San’s Weblog

The deed is done. The dice have been cast.

Daarnet was ik op het politiebureau om klacht neer te leggen voor het voorval van vrijdag. Ik vraag mij nu wel af of ik er ooit nog iets van ga horen maar daar gaat het niet echt om. Het is het principe, nietwaar

Het was gisteren zover: de grote Bwards 2006 (in 2007 weliswaar, maar een klein kind die daarover valt). Mijn ventje en het project waren kanshebbers om in de prijzen te vallen dus konden we niet anders dan er naartoe te gaan.

Het was in Antwerpen en begon om 19.30 volgens de affiches, maar we wisten eigenlijk al dat dat (gelukkig) niet zo stipt ging beginnen. Dus spraken we eerst af in Gent met een aantal anderen van het project om een hapje te eten om daarna gezellig samen ernaartoe te rijden.

Het eten was lekker en eenvoudig (Esra op de Sint-Joriskaai) en het gezelschap bracht er al goed de sfeer in.

De rit ernaartoe was andere koek. Laat me hier kort zijn door te zeggen dat ik heel blij ben heelhuids in Antwerpen toegekomen te zijn. Daar aangekomen moesten we nog een parkeerplaatsje zien te bemachtigen maar eens dat in orde was konden we ons toeleggen op een leuke avond.

Uiteindelijk is de show rond 20u20 van start gegaan. De presentatie liep vlot en behalve de eerste tussenact, waar ik niet zot van was, waren de (andere) acts meer dan te smaken en ik was dan vooral onder de indruk van de mannen Tourist Lemc.

De organisatie kon beter volgens mij maar we zullen dit wijten aan het feit dat dit voor de eerste keer georganiseerd werd en wat moet je dan eigenlijk verwachten, nietwaar. Je kan niet op alles voorzien zijn. Al bij al viel het goed mee en verliep het vrij vlot, het gehaper van de techniek niet meegerekend.

Het belangrijkste: mijn ventje heeft gewonnen met beste persoonlijke blog en het project heeft ook gewonnen als beste groepsblog. Twee van de drie andere prijzen werden ook gewonnen door Gentenaren en dat geeft dan toch wel weer een gevoel van trotsheid.

Het leukste aan het hele gebeuren was natuurlijk een paar gezichten kunnen plakken op anders onbekende bloggers. Maar een klein oproepje aan jullie: ik ben zeer geflatteerd dat jullie mij blijkbaar kennen en mij dus gewoon aanspreken. Blijven doen zou ik zo zeggen, maar kunnen jullie je in het vervolg ook heel eventjes voorstellen? Persoonlijk ben ik namelijk nogal slecht in het plakken van namen op gezichten die ik niet ken. Alvast bedankt

Op 5 mei zal het vijf jaar zijn dat mijn mama overleden is.

De kwaadheid is over, de ergste pijn is gesleten maar het gemis blijft. Normaal vermoed ik want mijn moeder was toch zoiets als een beste vriendin, voor zover je mama je beste vriendin kan zijn: bepaalde dingen vertel je nog altijd aan beste vriendinnen die je niet aan je mama vertelt, hoe goed je er ook mee overeenkomt.

Relatief kort na haar overlijden hebben mijn zus en ik haar kleerkast leeggemaakt, ook op vraag van mijn papa die het moeilijk had om, telkens hij de kleerkast opendeed, haar kleren te zien hangen.

Veel van haar kleren hebben mijn zus en ik niet kunnen houden: mijn moeder was toch zo’n 5 cm kleiner dan mezelf en 7 cm kleiner dan mijn zus. Daarnaast was ze ook ongelooflijk slank en zowel mijn zus als ikzelf zijn dat niet (niet dat we dik zijn, dat nu weer niet, maar noch zij noch ik hebben ooit het maatje van mijn mama gehad eens we ouder werden dan 16).

Een aantal stuks hebben we wel kunnen en willen houden en dan gaat het voornamelijk over bovenstukken en een paar rokken (mijn moeder had bv. ‘geen gat’, zoals ze het zelf zei, waardoor haar middel ongeveer recht doorliep. Ik heb altijd een relatief smalle taille gehad waardoor mijn maat in rokken overeenkwam met haar maat - zolang het een los model over de poep betrof uiteraard want mijn gat kan voor twee tellen ;)).

