San's Weblog

Kijk zie, daar kan ik mij nu eens blauw aan ergeren: mensen die niet kunnen parkeren, die hun auto op twee plaatsen zetten of zo schots en scheef gaan staan dat ge er langs geen kanten bij kunt.

Gezien ik de trein neem naar mijn werk probeer ik ’s ochtends op het klein parkeerterreintje achteraan het station te staan: ‘t is voor de ganse dag en daar is het de enige plaats waar het nog gratis is (niet dat ik veel illusies heb dat dat nog lang zal blijven, daar niet van), dus wel even de moeite waard.

Als ik op tijd ben kan ik gerust wachten tot er iemand wegrijdt, maar gisteren had ik geen tijd om te wachten en wat bleek: minstens 10 auto’s stonden op twee plaatsen geparkeerd. Op zo’n klein terreintje als dat achter het station is dat dus enorm veel hé.

De egoïsten. De klojo’s.

Vanavond moesten de kinderen in bad. Eerst Anna gewassen en terwijl ik haar afdroogde was Louis bezig zich aan het uitkleden. Ik moest even naar beneden met Anna (haar piyama halen) en plots hoorde ik een heel luid gehuil van boven komen: Louis.

Nu is dat niet zo verwonderlijk, Louis die hard huilt. Zijn huilknop staat ofwel aan of uit, niets ertussen, dus op zich was ik daar niet zo verbaasd over. Vooral dat hij, vlak voor ik uit de badkamer ging, rond de relax van Anna liep. Ik dacht dus dat hij gevallen was en dat de relax misschien kapot was of zo.

Michel was er direct naartoe gegaan en ik ging op het gemak naar boven om te kijken wat het probleem was. Wat bleek: Louis was langs één kant volledig nat. Michel was al bezig met hem uit te kleden en toen we hem vroeger wat er gebeurd was ‘wist hij het niet’: hij stond gewoon naast het bad en is er toen ingevallen.

De wetten van de zwaartekracht werken blijkbaar tegenwoordig ook horizontaal, dat of ons bad heeft zuigkracht gekregen

Na de eerste schrik en nadat de natte kleren uit waren was het wenen ook direct voorbij. Ik denk dat hij de volgende keer niet meer zo dicht naast het bad zal gaan ’staan’.

Sinds Anna tanden is beginnen krijgen zijn de nachten dat ze doorgeslapen heeft op één hand te tellen.

Het probleem is natuurlijk dat ze wakker wordt omdat ze pijn heeft, maar eens ze wakker is ze niet meer wil gaan slapen, ook als ze al geen pijn meer heeft (wegens perdolan en zo). Ze is dan wel doodmoe, zit in haar ogen te wrijven en is zeer lastig, maar als ik haar in bed legde was het genen goeien. En dus gaf ik haar uiteindelijk een fles en dan wou ze wel weer gaan slapen.

Ik begon dus te vrezen dat ze opnieuw gewoon wakker werd … om die fles te krijgen: haar laatste tandje zit er goed door, dus daar kan ze niet echt veel pijn meer van hebben, en toch kwam ze wakker.

Vorige nacht heeft ze het tegendeel bewezen: ze heeft nog eens een ganse nacht doorgeslapen: van 19u10 tot 7u30 deze morgen toen ik haar wakker maakte om te vertrekken.

Hopelijk is dit het begin van weer lange, ononderbroken nachten voor mij … tot het volgende tandje.

Vriend en collega P., die ik ettelijke maanden proficiat wenstte met de toekomstige baby, is op tweede kerstdag (bijna vier weken vroeger dan voorzien) vader geworden.

Moeder en baby stellen het uitstekend.

Dus bij deze nogmaals proficiat en een grote welkom aan Caspar.

Mijn voornemens voor het nieuwe jaar zijn altijd hetzelfde. Ik heb er namelijk maar één en dat lukt altijd: minstens één goede daad per jaar. Kwestie van mij ook niet te overdoen hé.

Mijn goede daad voor dit jaar zit er dus al op: deze ochtend in de trein was er een sukkel die zijn das niet kon knopen. In al mijn goedheid heb ik dat dan maar gedaan voor hem: de knoop is in het geheel geen probleem, alleen de lengte, daar ben ik niet zeker van.

Maar al bij al was het geslaagd en die vriendelijke mens kon dus zonder blozen op zijn vergadering (of wat het ook moge geweest zijn) toekomen.

Mission accomplished. Alle goede daden die ik nu nog doen zijn dus een bonus

Nog zo’n fantastische reclame: een product tegen kalk. Ik heb er hier thuis een heel goed staan en dus wou ik zien of het product op de TV hetzelfde was, maar op het moment dat ze de fles tonen is er op de achtergrond een naakte vrouw te zien die zich aan het douchen is … en daar was ik naar aan het kijken, niet naar het product.

Resultaat: ik weet nu nog niet of het over hetzelfde product gaat.

