San's Weblog

Tja, we wonen nog steeds niet in ons huis. Ondanks de plannen is het nog niet gelukt: veeeels meer werk dan initiëel gedacht en het gaat niet echt vooruit wegens veel te veel brol om te sorteren. Daarnaast wil ik nog een beetje een leven hebben en dat helpt ook niet echt.

De vorige opkuisdag was vorig zondag, toen ik alle boeken verhuisd heb. Vandaag heb ik nog een beetje gekuisd.

Ik wou onze slaapkamer beginnen opruimen en -kuisen en de dingen die er niet horen verhuizen, maar toen bleek dat dat niet kon zolang de kast in de living nog niet op zijn definitieve plaats zou staan. Maar voor dat die kast kon verhuisd worden moesten eerst de rekken in de living afgebroken worden en voor dat dat kon gebeuren moest alles daaraf genomen worden en als alles daaraf moet genomen worden dan moet het ook gekuisd worden, anders heeft het niet veel nut om te gaan kuisen nietwaar.

Wat staat daar allemaal op die rekken? Boeken, DVD’s, CDroms, CD’s, papieren, schriften, beeldekens, … Kortom allemaal kleinen brol.

Na bijna drie uur kuisen had ik nog maar vier schappen van de zes gedaan: zoo tijdrovend en zoveel brol dat daarop staat.

Ik heb moeten ophouden wegens einde schooldag en dus kinderen afhalen. Daarna moest ik met de kinderen naar de kapper en daarna zijn we een ijsje gaan eten.

En wat heeft ‘de papa’ gedaan terwijl wij in het zonnetje zaten? Juist, die laatste twee schappen leeggemaakt, weggehaald en de kast verzet. Helemaal alleen. De zot! Met zijnen rug. Ik kan het geloven dat hij pijn heeft.

Neen, alle gekheid op een stokje: een staaltje van hulp dat ik wreed kan appreciëren terwijl ik het tegelijkertijd ongelooflijk stom vind (wij zijn er niet vet mee hé als den ijzerwinkel in zijnen rug het begeeft). Dus bij deze: “Zoetje, dank je wel, maar wacht in het vervolg tot ik terugben?”

Dinsdag, late namiddag. Het was een warme, lange dag geweest voor de kinderen. Zeer goed te merken bij Jan door zijn bijna fushia roze kaken, een duidelijk teken van vermoeidheid.

Voor het weekend had mama belooft om voor woensdag iets klaar te maken dat de kinderen doodgraag lusten. Om zeker te zijn dat ik het niet zou vergeten hebben ze er mij elke dag (echt niet overdreven) toch een paar keer aan herinnerd.

Dinsdagavond na school moesten dus nog boodschappen gedaan worden om alle ingrediënten in huis te halen. In het naar (schoont)huis te gaan rap binnen gesprongen in de supermarkt: mama en vier kindjes.

De supermarkt in kwestie heeft zo’n zelfscan ding en toen de kinderen het zagen begonnen ze direct te zagen. Gezegd dat ieder om beurt mocht, maar het mocht niet baten: ruzie brak uit. Eenvoudig opgelost dus: mama houdt het ding alleen vast.

Geen probleem voor Zelie en Louis, al waren zij ook wat teleurgesteld, maar voor Jan … man, man, man. De vermoeidheid van de hele dag kwam opeens als een blok op hem neer en hij is begonnen aan een scène dat het geen naam had.

Onmogelijk om ermee te babbelen of hem te kalmeren, dus heb ik de truc van de boekskes toegepast: negeren … en als een zot mijn boodschappen gedaan om zo rap mogelijk buiten te zijn.

In de supermarkt eigenlijk geen probleem: de mensen keken eens en negeerden het dan. Aan de kassa kreeg ik zelfs medelevende blikken en bemoedigende woorden.

Maar eens buiten was het nog niet afgelopen met het krijsen. Jan hield koppig vol.

