San’s Weblog

Deze ochtend een flash back gehad naar mijn tienerjaren.

Gekleed in een rokje, bloesje met drie kware mouwen, een (relatief warme) gilet, zonder kousen, in zomerschoenen ben ik de deur uit gegaan. Het zou toch warm worden deze namiddag, dus …

Toen ik buiten kwam vond ik dat het al bij al nog meeviel: wel een beetje fris, maar toch niet koud … tot ik in Brugge aankwam en met de fiets vertrok naar het werk.

Koud man, niet te doen. Ik ben op het werk toegekomen half verkleumd, ijskoude voeten en handen en oren die pijn deden van de kou.

En terwijl ik zo aan het rijden was naar het werk moest ik opeens terugdenken aan toen ik als tiener naar school fietste. Dat, als ik op het weerbericht hoorde dat het warm ging worden die dag, ik buiten ging met enkel een T-shirtje aan (en heel heel soms nog een heel lichte trui), want later op de dag ging het warm worden en alles wat ik meer aanhad zou ik dan de rest van de dag moeten meeslepen.

Vele ochtenden ben ik zo verkleumd op school aangekomen, maar liever dat dan de extra ‘bagage’ te moeten meeslepen.

Tja, dat waren nog eens tijden

Vandaag was het secretaressendag en eigenlijk ben ik daarover een beetje verwonderd.

Niet dat die mensen eens extra in de bloemen worden gezet. Absoluut niet. Alle secretaressen (en uiteraard ook secretarissen, maar voor het gemak zal ik hier verder schrijven over secretaressen) moeten op handen gedragen worden want wat zouden zovelen zijn zonder hen.

Waarover ik verwonderd ben is dat de naam nog bestaat. Want om één of andere reden beginnen meer en meer secretaressen de titel ‘management assistent’ te gebruiken. Alsof het een belediging zou zijn om hen aan te spreken met secretaresse.

Persoonlijk vind ik die evolutie enorm jammer. Secretaresse is zo’n heel mooi Nederlands woord voor een heel belangrijk beroep. Het is ook duidelijk: je studeert ervoor, er is een opleiding voor en dus behaal je er een diploma voor.

Die nieuwe ‘titel’ is quatch, om het mooi uit te drukken. Niet alleen is het in het Engels. Als er dan toch een ander woord moet aan gegeven worden, waarom niet een ander mooi Nederlands woord gebruiken/uitvinden? Bovendien heeft het geen echte betekenis. Het is zo algemeen, dat het vanalles kan inhouden.

Management assistant. Iemand die het management assisteert. Met wat dan wel? Deuren openhouden? Koffie brengen? Dossiers vasthouden? 

Enfin. Het is uiteraard alleen mijn opinie, nietwaar, maar ik ben wel blij dat de vrouwen bij ons op het werk nog steeds met trots zeggen dat zij secretaressen zijn.

Sinds Anna de nacht doorslaapt is ze altijd al een goede slaper geweest. Zelfs als ze ’s nachts wakker werd om één of andere reden (tandjes, ziek, …) was het nooit moeilijk om haar opnieuw in bed te krijgen: eventjes beneden een minuut of twee op de schoot en zonder probleem sliep ze dan onmiddellijk opnieuw in.

Maar sinds enige tijd heeft Anna af en toe kuren. Ze slaapt al een beetje moeilijker in tegenwoordig, maar al bij al valt dat nog mee.

Het is een beetje later. Ze komt zo een tweetal uur later wakker en krijst dan alles bijeen.

Het lijkt alsof ze pijn heeft, of honger, of toch dat er iets is, want ze krijst en weent en wringt zich in alle bochten. Soms kalmeert ze en als je denkt dat het dan voorbij is herbegint het weer.

Al vanalles geprobeerd (fles, verversen, suppo, …) maar niets lijkt te helpen. Pas als ze volledig uitgeput is krijg je ze terug in bed. En dat uitgeput, dat kan wel even duren: makkelijk twee uur of meer.

Aangenaam is anders (vraag maar aan de wederhelft) en de vraag/twijfel blijft of er echt iets is of of het gewoon muilentrekkerij is en manipulatie. Vooral omdat ze effectief, als ze gekalmeerd is en je zegt dat ze terug naar haar bed moet, onmiddellijk opnieuw begint te huilen ook al heb je nog geen voet verzet.

