San's Weblog

Gisterennacht had Anna het weer extreem lastig. Niet dat dat eigenlijk zo een uitzondering is deze week: ze heeft nog geen enkele nacht rustig doorgeslapen, en dus ik ook niet.

Maar gisterennacht was het van krijsegem én ze voelde koortsig aan.

Met zware benen uit mijn bed (het was ondertussen 3u) en met Anna naar beneden. Ze had duidelijk geen honger maar voelde zich lamlendig en dat zag je ook aan haar zeer kleine oogjes. Papa erbij gehaald (hij was toch nog wakker) om haar een lepeltje siroop te geven en ondertussen nam ze mijn vinger vast en stak die in haar mond.

En ja hoor: tand nummer zeven zit erdoor. Haar vierde (en laatste) snijtand linksonder.

Tand vijf en zes lijken dus een uitzondering. Tand zeven toont aan dat we nog een 13 moeilijke tanden voor de boeg kunnen hebben.

Mijn wederhelft heeft er al iets over geschreven (meer dan iets zelfs) en er zijn dus ook al discussies over aan de gang en ik zal het hier kort maken:

1. het niet dopen van onze kinderen is onze beslissing waar we 100% achter blijven staan omdat we niet geloven in God en dus onze kinderen niet kunnen opvoeden volgens het katholieke geloof … een vereiste die gesteld wordt bij de doop;
2. dat ze naar een katholieke school gaan houdt niet per se in dat ze moeten gedoopt zijn en dus hun communie doen: het is geen vereiste volgens het schoolreglement hetgeen ook toelaat dat ook andersgelovigen daar school lopen;
3. de opmerking als dat we, door die beslissing, onze kinderen onthouden van de belevenis van het feest, vind ik geen steek houden: de eerste communie gaat niet over een feest, maar over een godsdienstig ritueel waarbij je (opnieuw) beloften doet in dat geloof, beloften die we niet kunnen houden, dus waarom ze doen? Het feest is een bijkomstigheid, een extra, geen doel;
4. de opmerking dat de kinderen, door het niet deelnemen aan de eerste communie samen met hun klasgenootjes, geschaad zouden worden begrijp ik nog minder: niet alle kinderen mogen alles, de onze ook niet. Met een degelijke uitleg aanvaarden kinderen waarom bepaalde dingen wel of niet kunnen. Dat gaat van het krijgen van een snoepje tot het plegen van misdaden (om het eens in het extreme te trekken). Ze zullen trouwens ook niet de enigen zijn in de klas die hun eerste communie niet doen;
5. over religie en politiek discuteer je niet, dus: ook geen comments open op deze post :)

Louis komt mij net een tekening tonen.

Zijn uitleg: “Mama, ik heb een paard getekend met wieletjes want als hij veel kindjes moet vervoeren dan gaat dat gemakkelijker zijn voor hem als hij wieletjes heeft”.

Prachtig toch?

Het ziet er naar uit dat Jan nu ook zindelijk aan het worden is ’s nachts: al vier nachten op rij heeft hij een droge pamper. Eigenlijk drie nachten want die eerste nacht was ik vergeten hem een pamper aan te doen en hij is ’s ochtends opgestaan met een droge broek … en dus een droog bed.

Ge zoudt zijn gezichtje ’s ochtends moeten zien als hij ontdekt dat hij weer geen pipi gedaan heeft ’s nachts: zooooo trots en blij.

Tot nu toe heb ik het mij nog niet geriskeerd om hem ’s nachts geen pamper aan te doen want ge zult het altijd zien: net die ene nacht dat ik het bewust niet doet zal ik mogen opstaan om zijn bed te verversen.

Ik ga het nog een paar dagen bezien en als het zo doorgaat de pamper toch weglaten. Sowieso zal er af en toe nog een accidentje zijn in het begin (dat hadden Zelie en Louis ook), maar alleen zonder pamper zal hij het echt leren nietwaar.