San's Weblog

Kijk zie, ik had dit gisteren in draft staan, maar wou wachten op de foto, of m.a.w. op Michel die de foto’s on-line zet. Hij heeft er nu ook iets over geschreven met foto, dus kunnen jullie het nu ook zien daar. 

“Louis tekent alsmaar beter en beter. Als hij voorbeelden heeft tekent hij ze zo goed als perfect na en dingen die hij uit zijn hoofd tekent zijn ook ongelooflijk accuraat.

Jammer dat de tekenschool geen kinderen toelaat onder de 6 jaar. Aftellen dus: voor volgend jaar gaan we hem inschrijven en ik denk dat hij het fantastisch zal vinden.

Hij is ook aan het leren lezen, en het meeste leert hij zichzelf. Hij komt eigenlijk voornamelijk vragen of het goed is, niet hoe het moet.

Eergisteren heeft hij een zeer mooie draak getekend en daarbij dan geschreven ‘draak’ en dan ’staart’, helemaal alleen, zonder iets te vragen behalve achteraf of het goed was.

Hij staat daarmee verder dan Zelie aan die leeftijd, iets waar Zelie toch wel een beetje jaloers op is als je er haar op wijst. Anders niet hoor: ze doet niet liever dan hem tonen hoe het wel of niet moet en hem dingen aan te leren.”

Goed hé (borst zwelt van trotsheid)

Ik had ergens gehoopt eraan te ontsnappen, maar het is blijkbaar niet gelukt. ‘k Ga alleszins mijn best doen, maar zeer literair ben ik jammer genoeg niet aangelegd, alhoewel, één of twee zinnen, dat moet me toch wel lukken zeker.

Dank u eitje Voor verduidelijking: de regels hier.

Positief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Zijn profiel op de dating-site vermeldde dat hij op stiptheid stond, en op een vreemde manier had eigenlijk net dát haar in hem aangetrokken. Het was niet van haar gewoonte om via het internet met vreemden af te spreken, maar op aanraden van haar zus had ze haar vooroordelen even opzij geschoven. Hier stond ze dan, aan het druipen in de foyer, en zowel nieuwsgierig als zenuwachtig rond zich aan het kijken.
Rechts van het loket stond een man ook zenuwachtig rond te kijken en in zijn handen te wringen. Zou hem dat kunnen zijn?

Negatief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen. Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Toen Petra jonger was, had ze iets met grote mannen. Het maakte niet uit hoe ze eruit zagen, als ze maar groot genoeg waren, dook ze er zo de koffer mee in. Toekomstdromen heeft ze nooit gehad, het enige waar ze kon aan denken, was het nu. Als ze het nu maar goed heeft, meer interesseert haar niet.
Een rukwind passeerde en rukte haar rok aan flarden waardoor haar onderlijf nu volledig ontbloot was.

Voila. Trekt er uwen plan mee Steven en An (en smijt het astenblief niet terug ).

‘t Is al erg genoeg, al dienen spam krijgen, maar moesten ze nu nog kunnen spellen …

Wat ik vandaag kreeg:

Vniagra 3, 35
Vnalium 1, 25
Cnialis 3, 75
Anmbien 2, 90

Het onderwijs is ook niet meer wat het geweest is hé

We kunnen nu officieel zeggen dat Anna kruipt.

Gisteren zat ze in de living en ze hoorde mij in de keuken (ze zag mij niet) en dus is ze naar mij toe gekropen, mooi op handjes en knietjes, niets op de buik geslopen.

Ze zal nog wel sluipen hoor, maar nu weet ze toch al hoe het moet en voor we het weten zullen we vergeten zijn dat ze niet kroop.

Ik probeer nu al twee dagen de juffrouw van Zelie te spreken en tot nu toe is het dus nog niet gelukt. Ware het gelukt, ik had niet ‘probeer’ geschreven, ‘waar’.

Vrijdag speciaal een trein vroeger genomen om de juffrouw te kunnen spreken. Ik was toegekomen 5 minuten nadat de bel was gegaan en de juffrouw was al weg. Dikke pech dus.

Deze ochtend meer dan een uur staan wachten in de kou, met Anna in mijn armen. Ik was vergeten dat school maar om 8u50 begint op maandag (i.p.v. om 8u30) en toen de bel uiteindelijk ging, en de juffrouw nog niet kwam opdagen, bleek dat de klas het eerste uurtje turnen had: de turnjuffrouw kwam namelijk de klas halen. Een uur wachten en twee treinen gemist voor niets. Doeme toch.

Morgen poging nummer drie dan maar zeker?

Vrijdagavond ben ik met Michel meegegaan naar Comedy Zone. Gino Sancti stond op het programma.

Ik had er al zeer goede dingen van gehoord dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. En ik ben niet ongoocheld geweest.