De volgende keer toch eens goed op de tanden bijten: één keer mag ze nog uit bed, maar daarna toch eens kijken of het niet te maken zou kunnen hebben met verlatingsangst. If so: in bed laten, laten wenen en regelmatig terug aan haar bedje om haar te sussen, tot ze het opgeeft.

We hebben het doorstaan met de andere drie, de vierde keer zullen we het ook wel overleven zeker maar oh wee mijnen nachtrust.

Dit jaar wordt de eerste communie gevierd in de klas van Zelie … en uiteraard ook in het andere tweede leerjaar.

De juffrouw van Zelie gaat hierin nogal heel erg op. Nu, niet alleen hierin. In alle aspecten van haar lesgeven gaat ze heel erg op, wat een goed teken is: ze gelooft er duidelijk nog in.

Themadag dus. Voor alle kinderen en ouders, ook voor deze die hun communie niet deden.

Er waren in totaal zo’n 19 volwassenen (plus de juffrouw) en 20 kinderen. Niet alle kinderen hadden dus een ouder mee en twee anderen hadden dan wel hun oma mee.

We zijn ’s ochtends begonnen met een kleine inleiding/verhaaltje in de klas. Het thema dit jaar is ‘Laat me licht en vuur en warmte blijven …’ en tijdens het verhaal werden kaarsjes uitgeblazen en weer aangestoken.

Daarna verlieten we de school om kaarsen te gaan maken in het Kaarsenhof. ‘We’ zijn dan eigenlijk de kinderen en wij als volwassenen mochten hen bijstaan, wat zeker nodig was als er een kan warm kaarsvet diende uitgegoten te worden.

De kinderen hebben mooie kaarsen gemaakt en de hele voormiddag was eigenlijk wel leuk. Voor zover ik zag heeft iedereen zich goed geamuseerd en het was heel gezellig zo met de andere ouders eens te kunnen babbelen.

Daarna ging het richting Verloren Bos in Lokeren waar we onze pick nick opaten. Daarna mochten de kinderen in het domein hout gaan sprokkelen en staken we daarmee een kampvuur aan. Aan het vuur werd dan door de juffrouw een verhaal voorgelezen. Het vuur deed deugd, het verhaal was wel leuk, maar veel mensen kregen hun klop en ik weet niet hoeveel aandacht er nog was aan het einde van het verhaal

Maar al bij al een zeer aangename dag, vooral als je dan een paar mensen beter leert kennen.

Mijn ventje werd tegen de middag gebombardeerd tot fotograaf wegens platte batterij van de schoolcamera. Dus voor sfeerfoto’s, allen hierheen en ook hierheen.

Sinds de vorige post hierover heeft Jan nog één keer in zijn pamper geplast. Sindsdien was hij droog gebleven.

Twee dagen geleden ging ik met hem naar boven en ik was zijn pamper vergeten. Omdat hij een beetje moeilijk had gedaan om te gaan slapen wou ik niet direct met hem terug naar beneden en dus heb ik de beslissing genomen om hem zonder pamper te laten slapen.

Eerst nog eens met hem naar het toilet (’maar ik heb al pipi gedaan’, ‘we gaan toch nog eens proberen hoor schat’, ‘maar ik moet niet meer hoor’, ‘toch hoor Jan, je weet nooit’ - op toilet gezet en uiteraard moest hij wel), en dan gezegd dat hij, als hij ’s nachts moest plassen, hij mij maar moest roepen en dus niet in bed plassen.

Hij heeft mij ’s nachts niet wakker gemaakt en ’s morgens was zijn bedje droog. De nacht erna werd dit herhaald en opnieuw succes.

Telkens toen hij opstond vroeg ik of zijn broek nog droog was en apetrots, met een glimlach zo breed als zijn gezicht, zei hij ‘Ja!’.

Het is nu de derde nacht op rij dat Jan zonder pamper gaat slapen. Hopelijk zet hij de trend verder.

Kijk zie, ik sta voor het eerst in mijn korte blogleven in een top 100 en dan nog op de 35ste plaats.

Niet dat ik er iets van begrijp en zo, maar ergens vind ik dat wel wreed leuk want de blog zou ‘invloed’ hebben. Hihi.

Het was hun vorige week al beloofd, dus vertrokken we deze namiddag naar Oudenaarde om met mijn zus en haar gezin naar de kermis te gaan.

