San’s Weblog

Deze namiddag van het werk naar het station gewandeld. Niet uit noodzaak, maar volledig uit vrije wil.

Net als deze meneer hier hou ik ervan als het (heel) hard waait, zolang het maar droog blijft.

Toen ik nog studente was gebeurde het af en toe dat wij ’s ochtends opstonden, vertrokken naar de lessen, vaststelden dat het een prachtige maar winderige dag zou worden en in plaats van naar de les te gaan gingen we richting station om de trein naar de zee te nemen. Niets zaliger dan ’s winters op de dijk te lopen als het hard waait, de zee te horen, de zon op uw gezicht, lekker warm ingeduffeld …

Hmm. Moet het eens doen met de kinderen erbij, maar dan niet als het stormt: zij zouden nog kunnen wegwaaien.

Toen ik vanavond aan de school kwam om Jan op te halen hoorde ik hem krijsen tot aan de poort. Het is al bij al misschien 10 meter tot aan de deur maar ik heb ze toch gelopen.

Jan zat op een stoeltje zijn ziel uit zijn lijf te wenen. Juffrouw Anneleen wist me te vertellen dat hij buikpijn had: het was begonnen nadat hij anderhalve boterham gegeten had. Ervoor was er niets aan de hand geweest.

Heeft het nu met de boterhammen te maken, of is het iets dat vroeger begonnen was en dan plots tot uiting gekomen was, ik weet het niet. Feit is dat hij voor de eerste keer boterhammetjes mee had met confituur in plaats van met choco. Misschien dat hij de confituur niet verdraagt?

Ik heb hem naar de auto gedragen en Jan maar blijven krijsen en wenen van de pijn. Gezien ik hem als eerste ga afhalen kon ik dus niet direct naar huis en moest hij de toer meedoen om broer en zusjes nog op te halen. In tegenstelling tot anders wou hij (niet verwonderlijk) niet mee Louis en Zelie afhalen: hij wou blijven zitten. Tegen dat ik terug kwam met Zelie en Louis lag hij te slapen.

Eens thuis heb ik hem eerst een beetje siroop gegeven tegen de pijn en dan direct in bed gestoken (op eigen vraag) waar hij nog een dutje gedaan heeft, maar niet lang. Toen hij wakker kwam had hij nog steeds pijn en was hij herbegonnen met wenen.

Hij kwam bij ons zitten aan tafel en plots, na zo’n 15 minuten, was het gedaan. De tranen droogden van de ene seconde op de andere op.

Jan heeft dan nog twee bananen gegeten, was de hele tijd vrolijk en het was alsof er nooit iets gebeurd was.

Tja, kinderen…

My song is love
Love to the loveless, shown
And it goes up
You don’t have to be alone

Your heavy heart
Is made of stone
And its so hard to see you clearly
You don’t have to be on your own
You don’t have to be on your own

And I’m not gonna take it back
Well I’m not gonna say I don’t mean that
Your the target that I’m aiming at
And I get that message home

My song is love
My song is love, unknown
And I’m on fire for you, clearly
You don’t have to be alone
You don’t have to be on your own

And I’m not gonna take it back
And I’m not gonna say I don’t mean that
Your the target that I’m aiming at
But I’m nothing on my own
Got to get that message home

And I’m not gonna stand and wait
Not gonna leave it until its much too late
On a platform I’m gonna stand and say
That I’m nothing on my own
And I love you, please come home

My song is love, is love unknown
And I’ve got to get that message home

Zooooo schoon vind ik dat. Voor de mensen die het zich afvragen, van Coldplay uiteraard.

Vanaf acht maanden mogen babies boterhammen beginnen eten. Anderhalve maand geleden ben ik daar dus mee begonnen bij Anna en haar reactie was om u ziek te lachen: had ik haar vergif gegeven, ze had geen erger gezicht kunnen trekken.

Geen succes dus, om het met een eufimisme te zeggen.