Vraag: als ik, als vrouw, al afgeleid word door een beeld van een naakte vrouw die zich aan het douchen is is dit zeker een boodschap die aan alle mannen voorbijgaat.

Aim, shoot, total miss.

Een kinderhand is gauw gevuld wordt wel eens gezegd en soms klopt het ook nog: Anna is nu al drie kwartier aan het spelen met een dekseltje van haar fruitpap.

En content dat ze daar mee is.

We zijn de hele dag op stap geweest.

Deze ochtend was het nieuwjaarsreceptie van Stad Gent op het Sint-Baafsplein: anderhalf uur in de kou staan en luisteren naar Pierke, de burgemeester en liedjes zingen met een gratis drankje (of twee, drie, … Ze kijken niet zo nauw hier in Gent ). Heel gezellig en al, maar kou, kou, kou.

Daarna een hapje gaan eten (hoog tijd want zowel Louis als Jan waren aan het wenen van de kou) met deze meneer en zijn mevrouw en ook deze meneer en zijn mevrouw (foei: zo stiekem doen Tessa) en hun zoontje: Chez Leontine: zeer lekker eten voor niet zeer overdreven veel geld. Te herhalen (gezelschap én eten).

Verder gewandeld met Bruno en Tessa en Henri: eerst een koffie en ijsje gaan eten (dessert belooft aan de kindjes), dan Popville, dan poging gedaan om alsnog de tentoonstelling van Kubrick te gaan bekijken (mislukt wegens volzet) en een soldentje mee te pikken (mislukt wegens ‘toch’ gesloten) en dan allemaal naar onze respectievelijke huizen.

De kinderen hebben de hele dag met elkaar gespeeld, gelopen en gelachen (want behalve een traantje van te vallen is er geen enkele keer ruzie geweest) dus dacht ik dat ze wel uitgeteld zouden zijn.

Niets van: nog geen half uur na thuiskomst kwam de buurjongen vragen of de kinderen mochten/wilden buitenspelen en Zelie is gegaan: jas aan en nog drie kwartier buiten gezeten.

Een mens vraagt zich soms af waar kinderen de energie blijven vandaan halen.

De kinderen wouden drie koningen lopen en ik had gezegd dat dat goed was op voorwaarde dat de babysit dat zag zitten én op voorwaarde dat het niet regende.

Want vanavond moesten wij naar een nieuwjaarsdrink bij mijn nichten, dus kon ik niet mee.

Deze namiddag heb ik dan geholpen met een ster te maken en toen ik naar de Colruyt boodschappen gaan doen was hebben Zelie en Louis kronen gemaakt: eerst getekend, dan gekleurd en versierd en dan uitgeknipt.

Toen ik terugkwam van boodschappen doen was de babysit er al en was deftig aan het helpen met de kronen te plakken. Ik vroeg haar of ze dat zag zitten, met zo vier gasten gaan lopen, en ze zag het niet alleen zitten, ze was zelfs zeer enthousiast.

Het grootste deel van de namiddag was het hier gestopt met regenen tot, uiteraard, het moment aangebroken was om te vertrekken. Gezien al het werk dat de kinderen al in de verkleding hadden gestoken kon ik het echt niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ze niet konden gaan, dus zijn ze maar vertrokken. In de gietende regen. Gelukkig allemaal goed ingepakt met dikke jassen en sjaals en mutsen en een ‘cape’ die ook enige bescherming bood.

Een 10-tal minuten later vertrokken wij, lekker warm en droog in de auto, en we kwamen ze nog even tegen: ze zagen er al redelijk verzopen uit, maar ook ongelooflijk blij: grote glimlachen en veel enthousiasme.

Nu hopen dat er morgen geen zieken zijn.

De hele dag was Jan opgetogen: straks, als we Louis zouden afhalen, mocht hij met A. spelen. Dat hadden we hem gisteren beloofd en hij was het niet vergeten. Van deze morgen was hij erover bezig en tot we vertrokken herhaalde hij het regelmatig, met zo een gelukzalige glimlach op zijn lippen.

Deze namiddag dan eindelijk vertrokken en opgetogen dat hij was: hij kon bijna niet wachten.

Blijkbaar had A. ook al de hele dag zitten zeggen: straks komt Jan spelen en was hij ook heel opgewonden bij het vooruitzicht. Hij keek ook reikhalzend uit naar onze aankomst.

Tot we daar toe kwamen: zowel Jan als A. zaten om de schoot van mama en dierven amper in de richting van elkaar kijken. Alsof de andere niet bestond, zoooo beschaamd waren ze alletwee. Zelfs toen alle kinderen naar boven vertrokken om te spelen, bleef A. bij zijn mama zitten: hij wou niet mee. Te beschaamd.

Het heeft gelukkig niet lang geduurd: een paar minuutjes later is hij ook stilletjes verdwenen en met Jan gaan spelen.

Maar zo lief dat dat was.