San's Weblog

Gisterennamiddag is de Paasvakantie begonnen. Jippiejahé, zou ik zo zeggen want dat heeft een aantal leuke gevolgen.

In eerste instantie niet zo direct: mijn vakantie begint maar volgende donderdagavond, strikt genomen. Van maandag t/m donderdag gaan de drie oudsten eerst nog naar de stadsopvang en gezien Michel en ik nog steeds dezelfde trein moeten hebben ‘s ochtends zal het nog altijd hetzelfde haasten worden voor de ‘ochtendspits’ hier.

Maar het eerste effect merk ik nu al. Zelie is gisterenavond op weekend vertrokken, hetgeen betekent dat ze vandaag niet naar de turnles en de tekenles kan … hetgeen betekent dat wij voor 9u niet de deur uit moesten zijn en dus nu, om 9u05, nog steeds op ons gemak in onze pyjama zitten. Geen gehaast, geen over-en-weer gerij. Zalig. Louis moet pas om 11u30 op de turnles zijn, dus hebben we tijd met hopen.

De volgende twee weekends valt het dan voor zowel Louis als Zelie weg want ook de clubs hebben Paasvakantie. Yiha!

En alleen daarvoor al mag het vakantie zijn, want alhoewel ik de kinderen wil stimuleren om zich bezig te houden en te ontwikkelen, leuk is het daarom niet voor mij als ouder als je constant van het één naar het ander moet hollen … en nu is het nog maar voor twee van de vier kinderen.

Donderdag is het dan ook voor mij mijn voorlopig laatste dag: gans onze ploeg gaat ook met Paasvakantie t/m 15 april. Enfin, de rest van de ploeg begint er maar een dag later aan hoor, maar gezien ik 4/5 werk krijg ik al een dagje extra en ge moogt er zeker van zijn dat ik er van ga genieten.

De eerste dag zal misschien niet zo leuk worden want als het enigzins meezit bij ons thuis (ons eigen huis bedoel ik dan), wordt alles afgewerkt tegen volgende woensdag. Dinsdag-, woensdag- en donderdagavond zal er deftig gekuisd mogen worden (alvast dank aan alle Chinese vrijwillegers die er die avondenook zullen staan met emmer en spons ) en dan gebeurt vrijdag de grote verhuis terug.

Alleszins al een fantastische dank u aan mamie en grandpère voor de goede ontvangst en opvang hier, maar ik denk toch dat zij ergens ook opgelucht zullen zijn hun huis terug voor hen alleen te hebben

Dat gaat het worden deze namiddag: vliegensvlug alles doen en organiseren en in orde brengen.

Deze avond vertrekt Zelie op weekend met de scouts. Om 20u moeten wij haar gaan afzetten en zondag om 12u mogen we haar weer gaan afhalen.

Ze zit niet ver hoor: in Mariakerke, en gelukkig is de school al gedaan om 15u en hebben we tot vanavond tijd, anders zag ik het mij niet echt doen.

Nu, zoveel heeft ze dus ook niet nodig hé, voor een weekend: slaapzak en matje, verkleedkledij, toiletgerief, genoeg kleren, schoenen en regenkledij (bij haar zal dat haar winterjas worden want die heeft ook een kap en het is nog te koud voor een gewone regenjas), … ‘k Heb het briefje bij mij kwestie dat ik, nadat ik hen zal afgehaald hebben op school, misschien nog langs thuis kan passeren om zeker niets te vergeten.

Maar normaal gezien zal dat niet nodig zijn: ben deze ochtend thuis geweest om met de aannemer te praten over de gedane werken (en factuur dus ) en toen heb ik alles meegepakt dat ze nodig had dat niet bij mamie ligt.

‘t Zal weer raar doen, onze spraakwaterval die anderhalve dag weg zal zijn.

Mijn lief wordt beroemder en beroemder.

