San’s Weblog

Vol goede moed ben ik vanavond naar ons huis getrokken om de eerste stappen te zetten in het opruim- en kuiswerk, maar het mocht niet zijn.

De mannen die de schouwen moesten plaasteren en de plafonds herstellen zijn pas vandaag begonnen waardoor de mensen van de vloer ermee moesten ophouden tot de plaasteraars weg waren.

Toen ik vanavond thuis toekwam waren ze volle moed herbegonnen met de vloer te leggen (chapeau trouwens) ondanks het feit dat het plaasteren verre van gedaan is. Morgen wordt het plaasteren afgewerkt en wordt dan de vloer ’s avonds afgewerkt.

Kuisen zat er vandaag dus niet in: overal nog afval en alles nog vuil. Zelfs de plaatsen waar ik enigzins zou kunnen gekuisd hebben zouden tegen morgenavond weer vuil zijn, dus ben ik onverrichter zake teruggekeerd.

Morgenavond komt mijn zus helpen. Tegen dan zou het afval weg zijn en zou het dus mogelijk zijn het gelijkvloers te kuisen. De verdere planning: tegen zaterdagnamiddag/avond zou dan de vloer boven volledig in orde zijn. ’s Avonds ga ik dan proberen de living te kuisen en de meubels terugplaatsen.

Paasmaandag is er een feestje gepland in ons huis voor twee verjaardagen en dat zou wel moeten lukken: als de living en de keuken opgeruimd en opgekuisd zijn, kunnen we volk ontvangen. Alles wat meer is is meegenomen natuurlijk, maar dat is toch het minimum.

Vanavond zitten we met het hele gezin aan tafel boterhammetjes te eten.

Terwijl Anna haar boterhammetje eet maak ik haar flesje klaar. Als ik klaar ben wil ze geen volgend stukje meer, dus wil ik haar haar fles geven. Resoluut duwt ze de fles weg.

Ik geef haar dan aan haar papa, want misschien wil ze dan wel drinken, maar hetzelfde herhaalt zich: de fles wordt weggeduwd. Michel geeft haar dan maar terug aan mij. Ze heeft misschien geen honger en dus willen we wel nog wat wachten. Maar Anna blijft lastig doen.

Uiteindelijk neemt Michel haar terug en terwijl hij langs de tafel passeert probeert Anna haar fles te pakken. Michel neemt de fles voor haar en wil zich neerzetten om nog eens te proberen, maar voor hij een stap kan verzetten duwt ze haar fles opnieuw hard weg. Fles terug op tafel en onmiddellijk buigt Anna zich opnieuw naar haar fles als wil ze ze pakken.

Deze keer laat Michel haar tot bij haar fles komen en Anna pakt haar fles dan zelf: doodcontent dat ze was. Michel wil zich neerzetten om haar te drinken te geven, maar Anna protesteert luidruchtig en met in haar ene hand haar fles, probeert ze met haar andere hand mij te pakken.

Een duidelijk teken dus geeft Michel Anna dan maar terug aan mij. Eenmaal op mijn schoot legt ze zich achteruit, heft met beide handjes de fles op en begint gulzig te drinken.

Éen jaar en ze heeft mij al (bijna) niet meer nodig

Van uitstel komt afstel, wordt er wel eens gezegd, en als ik zo voortdoe zal dat nog kloppen ook.

Dus vanavond maak ik van mijn hart een steen en begin er aan: de grote kuis in mijn huis.

Er zijn eigenlijk maar twee avonden meer dat ik het kan doen want vrijdag moeten we verhuizen. Niet ‘moeten’ in de zin van dat we weg moeten bij mijn schoonouders, maar ‘moeten’ in de zin van dat vrijdag ook voor mij de Paasvakantie begint en dat er te veel te doen is de komende vakantie en daarvoor moet ik in ons huis zijn om het nodige te kunnen voorbereiden.

Dus blijft deze avond en morgenavond over, want kuisen met vier kinderen rond u, dat gaat niet echt.