San’s Weblog

De trap in ons huis, die van het gelijkvloers naar het eerste gaat, is niet af te sluiten: beneden maakt hij een zeer korte draai waardoor er geen enkel hekje op past, boven is er een extra ruimte tussen de trap en de muur waardoor de opening van het deurtje ook niet past.

Met die gedachte in het achterhoofd heb ik er altijd op toe gezien dat, van zodra de kinderen mobiel werden, ze ook leerden om trappen op en af te gaan.

Zelie kon het het vlugst: in het huis van mijn ouders (huis waar ik opgegroeid ben en dat nu mijn ouderlijk huis niet meer is wegens verkocht) was er aan de keuken een drempel-trapje (beetje te hoog voor een drempel maar te laag voor een trapje, dus ideaal) waar we Zelie lieten oefenen en in een mum van tijd had ze het onder de knie: trapje op, draaien en trapje af met voetjes eerst. Ik denk dat ze amper 11 maand was.

De jongens hebben dus ook trappen leren doen voor ze konden lopen en nu is het Anna haar beurt. Zeer belangrijk, en eigenlijk nog een beetje meer nu we even bij mamie en grandpère wonen, want hier is de benedenverdieping opgedeeld in drie niveaus: bij het eerste verschil is er één trapje, bij het tweede zelfs twee trapjes.

Tot een tweetal weken geleden weigerde Anna pertinent: telkens ik haar draaide om haar te helpen van een trapje te gaan begon ze hartverscheurend te huilen, net alsof we haar martelden. Ze weigerde mee te werken en op die manier kon het niet echt lukken.

Vorige week sloeg ze plots om: telkens we haar draaiden begon ze te lachen en werkte ze mee. Niet dat ze het spontaan deed, maar de tegenwerking was tenminste weg.

Zondag ging het plots vlot: ze klom de twee trapjes omhoog en liet er zich direct weer afglijden/afkruipen. Een zeer leuk spelletje bleek want ze bleef maar omhoog en omlaag gaan.

Blijkbaar op zich geen probleem, ware het niet dat ze het alleen kon als ze al ‘in positie’ zat, m.a.w. als ze van beneden vertrok. Als ze kwam aangekropen van bovenaan moest ze zich eerst draaien, en die truuk bleek niet zo gemakkelijk.

Tot ik ergens in de namiddag aan de computer zat en Anna doodleuk naar de trap kroop, zich spontaan draaide om naar beneden  te kruipen. Mijn hart sloeg enkele slagen over toen ik haar zo zag gaan en ze was veel te rap om nog recht te springen en erachteraan te gaan. Bovendien zou een té plotse beweging misschien alleen tot gevolg hebben dat ze zou schrikken waardoor ze zeker zou vallen.

Maar ik kon opgelucht ademhalen: ons meisje ging als een volleerde peuter zonder enig probleem van de trap.

Dat was zondag en tot nu toe heeft het zich nog niet herhaald maar ze is duidelijk op de goede weg. We moeten haar nu weer helpen om zich te draaien, maar eens gedraaid gaat het zonder problemen. 

Dat de kinderen vlot trappen op en af gaan, hoe klein ze ook waren, heeft al zeer veel bekijks mee gebracht, wat wel wreed wijs is. Ik zag vorig jaar mensen hun hart vasthouden toen Jan, amper 2 jaar, in de ‘grote’ school zelf de trap op en af klom, niet begrijpend dat hij dat helemaal alleen kon en dat ik er dus maar op stond te kijken.

Voor mij is het maar normaal … en voor hen veel veiliger eens ze het kunnen.

Update: sinds zaterdag (17/3) zijn trappen geen enkel probleem meer voor ons madam … en leutig dat ze dat vindt.

Al twee dagen op rij is Anna ’s nachts wakker geworden.

Eergisteren begon het iets voor 2u: half wenen, neuten, protesteren. Gezien ik zelf maar om half één in bed lag hoopte ik (uiteraard) dat ze snel weer in slaap zou vallen, maar niets daarvan: Anna hield koppig vol.