Eerst in een aantal gazetten, eerder in de week een interview op Radio 2 en gisterenavond nog één op Studio Brussel.

Oei, straks gaan we de deur niet meer buitenkunnen behalve met zonnebrillen op

Anna dronk haar eerste fles koemelk zonder enig probleem op. Haar tweede fles was al niet meer zo leeg en haar derde fles heeft ze gewoon geweigerd.

Overschakeling niet geslaagd dus.

Toen ze maar de helft van haar tweede fles opdronk dacht ik gewoon dat ze geen honger had. Het zou de eerste keer niet zijn dat ze de helft van haar fles drinkt, dus zocht ik er niets achter.

Gisteren weigerde ze kategoriek haar fles na een eerste slok gedronken te hebben. Ze was doodmoe en relatief lastig en ze had haar boterham opgegeten, dus veel zocht ik er niet achter.

Maar toen ik haar in haar bed legde begon ze hartverscheurend te krijsen en stopte niet. Weer uit bed gehaald en willen troosten maar dat leek niet echt te lukken.

Ze werd wel eventjes kalm maar herbegon steeds weer te wenen en dat is zeker niet van haar gewoonte.

Doodmoe, dacht ik, dus opnieuw naar bed. Geen avance want ze bleef maar huilen.

Terug beneden nog eens haar fles geprobeerd en in eerste instantie wou ze drinken, maar eens een slokje genomen stopte ze weer onmiddellijk en toen viel eindelijk mijn euro: ze had nog honger maar lustte de melk niet.

Poedermelk had ik niet meer in huis gehaald na de ‘geslaagde’ fles, dus kon ik haar dat niet geven. Oplossing: ik heb haar twee petit gervais kaasjes gegeven.

Toen die op waren heb ik haar terug in bed gestoken waar ze als een blok in slaap is gevallen.

Vandaag ben ik dus een nieuwe doos poeder gaan halen voor ons meisje én een doos met chocoladegranen voor babies om bij de koemelk te doen. Misschien dat de melk, met een smaakje bij, wel in de smaak zal vallen. Eens ze dat wel wil drinken zal ik het smaakje afbouwen, want ik ben eigenlijk helemaal niet te vinden voor melk waar ze allemaal smaakjes aan toevoegen.

Tot nu toe heeft Anna het ons nog nooit gemakkelijk gemaakt om van voeding over te schakelen. Op deze manier blijft ze tenminste consistent

‘t Is den eersten niet en het zal ook niet de laatsten zijn.

Vorige nacht is Anna wakker geworden rond 1u … al overgevend. Het ene moment was ze aan het hoesten, het volgende moment lag ze over te geven. Zelf lag ik er nog maar juist in en ik was dus nét aan het inslapen toen het begon. Ik ken leukere manieren om (weer) wakker te worden.

Anna vastgehouden over haar bedje tot ik zeker was dat ze ‘uitgekotst’ was en dan heb ik haar in bad gestoken want alles zat onder: slaapzak, pyjama, haar, lijfje, laken, … alleen haar dekbed was blijkbaar gespaard gebleven. Zelf had ze er blijkbaar geen last van. Ze heeft geen traan gelaten en genoot van haar badbezoekje, al was het midden in de nacht. Halverwege het bad hulp gekregen van mamie om haar dan verder te wassen en aan te kleden en alles te verversen.

We hebben daarna het bedje ververst, de vloer opgekuist (Anna slaapt hier bij mamie en grandpère in een reisbedje en de zijkant is zo’n soort gaas en toen ze begon over te geven lag ze blijkbaar met haar gezichtje daartegen. Resultaat: overgeefsel door het gaas, op de grond. Jammie!), de lakens in de machine gestoken en de kamer verlucht, dit terwijl Anna bij papa op schoot zat.

