r’ zeggen en trots dat hij was. Het heeft daarna nog een tijdje geduurd vooraleer hij ze zelf wou gebruiken maar sinds een tweetal weken is hij er echt mee weg.

In het begin sprak hij voornamelijk de woorden die met een r begonnen mooi uit. Als de r in het midden voorkwam werd dat nog wel eens vergeten. Maar de laatste twee dagen is hij daar nu ook erg hard op aan het letten om de r in alle woordjes goed te zeggen.

Het heeft soms wel iets komisch als ge hem zo hoort woorden uitspreken terwijl hij zich concentreert om toch maar die r op de juiste plaats goed te zeggen, maar hij doet het toch maar.

Binnenkort zal iedereen gewoon vergeten zijn dat hij ooit de r niet kon uitspreken. Way to go Louis!

Deze namiddag was het op Michel zijn werk “New Year’s party + food and drink + cham/bamboozle with SO’s and kids”. Dienen SO, dat ben ik dus hé (significant other) en dus mocht ik er ook bij zijn.

De collega’s dus leren kennen, alhoewel: zo’n bende volk waarvan ik er toch met een aantal gepraat heb maar waarvan er nog veel meer nog steeds onbekenden zijn (Nu, niet getreurd. Toen we weggingen sprak Michel zijn baas al van het weekend dat ze met het werk weggaan en of ik dat zag zitten, maar dit geheel terzijde).

Er was dus een gans buffet met allerlei eten. Gezien er (19) kinderen waren, variërend van de leeftijd van 4 maand tot 12 jaar (en nog een paar tieners die uiteraard niet meer tot de kinderen mogen gerekend worden) was er voor hen een heel assortiment van pasta’s voorzien, met en zonder vlees.

Voor de volwassenen was er keuze uit Indisch, Marokkaans en Indonesisch, al dan niet vegetarisch. Keuze niet in de zin van dat je één ding moest kiezen. Nee hoor, we mochten eten zoveel we wouden (en in mijn geval: konden).

Zeer lekker eten. Het moet gezegd. Ik heb de chef gecomplimenteerd (wordt dat zo gezegd?) en het was meer dan gemeend. De overschot, en die was er ondanks dat iedereen erg zijn best had gedaan, is door de aanwezigen meegenomen in ‘doggy bags’. Wij hebben Indisch mee en het zal ons morgen nog eens zeer goed smaken.

Het was een zeer leuke namiddag/avond. De kinderen hebben zich rotgeamuseerd en zelfs Anna heeft zich voorbeeldig gedragen: mooi gespeeld en niets geneut.

Pas om 20u45 zijn we doorgegaan en dat voornamelijk omdat Jan en Anna (eindelijk) begonnen te stuiken. De gevolgen van de late avond voor hen zullen we dit weekend wel gewaarworden, maar het is niet alle dagen feest, nietwaar.

‘Ze is een dag te laat’ hoor ik u al denken, maar dat is niet waar hoor. Ik heb gisteren geen gedicht gepost omdat ik er eigenlijk geen ken.

Schaamtelijk misschien om toe te geven, maar zo is het. In gans mijn leven geen gedichten gelezen. Allez, op de obligate uitzondering na van het humaniora natuurlijk. Maar uit eigen beweging? Nee, nooit een gedichtenbundel opgepakt en beginnen lezen.

Of beter: wel eens opgepakt, maar dat lezen wil niet lukken. Ik geraak niet in het ritme, begrijp de beeldspraak niet, heb er de concentratie niet voor. Als ik het zelf lees raakt het me niet. Erg, ik weet het, maar het is nu eenmaal zo.

Wat mij wel lukt, is er, in zeeeer beperkte mate, naar luisteren. Toen Michel vroeger af en toe eens iets voorlas, kon ik dat wel eens appreciëren. En nu heb ik dat ook gemerkt met ‘Vrienden van de poëzie’ door Wim Helsen. Maar misschien ligt dat aan de brenger en niet zozeer het gedicht zelf, want alhoewel ik wel geboeid luister naar het gedicht, mijn aandacht gaat eigenlijk nog meer uit naar de persoon die het brengt of beter, naar de manier waarop die het brengt.

Ik dacht ook even dat het misschien iets te maken had met ouderdom, dat ik met ouder worden gedichten misschien beter kon appreciëren. Na het lezen van al die gedichten op de blogs gisteren moet ik hierop terugkomen: het kon me niet (echt) boeien. Ik kan er zelf geen ziel in steken.

Vandaar, geen gedicht hier. Alhoewel, als ik Lien mag geloven tellen liedjesteksten ook en dan was ik alleen een paar daagjes te vroeg toen ik dit postte.

De wallen onder mijn ogen zullen weer aanzienlijke proporties aannemen de komende dagen: Anna haar derde tandje (snijtand linksonder) komt erdoor.

Het resultaat sinds gisteren: ik ben haar uitzonderlijk ’s middags gaan ophalen en de hele dag, tot ze ging slapen, wou ze mij (letterlijk) niet loslaten. Nu, ze heeft mij wel moeten loslaten (eten, verversen, omkleden, …), maar telkens ik haar ergens neerzette was het drama tot en met.

Dat het een tandje was, was initieel nog niet echt duidelijk: ik dacht gewoon dat ze niet goed genoeg geslapen had en dus moe was. Tot ik haar ’s avonds in bed ging steken en zag dat ze een bloedrode wang had: toen begon het te dagen.

Gehoopt dat het toch niet dat was want in de verhuis had ik mijn ‘kinderapotheek’ niet meegebracht. Dus geen pijnstillers of -verzachters, geen koortswerende middelen (ze voelde een beetje warm), … niets.