Uiteindelijk uit mijn bed gestapt om te kijken wat er aan de hand was. Anna lag bovenop haar deken (ze had gelukkig haar lekker warme fleece slaapzak aan) en gezien het nogal koud was dacht ik dat dat het probleem was.

Simpele oplossing dus: Anna gewoon warm toedekken en we kunnen weer lekker verder slapen. Maar dat was dus buiten madam gerekend. Ze had mij gezien en dus was ze nog wakkerder dan ervoor en zette het op een krijsen.

Opgepakt, er even mee naar beneden en er eventjes mee op de schoot gezeten. Een oplossing die 99% van de tijd werkt. Dus na een paar minuutjes opnieuw naar boven, Anna in bed en na eerst heel luid geprotesteerd te hebben (ook normaal) viel ze stil.

Oef, dacht ik, terug in bed.

Maar neen hoor. Ipv gewoon in slaap te vallen begon het neuten, half huilen en protesteren na 5 minuten opnieuw. Weer geprobeerd het te negeren en hopen dat ze vlug in slaap zou vallen, maar niets daarvan.

Om 3u haar opnieuw uit bed gehaald en wat rook ik toen: een zeer vuile pamper. Het was eeuwen geleden dat Anna nog eens een ‘grote boodschap’ had gedaan ’s nachts en dus had ik daar de eerste keer absoluut niet op gelet. Nu kon ik er niet meer naast ruiken.

Opnieuw naar beneden, pampertje ververst en, gezien ze nu wel zeer erg wakker was, haar nog een half flesje gegeven. De fles was op één, twee, drie uit en daarna heb ik haar zonder enig protest terug in bed kunnen steken waar ze als een blok in slaap viel. Ik ook trouwens.

Gisterenavond hadden zowel Michel als ikzelf (afzonderlijk) vergadering: Michel ging luisteren in de klas van Zelie over de eerste communie, ikzelf had mijn maandelijkse vergadering van de oudervereniging.

Mijn vergadering is nogal uitgelopen en daarna zijn we samen nog iets gaan drinken met de mensen van de oudervereniging gezien er nog dingen moesten besproken worden ivm de website van de school.

Meestal loopt dat altijd goed uit maar deze keer viel het al bij al nog mee: om half één waren we thuis.

Goed moe na de vorige nacht en dus kroop ik zo snel mogelijk in mijn bed om toch nog het maximum te kunnen slapen vooraleer ik er om half zeven weer uit moest.

Opnieuw buiten Anna gerekend: om 5u besloot madam dat ze genoeg geslapen had. Klaarwakker lag ze te roepen in haar bedje tot ik haar er uiteindelijk uitgepakt heb en er even mee naar beneden gegaan ben. Haar mooi getoond dat het nog donker was, dat iedereen nog sliep en dat dat zij dus ook nog moest slapen.

Naar boven, Anna in bed en hetzelfde scenario van vorig avond herhaalde zich: heel eventjes krijsen, daarna muisstil (hoop dus dat ze in slaap viel) om dan het verdere uur afwisselend te protesteren, half te huilen en stil te zijn.

Deze keer had ik mij ervan vergewist dat er zeker niets extra in de luier zat, dus wist ik dat ik het gewoon moest (proberen) negeren. Rond kwart na zes is ze uiteindelijk in slaap gevallen … om 15 minuten later wakker gemaakt te worden door de wekker.

De vreugdes van het ouderschap zeker. Ik hoop anders van harte dat ze vannacht toch opnieuw doorslaapt.

In de school van ons kinderen wordt de eerste communie in het tweede leerjaar gevierd, dus dit jaar is het aan Zelie.

Nu ja, ons kinderen zijn geen van allen gedoopt, dus hun eerste communie doen ze eigenlijk niet. Maar ze gaan nu eenmaal naar een katholieke school en dat houdt in dat àlle kindjes zullen deelnemen aan de voorbereidingen van die eerste commuie, gedoopt of niet, katholiek of niet.

Het is in ‘ernst’ begonnen vorige week dinsdag. Elk kindje heeft een eerste communieboekje gekregen en daarvoor moeten ze bijna dagelijks huistaken maken. Geen huiswerk dus maar een huistaak.