Toen alles eindelijk terug in orde was ging ik Anna halen om haar terug in bed te steken, maar madam was niet akkoord. Blijkbaar waren papa’s armen een veel betere plaats dan de mijne en telkens ik haar wou pakken draaide ze zich weg. Uiteindelijk heeft Michel haar dan maar zelf aan mij gegeven en heb ik haar terug in bed kunnen steken.

Maar in bed was mevrouw nog steeds niet tevreden. Ze protesteerde, kreunde, begon te wenen om dan toch niet door te zetten … tot ze een paar minuten later opnieuw begon over te geven. Deze keer waren we voorzien en de bescherming van handdoeken die op haar hoofdeinde lagen bleken hun dienst te doen. Ik heb enkel de handdoek moeten wegnemen en een nieuwe leggen en haar bedje was OK. Ook haar slaapzak en pyjama waren deze keer onbesproken. Anna daarentegen niet: opnieuw was de zijkant van haar hoofdje volledig onder en mocht ik dus haar haar nog eens wassen.

Gelukkig was het nu mogelijk om dat met een washandje te doen: ik zag het echt niet meer zitten om haar opnieuw volledig uit te kleden en te wassen. Omdat Anna, toen ik haar nadien opnieuw in haar bedje legde, hard begon te huilen heb ik haar toen maar bij ons in bed genomen. Het is nog maar de eerste keer dat ik dit doe en ik had meer problemen verwacht maar Anna vond het blijkbaar zeer leuk en is zonder veel gewriemel rap terug in slaap gevallen.

Dat wat Anna (en Michel) lukt, maar mij niet, is met iemand in mijn armen slapen, dus eens Anna vast lag te slapen heb ik haar voorzichtig terug in haar bedje gelegd waar ze rustig heeft doorgeslapen … tot 5u deze morgen.

Opnieuw gehoest en ik dacht van ‘lap, ik heb het weer zitten’ maar deze keer was het niet overgeven maar … diarree: het geluid was echt niet te misverstaan.

Opnieuw met Anna naar beneden, deze keer om haar pamper te verversen. Daarna haar onmiddellijk weer in bed gelegd waar ze toch nog tot 7 u geslapen heeft.

Vandaag is ze blijkbaar weer volledig in orde, behalve dat haar stoelgang nog steeds slap is. Anna heeft geen koorts en heeft tot nu toe alles binnengehouden. Ik vrees (en hoop eigenlijk) dat het dus een reactie moet geweest zijn op haar spuitjes van gisteren.

Erdoor sinds zondag. Tenminste: zondag gevoeld aan haar tandvlees en ‘gedacht’ dat ik al iets voelde.

100% zeker sinds gisteren: tand 8, snijtand linksboven, is een feit.

Anna heeft nu al haar snijtanden.

Als ‘verjaardagskado’ had ik voor Anna een bezoekje aan Kind & Gezin gepland. Toen ze mij namelijk een aantal maanden geleden vroegen wanneer ik de volgende afspraak wou en ze mij zeiden dat ik eigenlijk enkel diende terug te komen voor haar vaccinaties op één jaar, vroeg ik een datum zo dicht mogelijk bij haar verjaardag. Het toeval wou dat er consultatie was op de dag van haar verjaardag, en dus heb ik die dag maar uitgekozen.

Ik heb namelijk nogal een geheugen als een zeef en zo wist ik tenminste zeker dat ik de afspraak niet zou vergeten. Het zou namelijk de eerste keer niet zijn.

Zoals gewoonlijk niets op Anna aan te merken. Ze doet het goed op alle vlakken, speelt goed, doet alle dingen die verwacht worden van een éénjarige, kortom: alles in orde.

De stand:

• lengte: 75 cm
• gewicht: 9kg 300g
• hoofdomtrek: 46

Zo zit ze ongeveer volledig op de P50 curve: gemiddelder kan niet.

Twee prikken moest ze hebben vandaag: mazelen-rubella-bof en meningitis. Niet zo tof. Integendeel.