Sindsdien heb ik het af en toe eens geprobeerd en heel af en toe at ze twee of drie dobbelsteentjes van zo’n 3mm, maar meestal werd het categoriek geweigerd: mond stijf dicht en hoofd weggedraaid. Kwestie van duidelijk te zijn, nietwaar.

Tot gisterenavond. Ik gaf haar weer een paar dobbelsteentjes en ze aanvaardde ze zonder protest. Ze heeft zelfs haar pincetgreep geoefend om dan zelf de stukjes in haar mondje te steken (het loslaten was zelfs een relatief succes) en op een bepaald moment nam ze zelfs mijn pols vast om mijn hand rapper naar haar mondje te brengen. Voor ik er erg in had, had ze een halve boterham binnen. Succes dus.

Deze ochtend was het opnieuw van dattem: een halve boterham binnengespeeld zonder enig protest.

Na de groentenpap, de fruitpap, de formule melk en nu de geplette ‘patatjes’ (haar groenten worden ook niet meer gemixed) eet Anna nu ook boterhammetjes. Ze is weer een stapje groter geworden.

Het is een zware taak, vergaderen.

Gisteren weer eens voor de oudervereniging en het was bijna 1u toen ik thuis kwam. Ja, ge moet er iets voor over hebben, voor de school van uw kinderen.

Zware vergaderingen dat dat zijn: eerst moet ge daar meer dan twee uur op banken zitten en vanalles bespreken en bediscussiëren en daarna komt nog het zwaarste deel: de navergadering op café.

Vandaar: niet al te veel geslapen vanacht want zelfs na zo’n zware vergadering moet ik er om 6u15 uit. Deze nacht nog iets minder geslapen want om 3u15 was Anna wakker.

Enfin, ‘k heb weer een maand om mij opnieuw op te laden voor de volgende veradering van de oudervereniging en nog twee weken voor deze van de klasafgevaardigden. Moet lukken

S. is met reden trots op haar vader, ik op mijn oudste dochter: vandaag is ze geslaagd voor haar leestest en is van niveau Avi 7 direct naar Avi 9 gegaan: twee niveaus in een keer.

Ze glunderde nogal en ge zoudt van minder. Michel en ik ook hoor, daar niet van

Jan had vanavond gedaan met eten maar wou nog zijn ‘kaasje’ (een yoghurt dessertje van op school) opeten vooraleer zijn pyjama aan te doen. Terwijl Jan mooi bij Michel aan tafel bleef om zijn yoghurt op te eten ging ik naar boven met de drie andere om hun pyjama aan te doen.

Terwijl iedereen al omkleed was, was Jan nog altijd beneden aan het eten. Ik ging Anna dan maar al in bed steken en riep ondertussen naar Jan waar hij bleef. Toen ik terug kwam van Anna’s kamer kwam Jan eindelijk naar boven, met een enorme glimlach op zijn gezichtje en pretlichtjes in zijn ogen.

Boven gekomen toonde hij mij zijn mouw van zijn hemd en zei ‘kaasje gemorst’. Geen probleem, zei ik, we zullen het wassen. Behalve zijn mouw en plakhandjes was hij verder proper. Klein accidentje dus, dacht ik.

Tot Michel mij vanavond de bewijsstukken van ‘het morsen’ toonde: ik moest zo hard lachen dat ik dacht dat de kinderen wakker zouden worden van het lawaai.

Kijk zelf maar:

Oud worden, het is niet alles.

Vrijdagavond uit geweest en zoals deze meneer ook zegt: tegewoordig heb ik toch een aantal dagen nodig om daarvan te bekomen. Maar los daarvan heb ik mij wreed goed gehad en heb ik het ervoor over. Een beetje sociaal leven moet nu eenmaal.

Het was namelijk kerstdiner met het werk. Ik zeg wel ‘kerstdiner’ maar door omstandigheden is dat in de praktijk veranderd in nieuwjaarsetentje, de naam is gebleven. We waren met 40 personen, een deftige opkomst dus.