Tot nu toe was dat: geboortekaartje, familiefoto en doopfoto’s (in geval van Zelie niet haar doopfoto dus maar van iemand die ze kent)  inkleven. Nog niets echt over religie zelf en eigenlijk vraag ik me wel af wat het uiteindelijk allemaal zal inhouden, godsdienst gewijs dan.

Dinsdag is er een infoavond voor de ouders. Ik vermoed dat we dan wel zullen horen wat exact van ons allemaal verwacht wordt, want ik weet dat voor de juffrouw van Zelie de eerste communie iets dat moet beleefd worden door kinderen én ouders.

Ondertussen praten we erover met Zelie en doen we dus lustig mee. We zullen wel zien wat het zal geven in de komende weken.

Twee avonden vroeg in bed hebben het hem nog niet gedaan.

Deze namiddag zijn we met een paar bekenden een tweetal uurtjes naar de kermis geweest. Wreed leuk, gezellig en aangenaam maar nu ben ik wel geradbraakt. Zowel psychisch als fysiek.

Alles doet pijn en ik ben doodop.

De goede trend van de laatste twee avonden dan maar doorzetten zeker en vanavond weer vroeg naar bed.

Geeuw.

An vroeg me een tijdje geleden of ik nog steeds zo verwonderd was over Anna’s ontwikkeling, een vierde kindje en al, ik zou dat toch al ergens gewoon moeten zijn.

Awel, ik ben daar nog steeds doodverwonderd over. Dat ze dat leren en kunnen, hoe ze dingen onder de knie krijgen. Het oefenen, kijken, proberen uitvinden hoe dingen werken en hoe zij het zelf kunnen laten werken en doen.

Anna is momenteel aan het oefenen om eten in haar mond te krijgen. Op zich niet zo speciaal, zou je denken. Anna steekt vanalles in haar mond: als het in haar handje belandt, belandt het luttele seconden later in haar mond. Maar dat lukt maar perfect als het relatief grote dingen zijn.

Nu neemt Anna nog alles in haar vuistje en als de dingen groot genoeg zijn kan ze het dus in haar mond steken. Stukjes boterham daarentegen zijn klein en als ze dat in haar vuistje neemt is het moeilijk om dat te coördineren om in haar mond los te laten. Want een vuist geraakt niet in haar mond en dus moet ze het stukje boterham zo voor haar mondje plaatsen dat, als ze haar mondje opendoet, ze het erin kan drukken.

Dus begint ze goed te oefenen op de pincetgreep (iets tussen duim en wijsvinger nemen). Ze merkt al dat als ze dat doet, het iets makkelijker is om een klein stukje in haar mond te steken én ook los te laten: de toppen van haar vingertjes passen immers wél in haar mond. Maar lukken doet het nog niet altijd, zowel de pincetgreep als iets in haar mond krijgen.

Dus daar zit ik nu naar te kijken en te wachten tot ze het volledig onder de knie heeft. Het boeiende leven van een mama, voila.

… maakt schuld. De chili was heerlijk en dus hier volgt het recept, inclusief mijn opmerkingen over hoe ik het effectief gedaan heb. Hou met die opmerkingen wel rekening dat ik de porties eerst verdubbeld heb voor 8 personen dus ipv voor 4):

Voor 4 Personen

Ingrediënten:

• olijfolie
• 2 middelgrote uien
• 1 teen knoflook
• 2 afgestreken theelepels chilipoeder
• 1 verse rode spaanse rode peper
• 1 volle theelepel gemalen komijn
• zeezout en zwarte peper uit de molen
• 455g rundsvlees uit de hals, gehakt of hoogste kwaliteit rundergehakt
• 200g zongedroogde tomaten in olie
• 2 blikken tomaten van 400g
• 1/2 kaneelstokje
• 2 blikken rode bonen van 400g
• vetvrij papier

Bereidingswijze:

Voorbereidingen:

• uien en de knoflook fijnmalen
• spaanse peper ontdoen van zaadjes en fijnhakken
• zongedroogde tomaten fijnmalen met net genoeg olie uit de pot zodat zich een mooie pasta vormt
• rode bonen laten uitlekken

Koken:

Bak uien en knoflook in een beetje olijfolie zacht.Voeg chilipoeder, peper, komijn (meer of minder naargelang je het al dan niet erg pikant wil. Ik had bv. drie kleine pepertjes maar pepertjes die wel goed pikant waren. Met komijn ben ik niet al te gierig want ik vind dat heel lekker) en een beetje peper en zout toe. Doe vervolgens het gehakte vlees (bij ons gewoon gemengd gehakt varken-rund hoor) erbij en laat het al roerend bruinbakken. Doe de tomatenpasta (ik had maar de 250 gr ipv 400 gr) samen met de tomatenblikken (1500 gr ipv 1600 gr), het kaneelstokje (2 ipv 1) en een wijnglas water bij het vlees (1 ipv 2). Peper en zout indien nodig. Breng het aan de kook, dek af met een stuk vetvrij papier en leg het deksel op de pan. Ofwel op een laag pitje 1 1/2 uur zachtjes laten sudderen,ofwel 1 1/2 uur in de oven zetten (indien je de oven gebruikt moet je deze voorverwarmen op 150 gr). Doe er 30 minuten voorhet verstrijken van de kooktijd de bonen bij.

Dat 1 1/2 uur: bij mij stond dat langer op, maar dat maakt het nu niet. Uiteindelijk is het een stoofpot, geen exacte wetenschap, nietwaar. Jamie zegt er nog bij: “Dit gerecht smaakt altijd beter als het een dag van tevoren klaarmaakt”, en dat zal wel zijn: de smaken zijn beter opgenomen en verdeeld. Opgelet: als je het opnieuw opwarmt wordt het ook pikanter, dus hou daar misschien rekening mee als je kiest hoeveel pepers en chilipoeder je erbij zal doen.

Tip: vooraleer op te dienen probeer er de kaneelstokken uit te vissen en roer dan nog eens goed door, want als je net een portie met kaneelstok hebt smaakt die te veel door in dat stukje.

Serveren met (zachte) tortilla’s, rijst, gemengde sla en guacomole, alhoewel wij ons beperkt hebben tot tortillas.

Gisteren zou ik normaal gezien Michel gaan afhalen zijn van zijn vergadering voor het project. Ik keek daar al naar uit want het zijn daar toffe mensen en dat navergaderen is altijd gezellig.

Maar plots, om 21u kreeg ik mijnen klop, zooooo zwaar dat ik nog met moeite op mijn benen kon staan, letterlijk. Gebeld dus naar ‘de sjoe’ en gevraagd of hij zo ook wel terug zou geraken. Hij zei dat hij wel een oplossing zou vinden en résultat du cours: om 21u30 zat ik al in bed en ben ik als een blok in slaap gevallen.

De drukte van de afgelopen twee/drie weken heeft mij eindelijk ingehaald.

Ik ben dol op chili con carne. Als ik naar een mexicaans restaurant ga waar ik nog nooit geweest ben zal ik meestal de chili bestellen om te weten hoe goed hij wel is.

Zondagavond kreeg ik plots heel erg zin in chili en ik weet van één zeer goed recept: dat van Jamie Oliver. Allez, dat denk ik toch.

Indertijd, toen hij nog zijn programma had op BBC, heb ik hem dat eens zien maken en heb in de rapte het recept opgeschreven. Maar ge weet hoe dat gaat als er iets op TV is: ge mist wel eens een ingrediënt, de hoeveelheden zijn niet altijd je dat, … Er is dus nogal veel improvisatie nodig om de leegtes op te vullen.

Het was in 2001, moet ergens november geweest zijn, dat ik dat gezien heb want ik heb toen het (improvisatie)recept gebruikt om een mexicaanse avond te organiseren ter ere van mijnen verjaardag: chili con carne (én sla én guacamole én …) voor zo’n 20 man. Zeer lekker en gemakkelijk want je kan het op voorhand maken. Dat het lekker was, hoeft niet gezegd want mijnen pot was compleet uitgelekt.