Bedje binnen en geen enkel probleem: onmiddellijk in slaap gevallen. Toch doodmoe, dacht ik opgelucht, en ging met een gerust hart zwemmen met Louis (die het uitstekend doet trouwens).

Toen ik terugkwam zat Anna zielig te wezen op papa’s schoot. Blijkbaar had ze nog een half uurtje geslapen en was ze huilend wakker geworden. Direct toen ze mij zag begon ze weer te neuten. Ik heb haar dan maar overgepakt, er even mee rondgelopen en nadat ik Louis en Zelie in bed had gestoken Anna er ook weer ingelegd. Opnieuw zonder probleem: ze viel als een blok in slaap.

Tot 00u30: krijsend is ze wakker geworden, voelde gloeiend heet aan (maar dat kon ook van te warm toegedekt geweest zijn) en ze had duidelijk pijn.

Grandpère is zo lief geweest om in de auto te springen en de ‘kinderapotheek’ thuis te gaan halen. Tegen dat hij terugkwam was Anna haar temperatuur al weer normaal (dus effectief te warm toegedekt geweest) maar haar pijn was er duidelijk nog altijd. Suppo gegeven, opnieuw in bed en opnieuw direct ingeslapen.

De hele verdere nacht is ze zeer onrustig gebleven: nog drie keer heb ik er haar moeten uitpakken om haar te troosten, maar ik kon ze na een paar minuutjes ook onmiddellijk weer neerleggen en ze viel direct weer in slaap. Tussen die drie keer is ze nog een paar keer half wakker geworden en kon ik haar met een zacht “sssst, mama is hier” weer laten inslapen.

Vandaag heb ik dus een paar mooie wallen onder mijn ogen en tot het tandje er volledig doorzit vrees ik voor nog zo’n paar nachten.

Hoeveel tanden komen er nu ook weer in zo’n kindermondje

Deze avond rap eens gepasseerd thuis: nog een aantal zaken vergeten en de kat moest ook nog eten krijgen. Ondertussen kon ik ook eens kijken naar wat de werkmensen vandaag gedaan hadden en hoe ons huis erbij lag.

Een golf van opluchting ging door mij. De mannen hebben de boel nog een beetje meer samen gezet en alles grondig afgedekt met zeer dikke plastic. In de living is er niet alleen plastic over alle dingen, rond de ruimte waar ze moeten de herstellingen doen is zelfs een volledig plastic gordijn opgehangen: dubbele bescherming dus.

One (day) down, x to go.

Gisteren zijn we dus verhuisd naar Michel zijn ouders, voor de komende drie, vier (vijf, zes, …?) weken, wegens de leuke werken die ze zullen doen.

Gisteren de hele dag dingen verhuisd en gesorteerd in het huis, want op de eerste verdieping moest de hele kant waar de werken moeten gebeuren vrijgemaakt worden. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat over en weer gelopen en dingen versleurd. Er zijn weer drie vuilniszakken gevuld, een paar dozen papier bijgekomen (en ze waren net het papier komen ophalen, tss) en ik heb drie grote zakken kleren om weg te geven aan de ‘arme menskens’ (allemaal in goede staat maar gezien wij ze zelf niet meer aandoen …). Net als het ventje een beetje kapot nu.

Ondertussen ook ontdekt dat we (weeral) schade hebben van de werken bij de buren, wat minder leuk was, maar beter nu ontdekken dan wanneer het te laat is.

En eigenlijk ben ik over het geheel relatief ontmoedigd, want dit is eigenlijk nog maar peanuts: gewoon een paar dingen verslepen naar de andere kant van de kamer en het is in orde. Maar wat er nog later moet gebeuren is minder, zoals bv. een nieuwe vloer leggen op de eerste verdieping hetgeen betekend dat die verdieping eerst VOLLEDIG vrijgemaakt zal moeten worden. Wij hebben daar geen plaats voor om dingen van een verdiep ergens anders te plaatsen. Pfff. Zucht.

Wat ik ook niet zie zitten is binnen een paar weken terugkomen en de ‘ravage’ zien, want toegegeven: hoe proper de ‘werkmensen’ ook zijn, vuiligheid is er altijd achteraf.

De volgende weken zal ik proberen er mij zoveel mogelijk van te distanciëren, mij niet opjagen in dingen die toch moeten gebeuren, en achteraf wel zien hoe en wat het resultaat zal zijn.

*zucht* (nog eens)

Krijg ik een stokje doorgeworpen van i. en wat voor één: een zelfportret.

Ik ben nu echt geen fotofanaat: noch kwa zelf trekken en nog minder kwa erop staan. Een zelfportret is dus niet zo simpel, maar ik heb het dus toch maar gedaan: deze voormiddag, in bad.

Michel zegt dat hij floe is (volkomen waar) en dat er nog vanalles mis mee is, maar ik vind het eigenlijk zo mis nog niet. Ergens heeft het wel iets, misschien niet veel, maar toch iets.

Nu doorsmijten. Peter, Bruno en mijnen eigen vent: vangen.

Wat zijn wij gelukzakken: Michel en ik worden nu al heel de avond vergast op een privé concert. En dan nog gegeven door onze jongste zoon.

Wat hij al volledig onder de knie heeft is het volume. Voor de rest: de melodie moet nog een beetje bijgestuurd worden, de tekst is nog niet je dat, maar alle begin is moeilijk nietwaar. En toegegeven, zo’n snurkconcert goed laten klinken vraagt toch veel oefening en hij is nog geen eens drie jaar.

Hij heeft dus nog tijd om het volledig onder de knie te krijgen