Zo heb ik (o.a.) twee wintertruien gehouden die ik heel mooi vind en veel aandoe en het leuke eraan is: de geur van mijn mama zit er in. Eigenlijk de parfum die ze gebruikte, maar voor mij is dat hetzelfde want net zoals ik hield mijn mama zich aan één parfum.

Het ambetante daaraan is, is dat ik die twee truien niet wil wassen. Ge zoudt nu denken, na 5 jaar, dat die ondertussen al serieus moeten stinken, maar gelukkig is dat niet zo. Zo heel heel veel doe ik ze niet aan en ik pas er erg voor op om ze niet echt vuil te maken (door te morsen of zo). Als ik ze heb aangehad hang ik ze dan gewoon te verluchten.

De geur is al fel verminderd ondertussen. Logisch ook, en ik weet dat er een dag komt dat die volledig weg zal zijn. Dat is ofwel de dag dat ik ze moeten wassen heb, of als het vanzelf gaat, dat ik ze zal wassen.

En die gedachte maakt me eigenlijk serieus triest, want ik heb zo de indruk dat het dan zal het zijn alsof mijn mama voorgoed weg is. Intellectueel gezien weet ik dat dat zo niet is, emotioneel is dat heel andere koek.

Schrijft Antje:

Ik zou jennifer wel persoonlijk willen mailen, maar moet me noodgedwongen tot deze site van sandra keren - sorry hiervoor

Awel: niet doen. Geen excuses maken. Ik vind dat toch zooooo wreed wijs dat mensen elkaar vinden via mijn blog.

Fantastisch toch Alleen daarvoor zoudt ge al een blog schrijven.

Morgen zou het vergadering geweest zijn van de klasafgevaardigden: de derde en laatste van het jaar.

Op de eerste vergadering had ik mij kandidaat gesteld om eens op papier te zetten wie of wat dat nu eigenlijk is, zo’n klasafgevaardigde. Wat hij doet tijdens het jaar en hoe zijn relatie is binnenin de school en ten opzichte van de ouders. Ik dacht dat dat niet moeilijk kon zijn want de andere klasafgevaardigden gingen mij hun ervaringen mededelen en ik moest dat dan gewoon verzamelen en op papier zetten.

Zoals zoveel goede bedoelingen kwam hiervan niet echt veel in huis. Zoveel reactie kreeg ik niet en bij de vorige vergadering had ik eigenlijk nog niet vet veel.

De oproep heb ik hernieuwd maar veel verwachtte ik er niet meer van en uiteindelijk heb ik mij gisterenavond opgepakt om iets ineen te steken. ‘k Heb er zo’n kleine twee uur op gewerkt maar het is mij toch min of meer gelukt.

Morgen zou immers de laatste vergadering zijn en er moest een relatief definitief document zijn tegen dan: het zou als basisinformatie dienen bij de aanvang van volgend schooljaar.

Het ontwerp heb ik dan gisterenavond naar de belangrijkste personen gestuurd (o.a. de directeur van de school) om vooraf te lezen en, eventueel, goed te keuren vooraleer ik het aan alle andere klasafgevaardigden verstuurde. Wat blijkt nu: de directeur is ziek (ik had het afwezigheidsbriefje als zien hangen op zijn deur vandaag) en de vergadering van morgen zal verzet worden.

Doorgewerkt voor niets dus, alhoewel. Mij kennende zou het anders kunnen zijn dat ik er nog niet aan begonnen was. Nu hebben we tenminste nog tijd om de nodige aanpassingen te doen én, als er alsnog mensen zouden reageren, kunnen die hun opmerkingen ook nog opgenomen worden. Positief denken dus.

 Een ander positief punt: ik kan morgen tenminste weer op tijd in mijnen nest kruipen.

Gisterennacht had Anna het weer extreem lastig. Niet dat dat eigenlijk zo een uitzondering is deze week: ze heeft nog geen enkele nacht rustig doorgeslapen, en dus ik ook niet.

Maar gisterennacht was het van krijsegem én ze voelde koortsig aan.

Met zware benen uit mijn bed (het was ondertussen 3u) en met Anna naar beneden. Ze had duidelijk geen honger maar voelde zich lamlendig en dat zag je ook aan haar zeer kleine oogjes. Papa erbij gehaald (hij was toch nog wakker) om haar een lepeltje siroop te geven en ondertussen nam ze mijn vinger vast en stak die in haar mond.