En toen werd ik benaderd door een jongeman die mij heel vriendelijk aansprak.

“Mevrouw, mag ik iets vragen aub”

“Ja hoor, geen probleem” zei ik in uiterste concentratie om die mens te kunnen verstaan boven het gekrijs van Jan.

“Kent u het programma ‘De Supernanny’?”

“Euh, ja …”

“Wel ziet u, ik ben een medewerker aan dat programma en …”

Hier moest ik de vriendelijke jongeman toch wel onderbreken want ik zag plots welke richting het gesprek uitging.

“Meneer, normaal gezien heb ik zeer brave kinderen, weet u”

“Oh, maar dat zie ik direct hoor mevrouw”

???? Excuseer, maar als hij dat ‘direct zag’, waarom benaderde hij mij dan. Enfin, ik heb me maar even verder verdedigd want zo ben ik nu eenmaal (‘Het is een lange dag geweest en hij is zeer moe en hij heeft nu een toer’) en dan heeft hij vriendelijk dag gezegd en ik ook.

‘Genant’ is het goede woord zeker? Of is het ‘slechte moeder’?

Javier Guzman. Ik had er al over geschreven dat we er naartoe gingen. We, zijnde mijn wederhelft en zijn broer en ik. Jammer genoeg is broer op het laatste moment ziek gevallen waardoor hij niet meekon. Heel jammer. Vooral dan voor hem.

Ik had al een paar stukjes van de vorige show van Javier Guzman gezien op You Tube en vond hem zeer grappig. Mijn ventje was dan een tijdje geleden in Nederland al eens gaan kijken naar zijn voorstelling en toen hij terug kwam was hij nogal onder de indruk en wist hij niet goed wat er van te denken. Niet dat hij het slecht vond, helemaal niet, maar hij zei gewoon dat het absoluut niet vergelijkbaar was met zijn vorig materiaal en hij wist niet echt goed wat er van te denken.

Alle indrukken uit de filmpjes die ik gezien had heb ik dan maar resoluut uit mijn hoofd gebannen en ik ben er volkomen onbevangen naartoe geweest en ik kan nu volmondig zeggen: de afwezigen hadden ongelijk. Meer dan ongelijk.

De hele voorstelling was fantastisch: hilarische momenten, zwaardere stukken die dan toch op tijd weer licht gemaakt werden, bedenkzame ogenblikken en goede interactie met het publiek zonder het publiek daarbij ongemakkelijk te maken (het is immers geweten dat, als je op de eerste rij zit, je het ‘slachtoffer’ kan worden van zo’n persoon en dat is niet altijd even aangenaam. Meneer Guzman daarentegen hield het gewoon heel beleefd en leek oprecht geïnteresseert in de antwoorden), maar zoals eerder werd gezegd: je komt buiten met een beetje wrange nasmaak en niet het verwachte ontspannen gevoel wegens comedy gezien te hebben.

Die nasmaak zal wel liggen aan het onderwerp van zijn show en vooral aan het feit dat het écht is waarover hij verteld en het geen abstracte situaties betreft. Maar eigenlijk niet zo belangrijk want uiteindelijk heb ik een fantastische voorstelling gezien en een prachtige avond gehad.

Enige minpunt van de avond, en dat had helemaal niets te maken met de voorstelling zelf: een hollander die blijkbaar speciaal afgezakt was om de voorstelling te zien (in Nederland is Javier Guzman blijkbaar volledig uitverkocht, en terecht) wou blijkbaar een conversatie beginnen met de artiest in het midden van de voorstelling. Dat doet ge toch niet! Oelewapper.

Hollanders, pff, ge zoudt ze toch …

Gisteren had ik een hele post in draft gezet over mijn frustratie en kijk, eens neergepend was het voorbij.