Eerst gaan eten in Madou’s Provence: zeer aangenaam restaurant en de bediening was uitstekend. Wreed vriendelijke mensen en zeer lekker eten (voor menu en bespreking: zie hier), wat wil een mens nog meer.

Daarna naar de Mirano geweest waar we eerst, na een half uur wachten, niet binnen mochten wegens privé dingen van de Brussels francofinische balie, maar na eventjes aangedrongen te hebben toch toegelaten werden. Mij werd verteld dat het een plaats was voor ‘the hip crowd’ maar die avond was daar toch weinig van te merken. Logisch ook als het een privé dinges was Ik moet zeggen dat de Brusselse balie een bende stijve harken zijn waar nog geen heupbeweging af kon. Dan moet ik zeggen dat de balie van Gent een heel ander paar mouwen was toen ik nog aan de balie zat welteverstaan. Hoe het nu is zou ik eigenlijk niet weten maar ik kan me toch in het geheel niet inbeelden dat ze nu zo stijf zou geworden zijn

Enfin. Wij hebben ons toch goed gehad en ons wreed geamuseerd met het mensen kijken: visit the zoo.

Rond 2u30 waren we thuis waar we verwelkomd werden door een miauwconcert van onze kat. Het gevolg hiervan was dat de babysit volkomen wakker werd en gezien ze blijkbaar nog amper een oog had kunnen toedoen (en de examens beginnen, dus dat is niet zo goed) is ze om 3u nog naar haar kot vertrokken om toch nog iets te kunnen slapen.

Om 7u waren de eerste kinderen er al, dus al bij al had ik nog geen 4 uur geslapen en ik heb het gevoeld voor de rest van de dag. Zo erg zelfs dat ik in de namiddag een dutje gedaan heb en prompt zeer vast anderhalfuur geslapen heb.

Zondag was het nog erg, maar niet zo erg als zaterdag en vandaag voel ik me eindelijk weer een beetje mens.

Jaje, het is wat, ouder worden.

Jan ligt op het verzorgingskussen zodat ik hem een pamper kan aandoen voor zijn middagdutje. De conversatie gaat als volgt:

M: Waar is je blote buik

Jan doet zijn trui omhoog en zegt ‘Hier’

M: Mag ik daar een kusje op geven?

J (grote glimlach): Nee

M: Mag ik daar een prot op geven?

J: Nee

M: Mag ik daar een kriebel op geven?

J: Nee

M: Wat mag ik daar dan wel mee doen?

Jan denkt na en zegt dan ‘Choco op smeren’

M: En wie gaat dat dan aflekken?

J (met big smile): Louis en mama en papa en Zelie en een handdoek.

Ik dacht dat de volgende stap van Anna ging zijn dat ze zou beginnen kruipen, maar neen hoor: vandaag heeft ze zich voor het eerst zelf opgetrokken tot staan in haar park.

Niets gehoord of zo. Ik was bezig haar eten aan het maken en zij zat rustig te spelen in haar park en toen ik op een bepaald moment omkeek stond ze vrolijk recht. Ik vroeg me af of ze spel zou maken om weer neer te kunnen zitten (de andere drie konden zich eerst rechttrekken, maar dat weer neerzitten was een stuk moeilijker en kwam later) maar neen hoor. Terwijl ik verder kookte heeft ze zich zonder boe of ba weer zelf neergezet en toen ik de volgende keer weer keek zat ze weer rustig te spelen.

Van Zelie en Jan herinner ik me de eerste keer niet zo goed meer. Vermoedelijk omdat ze dat ook zonder veel kabaal hebben gedaan. Louis daarentegen…

De dag dat hij zich rechttrok zag ik het aankomen. Rap rap de camera erbij gehaald en beginnen filmen. 20 minuten heeft dat geduurd. 20 minuten roepen, protesteren, wenen, kreunen. Ongelooflijk. En blij dat hij was toen het eindelijk gelukt was en hij op zijn beentjes stond. Fantastisch.

En zo is ons meisje ondertussen weer een stapje dichter bij het peuterzijn.