San’s Weblog

We zijn weer een jaartje verder en dus was het tijd voor een nieuw groepsfeest bij de scouts.

Een andere groepsleiding en dus ook een andere organisatie.

Vorig jaar werd gekozen voor een show, gebracht door de verschillende takken. Dit jaar werd geopteerd voor een stadspel: de kinderen verdeelden zich in groepjes (takoverschrijdend) en dienden dan, met de ouders, naar vijf verschillende locaties in het centrum te trekken om spelletjes te doen en punten te verzamelen.

Zeer leuk idee vond ik en de spelletjes bleken ook zeer leuk: van die oude volksspelletjes zoals sjoelbak en met een balletje kegels omver gooien. De kinderen vonden het heel leuk en de volwassenen amuseerden zich ook.

Aan het hele gebeuren maar één minpunt (dat ik ook tegen de leiding heb gezegd): ze hadden het ‘centrum’ nogal ruim opgevat en dus moesten er een serieuse afstanden afgelegd worden tussen de verschillende locaties. Té groot, bleek voor ons want wij waren met een bende van kleine kindjes: drie kapoenen en één kabouter én Jan was ook mee, te voet.

Als groep hebben we dus niet alle spelletjes kunnen doen dus. Gelukkig hadden we een papa mee op de fiets en die heeft dan de laatste spelletjes alleen gedaan terwijl wij, te voet, eigelijk maar net op tijd terugwaren.

Daarna eten: paëlla, en het moet gezegd: zeer lekker. Het heeft ons gesmaakt en de kinderen ook.

Na het eten was er voor de kinderen een kinderfuif waar zij naartoe verdwenen zijn. Ik heb Michel (wegens rugpijn) en Anna (te moe om te helpen donderen) naar huis gebracht en ben dan teruggekeerd voor koffie en taart en om op de drie anderen te wachten tot zij uitgefuifd waren.

De koffie met taart waren welkom na een nacht van drie uur slaap. Er was een ruime keuze aan taarten en ik heb de ‘kokos-appeltaart’ geproefd: originele combinatie die meer dan gesmaakt heeft. Ondertussen heb ik dan gezellig gekletst met de andere ouders. Aangenaam gezelschap gehad waardoor ik mijn vermoeidheid toch grotendeels vergat.

Het laatste deel van de avond is Jan bij ons komen zitten, meer bepaald op mijn schoot. Hij was helemaal niet moe hoor, zei hij terwijl hij zijn hoofdje op mijn schouder legde

Uiteindelijk zijn we rond 22u naar huis vertrokken. Moeie maar blije kindjes, moeie maar blije mama.

En nu de rest van het weekend een beetje proberen recupereren om morgen weer fit te zijn voor het werk.

Als je al eens lid bent van het oudercomité, moet je af en toe paraat staan om de handen uit de mouwen te steken en te helpen voor één of andere schoolactiviteit.

Vrijdag was ik daardoor ‘van dienst’ voor het Retoricabal van het Sint-Barbaracollege, het bal dus van de laatstejaars humaniora.

Tijdens de voorbereidende vergaderingen had ik al opgevangen het toch wel één van de populaire bals was en, wegens overbevolking vorig jaar, zouden dit jaar enkel tickets verkocht worden in voorverkoop, niets meer aan de kassa.

Het bal was weken op voorhand uitverkocht en vrijdagavond was dan de grote avond: Retoricabal 2007 in de Kokorico.

Wij van het oudercomité werden vooral ingezet aan de ingang om tickets te controleren en een toegansstempel te geven, en op de parking om daar alles te helpen in goede banen te leiden.

Het was een leuke avond: eerst een receptie boven in de zaal vooraleer het bal begon en daarna, voor mij, ‘op wacht’ aan de kassa, eerst achteraan en dan vooraan.

Altijd leuk om ‘de jeugd van tegenwoordig’ de revue te zien passeren. Uiteraard hebben naar de kledij gekeken, gezien het één van onze taken was. De uitnodiging zei ‘Cocktail’ en ‘das verplicht’ en dus moesten wij daarop toezien, samen met het personeel van de Kokorico.

Alle jongens zonder das werden zonder pardon de deur gewezen … uiteraard alleen tot ze zich ergens een das konden bemachtigen. Meisjes die zich niet aangepast zouden gekleed hebben mochten ook niet binnen.

Gelukkig viel het al bij al mee: maar enkelen hadden geen das aan maar bleken er een in hun auto te hebben gelaten, dus probleem rap opgelost. Een aantal meisjes hadden toch nét iets te korte kleedjes aan. Hen hebben we binnengelaten maar met het advies volgend jaar toch een paar centimeter meer aan te doen

Er was gewaarschuwd voor valse kaarten en er zijn er een aantal opgedoken, maar zeker niets om echt naar huis over te schrijven. En persoonlijk heb ik geen enkel probleem gehad met mensen die alsnog wouden binnenkomen zonder kaart: slechts één koppel en na een overtuigende ‘uitleg’ door mijn collega zijn ze zonder al te veel protest weggegaan.

De tieners hebben zich over het algemeen prachtig gedragen, zij het dat er een aantal tegen de late uurtjes toch een beetje (zeer) wankel op de benen begonnen te staan. De ambiance zat er in en je zag dat het goed zat.

De muziek, daar ga ik mij niet over uitlaten of ik zou beginnen klinken als een oude zaag. Laat het gezegd wezen dat ik ‘in mijnen jongen tijd’ al niet te vinden was voor de toenmalig house en techno en what’s it en dat dat er met het ouder worden echt niet op verbeterd is. Gelukkig heb ik, toen ik nog thuis woonde, de ervaring van naast een dancing gewoond te hebben. Toen was het nog geen (constante) ‘bong bong’ muziek, maar het geluid dat langs de ventilatie ontsnapte (voornamelijk de bassen dus) leek er wel veel op. Ik heb geleerd om dat af te sluiten, een pure noodzaak tijdens de examens, dus had ik er vrijdagavond niet echt last van.

Top of the bill die avond én verassingsact: Milk inc. En of dat gesmaakt heeft bij het jonge volkje!

De hele organisatie, en dus ook het balcomité van het humaniora zelf, verdient een dikke pluim voor het gebeuren. Op naar volgend jaar en zien of het volgend comité het beter kan doen. Het zal moeilijk worden maar moeilijk gaat ook, nietwaar.

Vrijdagmiddag, toen ik Anna afhaalde bij de onthaalmoeder, had ze een rood kaakje. Meestal een teken van tandjes, dus heb ik maar eens in haar mondje gepierd.

En ja hoor: er kwam geen tandje door, er zat er al een door. Volledig en al, nooit iets van gemerkt deze keer. Geen koorts, niets lastig geweest. Alleen donderdag had ze blijkbaar niet veel eetlust maar vrijdag was dat al volledig voorbij.

Tand nummer 5, snijtand rechtsboven, is een feit. Nog maar 15 te gaan.