Dat kan dus eens goed deugdoen zo alles eens neerschrijven. ‘t Ging ongeveer als volgt (maar het grootste deel heb ik eruit gelaten: ik had een hele uitleg met het waarom en hoe en al, maar dat zet toch geen zoden aan de dijk, dus is het niet belangrijk. Het belangrijkste is: het is van mijn hart, al is het maar virtueel):

Kijk zie, ik ben volledig over mijn toeren van frustratie. Ik zit mij hier op te jagen dat het genen naam heeft en het is volledig nutteloos.

De aanleiding: de toekomstige wijziging van de verkeerssituatie rond het Sint-Pietersplein.

Versta mij niet verkeerd: ik ben volledig voor een leefbaar(der) Gent. Het is mijn stad, ik woon er en ben er volledig voor dat er verbeteringen komen ten goede van de burgers.

Eén van die verbeteringen is bijvoorbeeld onze wijk/straat waar ze een woonwijk van gemaakt hebben. Vanaf het begin was ik één van de mensen in de buurt die er volledig achterstonden. Uiteraard was niet iedereen ermee akkoord en nog steeds niet, maar ik denk dat de meerderheid er de voordelen wel van inziet. Het is uiteraard niet allemaal koek en ei, maar daarover verder meer.

Om mijn frustraties de vrije loop te geven (en misschien dan een beetje te kalmeren) ga ik hier dus een open brief aan mevrouw de Schepen Karin Temmerman schrijven. Niet dat het iets zal uithalen, maar ondertussen heb ik mijn hart toch eens gelucht.

Geachte Mevrouw de Schepen,

onlangs merkte ik in mijn dagelijkse toer langsheen het Sint-Pietersplein/de Overpoortstraat/Kunstlaan/Kantienberg dat de verkeerssituatie hier grondig gewijzigd zal worden.

De aankondigingsborden indachtig heb ik op de website van de stad Gent dan ook de nodige opzoekingen gedaan om te weten wat die wijzigingen exact zouden inhouden gezien ik die straten dagelijks toch wel twee keer moet doorkruisen.

*rant rant*

Er is nu reeds een serieus probleem om Gent binnen te rijden. De zogenaamde ‘ring’ in Gent is absoluut niet aangepast voor het vele verkeer dat het stadsbestuur hier naartoe wil leiden: veel te veel lichten op veel te korte afstanden waardoor vlot verkeer uitgesloten is. Door deze ingreep vermoed ik dat dit enkel zal verslechteren.

 Met achting,

Sandra Pattyn

Dat was het. Oef, hart gelucht en frustraties weg en deugd dat dat doet.

Sinds de Paasvakantie gedaan is heeft Jan het ‘s ochtends erg lastig.

Alles gaat goed als hij wakker wordt: hij huppelt recht in zijn bed, staat te springen om eruit te komen, kleedt zich zonder problemen aan en eet zijn ontbijt. Haast zich naar de auto als het tijd is om te vertrekken en is de hele weg naar school vrolijk en opgewekt.

Maar eens ik hem moet achterlaten op school begint de miserie. Het begint bij het binnenkomen waar hij zich nu vasthoudt aan mij en hem achter mij weg steekt. Dan neemt hij mijn hand om samen een fiets te kiezen, maar als hij zijn fiets heeft kruipt hij er niet op, zoals voor de vakantie, om ermee te rijden, maar laat hij hem liggen en blijft hij mij vasthouden.

Als ik hem een knuffel en kus wil geven om weg te gaan begint het drama. Hij klampt zich vast aan mij en begint hartverscheurend te huilen. Hij is met geen stokken van mij af te slaan. Uiteindelijk moet ik hem aan de juffrouw geven en resoluut weggaan. Het krijsen dat ik hoor terwijl ik wegloop breekt mijn hart.

Het ergste eraan is, is dat ik weet dat hij heel graag naar school gaat. Alhoewel, ergste. Gelukkig dat ik dat weet anders zou ik mij nog slechter voelen. Maar de reden ervoor heb ik mij al een tijdje zitten afvragen.