Het begin was een beetje raar, niet echt om te lachen, maar niet slecht: gewoon raar. Maar toen die eerste minuten voorbij waren ging het alleen de hoogte in. En hoe.

Bij momenten bijna over de grond gerold van het lachen terwijl een paar minuten later de tranen van ontroering over mijn wangen stroomden. Fantastisch tempo en alle emoties werden zeer goed bespeeld.

Kortom: zeer en zeer goed. Als ge kunt gaan kijken: doen!

Maar wat ik mij zat af te vragen: op het einde, had Han nu wel of niet een onderbroek aan onder die lange?

Zelie is gisteren thuisgekomen met een leesboek waarvan ze 10 à 15 pagina’s luidop moest lezen als huiswerk.

Op zich niet zo bijzonder. Het is niet de eerste keer dat dat gebeurd en ook kindjes die in niveau 9 lezen moeten blijven luidop lezen en oefenen, want het is niet omdat je het hoogste niveau hebt dat je niet naar beneden kan hé.

Deze keer hebben wij (ik dus niet alleen) een probleem met het boek dat Zelie heeft meegekregen om te lezen. Niet zozeer om de woorden: deze zijn niet uitzonderlijk moeilijk om te lezen en dus zeker aangepast aan haar leesniveau, maar wel om de inhoud.

Ze heeft een boekje meegekregen met bijbelverhalen. Op zich dus ook niet zo verwonderlijk: ze zit nu eenmaal op een katholieke school. Wat mij wel stoort is dat het geen boek is voor een kind van 7 jaar.

Het boek vertelt bijbelverhalen na aan de hand van schilderijen die de auteur daarvoor gemaakt heeft: ze wil met de beelden de handelingen en emoties overbrengen. In het voorwoord verduidelijkt de auteur dat de bijbel erbij moet genomen worden om een duidelijk beeld te krijgen.

De teksten die erbij staan zijn immers niet duidelijk, niet volledig (het springt een beetje van de hak op de tak), hebben zeer veel impliciete betekenissen en de beelden erbij zorgen alleen voor meer verwarring. Helemaal niet op het emotionele en intellectuele niveau van een 7-8 jarige. Zelie kon het allemaal niet plaatsen en had zeer veel uitleg nodig bij elk stukje verhaal.

Als ik vanamiddag de kinderen afhaal op school ga ik dus eerst een woordje klappen met de lerares: voor iemand met zoveel ervaring verwonderd het mij enigzins dat ze dat zelf nog niet gezien heeft.

Dit jaar ben ik als halve chinese vrijwilliger gebombardeerd geworden tot secretaris voor de vergaderingen van de klasafgevaardigden. Niet dat ik geen kandidaat was: ik heb het zo ongeveer zelf voorgesteld, maar anderzijds was er ook niet echt keuze.

Nu, op zich vind ik dat absoluut niet erg want had ik het niet willen doen dan had ik het ook helemaal niet voorgesteld en was het me dus ook niet gevraagd geweest. Er zijn trouwens maar drie vergaderingen per jaar voor de klasafgevaardigden, dus zo overdreven veel werk is dat nu ook weer niet.

Maar dinsdag had ik daar toch enorm spijt van: dinsdag trad Alex Agnew op in Gent voor Comedy Zone. En het wil toch wel niet zo zijn dat ik nu al een paar maanden zeg dat ik die toch wel eens absoluut live zou willen zien. De (kleine) stukjes die ik al van hem gezien heb vind ik namelijk zoooo goed …

Pech dus als er al maar drie vergaderingen zijn en één er van net op zo’n dag valt. En zeggen dat ik het kon gezien hebben want mijn ventje had toegang voor twee. Maar de plicht riep en dus heb ik maar geluisterd.

‘k Heb ondertussen gekeken naar andere data om zijn show alsnog mee te pikken, maar ik heb pech: de zalen die enigzins in de buurt liggen zijn nu al uitverkocht. Driedubbel f*** (om in de trend van AA te blijven).

Dinsdag mochten Michel en ik ons 15-jaar-samen vieren.

Enfin, vieren is een groot woord: zowel hij als ik hadden al iets afzonderlijk te doen die avond (ik vergadering voor school, Michel naar Comedy Zone voor Het Project) zodat er van vieren niet echt veel in huis is gekomen.

Niet dat dat zo uitzonderlijk is hoor. Wij zijn niet zo’n koppel die elke speciale datum vieren en vooral ik dan: ik ben al blij dat ik Michel zijn verjaardag eens niet zou vergeten zijn, al was het al maar alleen om ‘gelukkige verjaardag’ te zeggen. Hmm. Toch eens een cursus ‘romantiek’ moeten volgen.

Al bij al is het geen slechte prestatie: 15 jaar samen, 4 leuke kinderen, een goede job, een huis, …. Op naar de volgende 15.