We hadden al maar een afspraak om 18u50 en toen we daar toekwamen bleek er een serieuse achterstand te zijn: nog 9 wachtenden voor ons. Anna was toen al moe (bedtijd is rond 19u) en dat verbeterde er niet echt op maar eens de meeste mensen weg waren is ze er toch weer doorgekomen: ze is vrolijk beginnen spelen en heeft gans de ruimte onderzocht én de overblijvende babies, allebei ook rond één jaar.

Uiteindelijk zijn we pas om 20u bij de verpleegster gekunnen en was het 20u30 tegen dat we bij de dokter binnen konden. Anna was ondertussen doodmoe maar ze was OK zolang ze op mijn schoot mocht. Eens eraf was het huilen dat het geen naam had. Eerst wou de dokter haar volledig onderzoeken (gewoonte) maar toen ze merkte dat ze al met moeite Anna’s hoofdomtrek kon nemen (wegens huilen en proberen wegkruipen waar mogelijk) heeft ze dat wijselijk achterwege gelaten.

Restten alleen nog de prikken. Anna op mijn schoot met beide beentjes aan één kant, armpjes goed vasthouden en pikuur in de arm. Resultaat: krijsen bij Anna, gebroken hart bij mama (hatelijk is dat). Anna draaien, weer armpjes goed vasthouden en tweede prik in andere arm. Resultaat: nog harder krijsen nog meer gebroken hart bij mama.

Ik heb haar daarna zo snel mogelijk aangekleed, tegelijk zo dicht mogelijk tegen mij proberen houden en dan vliegensvlug naar huis om haar in haar bed te kunnen steken. Ongeveer tot 2 km voor we terugwaren heeft ze mijn hand vastgehouden. Daarna heeft ze losgelaten wegens (eindelijk) in slaap gevallen.

Volgende afspraak binnen drie maanden voor twee nieuwe prikken. *zucht*

Vandaag is Anna één jaar geworden. Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat.

In tegenstelling tot haar broers en zus maakt ze nog geen aanstalten tot lopen. Ze trekt zich mooi op en heel af en toe zal ze wel eens een stapje (of twee) opzij zetten, maar als je haar aan de hand wil laten lopen zet ze zich spontaan neer.

Maar een andere ‘stap’ heeft ze ondertussen wel genomen. Wel, eigenlijk twee stappen  en het betreft allebei voeding.

Zondag heeft ze voor het eerst ‘met de pot’ meegegeten. Ik had wel haar eigen maaltijd klaargemaakt, maar het smaakte haar duidelijk niet. Wij aten konijn in appelsiensaus (lekker jongens, ongelooflijk! Nogmaals chapeau mamie) en toen ik Anna haar lepeltje in de saus dipte om haar te laten proeven was het hek van de dam.

Ze stak met veel ongeduld haar eigen lepeltje in mijn hand zodat ik haar nog meer van hetzelfde zou geven. Terwijl ik eten op haar lepeltje nam was ze zo ongeduldig dat ze bijna de mouw van mijn pull had getrokken.

En smaken dat dat deed. Konijn, appelsiensaus en pasta. Ze kon er niet genoeg van krijgen.

Gisteren heeft ze dan een andere stap genomen: haar eerste fles gewone volle melk. Zelie, Louis en Jan heb ik langzaam maar zeker moeten laten wennen aan die nieuwe smaak: de eerste keer een kliekske en de rest formule, de volgende keer iets meer, enz.

Anna heeft gisteren haar fles in één, twee, drie opgedronken. Geen problemen met de smaak. Ze vond het even lekker als haar andere melk. Dus nu gaan we het laatste van haar poedermelk nog geven en daarna is het gedaan met knoeien met maatlepelkens en schudden van flessen. Joepie.

Jaja. Een jaar is weer rap voorbij gegaan.