Voor de vakantie kon er immers amper een salut van af toen ik vertrok. Hij stond te popelen om te vertrekken en wou met moeite ‘s avonds terug naar huis. Nu wil hij ‘s avonds ook met moeite terug naar huis, ‘s ochtends daarentegen …

Vandaag heeft zijn juffrouw de waarschijnlijke reden aangegeven. Tijdens de vakantie is hij vier dagen in de opvang geweest. Geen opvang van het school, maar de opvang van de peutertuin (en bijhorende kleuterschool) waar hij vroeger naartoe ging.

Zelie en Louis waren er ook, maar hij moest bij de kleintjes en broer en zus zitten al bij de grote. De eerste dag heeft hij blijkbaar de ganse dag geweend. Pas toen hij in de namiddag eindelijk bij zijn broer en zus mocht is hij opgehouden met wenen. Hij is daar in totaal vier dagen geweest en de laatste drie dagen is hij bij ‘de groten’ gebleven. ‘s Ochtends was daar trouwens ook nooit een probleem toen ik hem afzette en de komende drie dagen heeft hij nooit geweend.

Na die vier dagen was ik tien dagen thuis, maar die opvangdagen zouden, zoals zijn juffrouw zegt, best wel eens aan de basis kunnen liggen van zijn ochtendsessies nu.

Hopelijk heeft hij dus vlug weer door dat we terug op het oude schema zitten. Dat ik gewoon ben gaan werken en dat ik terug kom. Elke ochtend herhaal ik dat wel en probeer ik hem gerust te stellen, maar echt lukken doet het (duidelijk) nog niet.

De aanhouder wint, wordt wel eens gezegd. Hopelijk dat ik in dit geval de aanhouder zal zijn.

Meer bepaald: spier- en gewrichtspijn. In mijn armen. Vooral bovenarmen. In mijn benen. Op mijn heup.

Gisteren thuis de laatste boeken verhuisd van de jongens hun slaapkamer naar ons achterhuis. Ongeveer zeven grote bananendozen vol boeken naar beneden gesleurd en daarnaast nog ettelijke keren de trappen op en af met kleinere dozen of om aparte pakjes op de juiste plaatsen te doen.

Drie uur ben ik zo bezig geweest. Totaal uitgeblust was ik dan ook gisterenavond. Niet echt verwonderlijk, nietwaar, maar de kamer is eindelijk ‘vrij’ om gekuisd te worden. Als ik de moed vind zal dat voor vanavond zijn.

Vanavond stak ik Jan op zijn gewone uur in bed, rond 19u dus. Het was een drukke dag geweest en hij was in de auto in slaap gevallen, dus dacht ik dat hij wel zeer moe zou zijn en onmiddellijk in slaap zou vallen.

Toen ik een uur later met Zelie en Louis naar boven ging lag Jan nog klaarwakker in zijn bedje. Ik trok even mijn wenkbrauwen op, maar soit.

Tot hij begon te zagen. Dat hij niet in zijn bedje wou. Dus niet dat hij niet wou slapen, maar dat hij niet in zijn bedje wou. Geen probleem, zei ik, dan moogt ge in ons bed slapen … en Jan zei ja.

Zie, normaal gezien kan ie zo wel zagen, maar als ge dan voorstelt om in een ander bed te slapen dan verandert hij direct weer van mening. Van deze keer dus niet.

Hem dan maar opgepakt en naar ons bed gedragen alwaar hij zonder problemen in kroop. Hem er goed op gewezen dat hij nu wel heel stil moest zijn, want Anna slaapt in ons kamer, en dat was ook geen probleem: zonder boe of ba kroop hij in bed.

Eens dat ik de deur dicht deed verwachtte ik mij volledig aan geroep van Jan om toch terug in zijn bed te mogen, maar neen hoor: niets meer gehoord.

