San’s Weblog

Deze namiddag was het op Michel zijn werk “New Year’s party + food and drink + cham/bamboozle with SO’s and kids”. Dienen SO, dat ben ik dus hé (significant other) en dus mocht ik er ook bij zijn.

De collega’s dus leren kennen, alhoewel: zo’n bende volk waarvan ik er toch met een aantal gepraat heb maar waarvan er nog veel meer nog steeds onbekenden zijn (Nu, niet getreurd. Toen we weggingen sprak Michel zijn baas al van het weekend dat ze met het werk weggaan en of ik dat zag zitten, maar dit geheel terzijde).

Er was dus een gans buffet met allerlei eten. Gezien er (19) kinderen waren, variërend van de leeftijd van 4 maand tot 12 jaar (en nog een paar tieners die uiteraard niet meer tot de kinderen mogen gerekend worden) was er voor hen een heel assortiment van pasta’s voorzien, met en zonder vlees.

Voor de volwassenen was er keuze uit Indisch, Marokkaans en Indonesisch, al dan niet vegetarisch. Keuze niet in de zin van dat je één ding moest kiezen. Nee hoor, we mochten eten zoveel we wouden (en in mijn geval: konden).

Zeer lekker eten. Het moet gezegd. Ik heb de chef gecomplimenteerd (wordt dat zo gezegd?) en het was meer dan gemeend. De overschot, en die was er ondanks dat iedereen erg zijn best had gedaan, is door de aanwezigen meegenomen in ‘doggy bags’. Wij hebben Indisch mee en het zal ons morgen nog eens zeer goed smaken.

Het was een zeer leuke namiddag/avond. De kinderen hebben zich rotgeamuseerd en zelfs Anna heeft zich voorbeeldig gedragen: mooi gespeeld en niets geneut.

Pas om 20u45 zijn we doorgegaan en dat voornamelijk omdat Jan en Anna (eindelijk) begonnen te stuiken. De gevolgen van de late avond voor hen zullen we dit weekend wel gewaarworden, maar het is niet alle dagen feest, nietwaar.

‘Ze is een dag te laat’ hoor ik u al denken, maar dat is niet waar hoor. Ik heb gisteren geen gedicht gepost omdat ik er eigenlijk geen ken.

Schaamtelijk misschien om toe te geven, maar zo is het. In gans mijn leven geen gedichten gelezen. Allez, op de obligate uitzondering na van het humaniora natuurlijk. Maar uit eigen beweging? Nee, nooit een gedichtenbundel opgepakt en beginnen lezen.

Of beter: wel eens opgepakt, maar dat lezen wil niet lukken. Ik geraak niet in het ritme, begrijp de beeldspraak niet, heb er de concentratie niet voor. Als ik het zelf lees raakt het me niet. Erg, ik weet het, maar het is nu eenmaal zo.

Wat mij wel lukt, is er, in zeeeer beperkte mate, naar luisteren. Toen Michel vroeger af en toe eens iets voorlas, kon ik dat wel eens appreciëren. En nu heb ik dat ook gemerkt met ‘Vrienden van de poëzie’ door Wim Helsen. Maar misschien ligt dat aan de brenger en niet zozeer het gedicht zelf, want alhoewel ik wel geboeid luister naar het gedicht, mijn aandacht gaat eigenlijk nog meer uit naar de persoon die het brengt of beter, naar de manier waarop die het brengt.

Ik dacht ook even dat het misschien iets te maken had met ouderdom, dat ik met ouder worden gedichten misschien beter kon appreciëren. Na het lezen van al die gedichten op de blogs gisteren moet ik hierop terugkomen: het kon me niet (echt) boeien. Ik kan er zelf geen ziel in steken.

Vandaar, geen gedicht hier. Alhoewel, als ik Lien mag geloven tellen liedjesteksten ook en dan was ik alleen een paar daagjes te vroeg toen ik dit postte.