En ja hoor: tand nummer zeven zit erdoor. Haar vierde (en laatste) snijtand linksonder.

Tand vijf en zes lijken dus een uitzondering. Tand zeven toont aan dat we nog een 13 moeilijke tanden voor de boeg kunnen hebben.

Mijn wederhelft heeft er al iets over geschreven (meer dan iets zelfs) en er zijn dus ook al discussies over aan de gang en ik zal het hier kort maken:

1. het niet dopen van onze kinderen is onze beslissing waar we 100% achter blijven staan omdat we niet geloven in God en dus onze kinderen niet kunnen opvoeden volgens het katholieke geloof … een vereiste die gesteld wordt bij de doop;
2. dat ze naar een katholieke school gaan houdt niet per se in dat ze moeten gedoopt zijn en dus hun communie doen: het is geen vereiste volgens het schoolreglement hetgeen ook toelaat dat ook andersgelovigen daar school lopen;
3. de opmerking als dat we, door die beslissing, onze kinderen onthouden van de belevenis van het feest, vind ik geen steek houden: de eerste communie gaat niet over een feest, maar over een godsdienstig ritueel waarbij je (opnieuw) beloften doet in dat geloof, beloften die we niet kunnen houden, dus waarom ze doen? Het feest is een bijkomstigheid, een extra, geen doel;
4. de opmerking dat de kinderen, door het niet deelnemen aan de eerste communie samen met hun klasgenootjes, geschaad zouden worden begrijp ik nog minder: niet alle kinderen mogen alles, de onze ook niet. Met een degelijke uitleg aanvaarden kinderen waarom bepaalde dingen wel of niet kunnen. Dat gaat van het krijgen van een snoepje tot het plegen van misdaden (om het eens in het extreme te trekken). Ze zullen trouwens ook niet de enigen zijn in de klas die hun eerste communie niet doen;
5. over religie en politiek discuteer je niet, dus: ook geen comments open op deze post :)

Louis komt mij net een tekening tonen.

Zijn uitleg: “Mama, ik heb een paard getekend met wieletjes want als hij veel kindjes moet vervoeren dan gaat dat gemakkelijker zijn voor hem als hij wieletjes heeft”.

Prachtig toch?

Het ziet er naar uit dat Jan nu ook zindelijk aan het worden is ’s nachts: al vier nachten op rij heeft hij een droge pamper. Eigenlijk drie nachten want die eerste nacht was ik vergeten hem een pamper aan te doen en hij is ’s ochtends opgestaan met een droge broek … en dus een droog bed.

Ge zoudt zijn gezichtje ’s ochtends moeten zien als hij ontdekt dat hij weer geen pipi gedaan heeft ’s nachts: zooooo trots en blij.

Tot nu toe heb ik het mij nog niet geriskeerd om hem ’s nachts geen pamper aan te doen want ge zult het altijd zien: net die ene nacht dat ik het bewust niet doet zal ik mogen opstaan om zijn bed te verversen.

Ik ga het nog een paar dagen bezien en als het zo doorgaat de pamper toch weglaten. Sowieso zal er af en toe nog een accidentje zijn in het begin (dat hadden Zelie en Louis ook), maar alleen zonder pamper zal hij het echt leren nietwaar.

Louis heeft vanavond zijn eerste verhaaltje voorgelezen.

Er lag hier nog een verhaaltje dat bij zonnekind zat, over Sinterklaas, en Louis wou dat ik dat voorlas. Gezien zonnekind voor kinderen van het eerste en tweede leerjaar is en er dus twee verhaaltjes inzitten (één voor het leesniveau van het eerste en één voor het leesniveau van het tweede leerjaar) zei ik hem dat, als hij het verhaaltje voor het eerste leerjaar zou lezen, ik het verhaaltje voor het tweede zou doen.

En zo gebeurde het. Hij had hier en daar nog een beetje hulp nodig (de doffe ‘e’, de klank ‘ou’), maar uiteindelijk heeft hij het gans gelezen. Regelmatig begon hij te zeggen dat hij het niet kon (typisch Louis), om dan halverwege die uitspraak toch de woordjes goed te lezen.

Ongelooflijk trots dat ik ben op hem. Morgen, als ik thuis de kat ga eten geven, ga ik eens kijken of ik nog van die boekjes vind. Oefening baart kunst.