San’s Weblog

Vandaag is Louis zes geworden en kreeg hij een feestje voor de vriendjes van zijn klas.

Acht vriendjes had hij gevraagd maar er zijn er (gelukkig) maar vijf gekomen: twee meisjes en drie jongens. Er was ook een vriendinnetje van Zelie bij. Dus in totaal waren er tien kinderen. Could be worse.

Want ik heb, zij het onverwacht maar totaal welkom, hulp gekregen. De mama van een vriendje is gebleven (het vriendje is in het begin altijd heel erg beschaamd) en heeft goed geholpen, vooral met pannenkoeken bakken.

Want in plaats van taart waren er vandaag pannenkoeken. Ik heb het eerste deel gebakken, daarna heeft de andere mama overgenomen omdat ik Anna uit bed moest halen.

Toen ik beneden kwam zaten alle kindjes aan tafel. We hadden al een hele hoop pannenkoeken (leve de warmhoudoven: een hele hoop pannenkoeken zodat iedereen gelijk kon bediend worden mét een warme pannenkoek) en terwijl de kinderen begonnen eten heeft de mama de rest van de deeg opgebakken.

Een tempo dat die kinderen hebben. Het was erger dan een hoop uitgehongerden. Ze aten zo rap dat ik met moeite kon volgen, en ze moesten dan nog niet wachten terwijl we aan het bakken waren.

Alle kinderen hebben minimum vier pannenkoeken gegeten, Louis zelfs zeven. Het ging dus zeer vlot binnen.

Voor de rest is alles vlot verlopen. We hebben met waterballonnen gesmeten (altijd succes met zo’n weer), tikkertje door de benen gespeeld (wreed wijs hoe rap en intens ze liepen: alle kindjes baadden op het einde in het zweet) en één, twee, drie piano.

Ik denk dat de kindjes een leuke namiddag hebben gehad en vanavond goed zullen slapen.

Vanavond nog maar eens een staaltje van Anna’s ijzeren wil.

Ze heeft twee en een half uur gekrijst. Alles geprobeerd, of dat dachten we toch: verversen, water willen geven (fles werd hardhandig weggeduwd), gewone melk (hardhandig weggeduwd), rondlopen, in bed, uit bed, op de schoot, samen met mij in ons bed, … niets lukte. Anna bleef maar krijsen.

Conclusie: ze heeft pijn. Misschien een tand die erdoor komt? Suppo gestoken dus. Normaal gezien is er dan een duidelijke verbetering in het volgende half uur. Deze keer: niets.

Uiteindelijk heb ik nog eens geprobeerd om haar een fles te maken, deze keer met poeder. Op het moment dat madam zag dat ik haar (normale) fles maakte, werd ze plots doodstil en supergeconcentreerd. Elke beweging heeft ze aandachtig gevolgd: fles met water doen, fles in de microgolfoven, ondertussen poeder in mengbeker, warm water in de mengbeker en goed roeren (de formule klontert nogal en dus meng ik de melk eerst met een garde), melk in de fles, dop erop.

Eens de dop erop, ging haar mondje open en richting fles: het kon blijkbaar niet rap genoeg.

‘k Heb nog net de tijd gehad om mij in de zetel te zetten vooraleer er opnieuw een concert zou uitgebroken zijn. Van zodra ik zat nam ze de fles met beide handjes en stak ze vol overgave in haar mond.

Als het in haren kop zit, zit het niet in haar gat (zoals ze zo schoon bij ons zeggen).