In het humaniora had ik een aantal zeer goede vriendinnen en met vier daarvan vormde ik de laatste vier jaar een zeer hechte kliek. Zeer hecht want ik werd zwaar gepest op school en zij hebben mij steeds gesteund in al die moeilijke jaren, iets wat niet zo evident was als tiener: één meisje niet afvallen als ongeveer de de rest van het jaar tegen haar is. Het getuigt van karakter en loyauteit zou ik zo zeggen.

Met één ervan, B.,  heb ik nog zeer goede contacten. We horen of zien elkaar maar één keer of twee per jaar, maar als we elkaar zien is het alsof we elkaar dagelijks spreken.

Met T. is de vriendschap eigenlijk afgesprongen door haar echtgenoot: ik kon die absoluut niet af en heb dat jammer genoeg niet echt onder stoelen of banken gestoken, zeker niet toen ik vernam dat hij, toen we verder studeerden en hij in een andere stad studeerde, er een tweede lief op aanhield. Ergens hebben we wel de plooien gladgestreken, maar de hechte vriendschap van voordien was weg en het contact is volledig gedaan nu.

P. is in een totaal andere wereld terechtgekomen. Ook een echtgenoot die ‘not my cup of tea’ is, maar het heeft minder met hem te maken dan dat gewoon het contact tussen ons niet heeft stand gehouden.

S. was ik volledig ‘kwijtgeraakt’. In 2001 is zij verhuisd en ik was vergeten haar adres te noteren. De laatste jaren heb ik nog geprobeerd om terug contact op te nemen, via mensen die we beiden hebben gekend, maar die hadden ook geen contact meer, via haar ouders, maar ik kon die ouders ook niet meer terugvinden op hun vroegere woonplaats en ik kon ook geen gegevens meer terugvinden in de telefoongids. Zeer jammer vond ik dat.

Deze ochtend ging ik de laatste dingen opkuisen in onze living, want vandaag beginnen ze daar de vloer te leggen en wat vind ik ergens tussen allemaal dingen die in de vuilbak mogen? Een kaartje uit 2001 met de aankondiging van adreswijziging van vriendin S. Doodcontent was ik en ook heel nieuwschierig want dat is dus ondertussen zes jaar geleden en zou ze daar eigenlijk nog wonen?

Net de witte gids geraadpleegd en wat blijkt? Vriendin S. staat nog steeds genoteerd met hetzelfde telefoonnummer op hetzelfde adres.

Ik denk dat ik deze middag eens een kaartje ga kopen en haar een krabbeltje zal schrijven. Zes jaar is veel te lang.

Dat staat er ons nu te wachten.

We hebben op goed geluk een katje gereserveerd bij een colega van Michel. ‘Goed geluk’ zeg ik want normaal gezien kies je toch een kat als het al wat ouder is en je al een beetje zijn karakter ziet. Dit beestje is pas geboren dus we weten absoluut niet wat voor karaktertje het zal worden.

Maar het ziet er toch zooooooooooooooooooooo schattig uit. En het is zo’n mooi grijske. Ziet maar.

So cute: kan dus niet anders dan een prachtig diertje worden hé.

Tot nu toe heb ik altijd mijn been stijf gehouden om geen tweede kat bij te nemen. Hecate is niet meer van de jongste en om zo’n beestje alleen te laten met een oudere kat vond ik niet veilig (voor dat beestje dan). Maar deze keer klopt de timing perfect.

Het is immers aangeraden om de diertjes tot 18 weken bij hun mama te laten en dat gaan we dus ook doen. Binnen vier maanden, de week na de Gentse Feesten, gaan we het dan naar huis brengen. Die laatste week van juli ben ik (als alles volgens plan verloopt) thuis. De week erop zal Michel (hopelijk) thuis zijn en de week daarna zijn we dan beiden thuis. Ideaal dus om een oogje te houden op de twee poezen en hoe ze aan elkaar wennen.

Het wordt dus aftellen en de kinderen kijken er ook al naar uit.