Ondertussen zijn we bijna anderhalfuur later en ligt hij rustig te slapen … in ons bed. Straks mag ik dus weer heffen om hem in zijn eigen bed te leggen zodat wij ook kunnen gaan slapen.

Kinderen!

Kijk zie, het was vandaag erfgoeddag. Niet dat ik daar zo op let want normaal gezien ben ik de laatste om van iets op de hoogte te zijn (zo gemiddeld twee dagen NA de gebeurtenis), maar mijn wederhelft wist er iets van en dus hadden we afgesproken.

Begonnen met een brunch ‘s middags in De Foyer. ‘t Was voor mij de eerste keer dat ik daar ging eten en het moet gezegd: ongelooflijk lekker eten, mooi gevarieerd en uitgebreid. Daarenboven waren we ook in wreed aangenaam gezelschap. Voor herhaling vatbaar zou ik zo zeggen.

Daarna zijn we afgezakt naar het Huis van Alijn. Er was daar iets te doen rond ‘wensen’ en daar aangekomen bleek dat je je wens kon opschrijven/optekenen/knutselen op een kaartje en dat dan ophangen. Voor de kinderen was er een wedstrijdje aan verbonden, dus die werden lekker bezig gehouden.

Er waren nog vage plannen om nog naar andere dingen te gaan, maar uiteindelijk heeft de rust van het binnenplein, de zon en het amusement voor de kinderen ervoor gezorgd dat we daar gans de namiddag blijven plakken zijn.

Totdaar dus mijn eerste erfgoeddag. Goed meegevallen en misschien volgend jaar effectieve plannen maken om meer te zien (uiteraard als ik het op tijd te weten kom, nietwaar).

Ik heb een grens van moeheid bereikt waarvan ik dacht dat het niet mogelijk was.

Eerst het kuisen thuis, daarna de kuren van Anna en nog een beetje stress op het werk, … ik ben zoooo moe dat als ik het risceer om even mijn ogen te sluiten, dat ik gewoon weg ben. Zo goed als onmiddellijk.

Gisteren naar Cabaretten gaan kijken: Gunter Lamoot en Nigel Williams. Wel goed en alles, daar niet van, maar de vermoeidheid sloeg toe met een mokerslag. Tijdens het laatste kwartier van Gunter zat ik te draaien en keren om toch maar wakker te blijven. Bij Nigel Williams hetzelfde geprobeerd maar af en toe begon ik willens nillens toch te knikkebollen.

En dat knikkebollen, dat is eigenlijk iets bizars: ge voelt het gebeuren, uw hoofd zo naar voor zakken of naar achter en ge kunt er niet echt iets aan doen. Tot het hoofd zo ver mogelijk is ingeknikt en dan kom ik meestal met een schok weer volledig tot bewustzijn. Toch voor eventjes.

‘k Ben dus af en toe aan het indommelen geweest, maar in tegenstelling tot den anderen daar, ben ik nooit echt ingeslapen. Heel soms dus een begin of stukje van een mop gemist, maar nooit genoeg om de pointe te missen en goed te kunnen lachen.

Direct na het optreden (schoont)huiswaarts gereden en onmiddellijk in bed gekropen en vanavond ook op tijd in mijnen nest. Hoog tijd dat ik wat slaap inhaal want volgende dinsdag gaan we nog eens naar Cabaretten, deze keer naar Javier Guzman en ik wil van deze keer niet knikkebollen.

Na ettelijke weken gezocht te hebben naar schoenen voor Zelie, hebben we ze vandaag gevonden. 93€, ik dacht dat ik niet goed werd. Maar uiteindelijk is het resultaat wat we moesten hebben: haar tenu voor haar lentefeest is nu compleet. Ze heeft het daarnet geshowed en ze is zeer mooi.

De jongens hebben ook hun kleren, maar zij moeten nu ook nog schoenen hebben.

Nu nog mama (Joepie! Een geldig excuus om te gaan shoppen) en papa .