Dat recept was zo op een los papiertje geschreven dus ik moet er geen tekeningetje bij maken om te weten wat er ondertussen mee gebeurd is. Juist: foetsie. En ondanks de hopen en hopen kookboeken die zowel mijn schoonmoeder als ikzelf hebben, laat het nu wezen dat wij beiden geen enkele boek van Jamie Oliver hebben.

Maaaaaarrrr …. mijn goede vriendin E. heeft wel een aantal kookboeken van hogergenoemde Jamie en dus heb ik haar maar gemaild: of ze me alsjeblieft het recept wou doormailen. Nog geen half uurtje later had ik het (dat is nu eens vriendschap zie).

Maandag en dinsdag heb ik geen boodschappen kunnen doen, maar gisteren wel en dus heb ik er mij gisterenavond aan gezet en ik moet zeggen: het rook al heerlijk. Vanavond is dus dé avond: we gaan chili eten. Joepie!

Als het zo lekker is als ik mij herinner, of beter: als het échte recept zo lekker is als indertijd het improvisatierecept, dan post ik het morgen, uiteraard schaamteloos overgenomen van de enige echte. Ondertussen ga ik mij eerst nog een beetje verlekkeren op wat komen gaat.

Vanmiddag had Anna weer een rood kaakje, een teken dat er waarschijnlijk weer een tand aan het uitkomen is. Dus controleren geblazen en ja hoor:

tand 6, snijtand rechtsonder, is een feit.

Bij zowel tand 5 als tand 6 hebben we eigenlijk niets gemerkt, behalve de rode kaak dan: geen koorts, geen wenen, niet lastig zijn, niets gewoon. Zalig. Het geeft tenminste hoop voor de overige 14 tanden.

Gisteren hebben wij gevolg gegeven aan Henk zijn oproep en zijn we naar de Bal Infernal getrokken gewapend met twee digitale fototoestelletjes om zijn optreden op te nemen.

‘Men’ had ons gewaarschuwd om op tijd te zijn gezien het café op dergelijke avonden nogal vlug volzet is. Bijgevolg stonden wij er al op het openingsuur en maar goed ook: tegen 21u15 zat het café vol.

De aanvang van het showgedeelte was maar voorzien om 21u30 en tot dan hebben we ons dus maar geamuseerd om gezellig te babbelen met een aantal bekenden en ook (toen het een beetje te luidruchtig werd en gezien ik doof wordt als er te veel volk tegelijk babbelt) een beetje te lezen.

De avond begon met de Lunatics: mijn eerste keer dat ik dit improtheatergezelschap zag en het is meer dan goed meegevallen. Het ging vlot, was absurd en ik heb zeer hard moeten lachen. Nu noteren in mijn agenda dat ze er elke dinsdag zijn en vanaf nu eens meer gaan kijken.

Ze hebben een goed uur gespeeld en daarna was er een welkome pauze om wat drankjes te halen want ondertussen was het er bloedheet geworden. Tijdens de pauze nog een paar andere bekenden ontmoet en daarna was het tijd voor Henk.

Henk bracht ‘oud’ materiaal, materiaal waarvan hij (nog) geen beelden had en vandaar de oproep om filmmateriaal mee te brengen. Een oproep die geslaagd leek als ik mag afgaan op het aantal video- en andere opnametoestellen aanwezig.

Ook opgemerkt dat Henk inmiddels blijkbaar over een paar groupies beschikt: een aantal meisjes die zich pal voor het podium plantten vlak na het optreden van de lunatics en er niet meer wijkten gedurende de pauze. Wel grappig eigelijk en leuk voor Henk.

Het optreden van Henk was anders dan zijn show nu, maar alleszins even goed. Goed gelachen en ik was duidelijk niet alleen. Zoals mijn ventje zei: de afwezigen hadden ongelijk.

Nu maar hopen dat alle opnames ook goed gelukt zijn en dan kan iedereen binnenkort het resultaat bekijken op You Tube.