Mijn papa trakteerde (dankuwel papa) zodat wij met vier volwassenen en vijf kinderen (Anna gaat nog niet op de molens, waar) een (financieel toch) onbezorgde namiddag hadden.

Zowat alle molens gedaan waar de kinderen op konden en we hebben allemaal genoten.

Zelie is met tante Sofie ook nog op de Breakdance geweest en tante Sofie, nonkel Andy en ikzelf zijn met vier van de vijf kinderen (de oudste van mijn zus had daar geen zin in) zelfs op de rups geweest.

Jan zat bij mij en eens de rit begonnen was begon hij het niet meer zo leuk te vinden. Eerst was er de rit vooruit en halverwege zei hij al dat hij eruit wou. Maar dan moesten we nog achteruit.

Eruit willen of niet, leuk vinden of niet, schrik had hij niet. Hij heeft absoluut niet geweend of geroepen.

Eens eruit was hij eerst nog een beetje onder de indruk, maar na een minuut of twee kwam hij naast mij lopen met een enorme glimlach op zijn gezicht en zei: “Dat was leuk hé mama”.

The mind boggles

Maar we hebben een prachtige namiddag gehad. Vanavond waren we nogal laat thuis, dus zal het morgenvroeg niet zo leuk zijn als ze er om half zeven uitmoeten. Maar zoals hun papa altijd zegt: ‘een kermis is een geseling waard’.

Mijn grootmoeder langs vaders zijde is gestorven op valentijnsdag 1987. Ik was dus pas 16 geworden.

In mijn herinneringen heeft ze zichzelf dood gehoest. Klinkt raar, maar ik kan het moeilijk anders zeggen. En ik leg de nadruk op ‘mijn herinneringen’. Ik was begod 16 jaar, dus perceptie is alles, nietwaar.

Mijn grootmoeder hoestte de laatste jaren van haar leven nogal heel veel en hard. Duizenden onderzoeken gedaan maar de doktoren konden niets vinden. Vermoedelijk heeft ze ook duizenden pillekes hiervoor gekregen, maar voor zover ik ervaarde maakte dat niet al te veel uit.

Het hoesten was een zware belasting op haar hart waardoor ze op een bepaald moment een pacemaker ingeplant kreeg.

En toen moest ze naar het ziekenhuis voor iets anders en is ze er eigenlijk niet meer uitgekomen: haar hart had het opgegeven.

Mijn vader hoest ook al gans zijn leven. Of beter, gans mijn leven dat ik mij herinner. Mijn eerste herinneringen daarvan zijn van in mijn tienerjaren: als tiener sliep ik graag een gat in de dag (de meeste tieners zeker?) en mijn ouders hadden een apotheek thuis.

Mijn vader was dus elke ochtend vroeg op en ik hoor hem nog over en weer lopen tussen de keuken en de apotheek, zwaar hoestend. Uiteraard, self-absorbed tiener dat ik was, nam ik dat op als persoonlijke aanval van ‘als ik op ben, moet iedereen maar opstaan’

Hij heeft die hoest de laatste jaren goed onder controle weten te krijgen, maar sinds enige weken is er geen houden meer aan. Het pilleken dat voordien hielp is nutteloos geworden.

Hij zit nu al een tijdje thuis, want praten kan hij toch niet: telkens hij een conversatie begint, begint hij te hoesten dat het geen naam heeft, dus een conversatie lukt niet. Hij voelt zich dus ook allesbehalve goed.

Het doet me allemaal teveel denken aan mijn grootmoeder en dus maak ik mij zorgen. Serieuse zorgen.

Net zoals mijn grootmoeder heeft hij ondertussen al een hele resem tests achter de rug en hebben ze nog niets gevonden.

Vandaag voelde hij zich een beetje beter. Toen we praatten hoestte hij wel, maar het viel al bij al mee, maar ik zag dat hij eronder leed.

De onderzoeken zijn nog niet volledig van de baan, dus hoop ik alsnog dat ze gauw vinden wat er aan de hand is, maar ik vrees er eigenlijk voor.

Mijn papa is amper 65 jaar. Ik heb mijn mama al verloren en ben dus nog helemaal niet klaar om wees te worden. Nog lang niet.

Jan zijn terrible two’s zouden voorbij moeten zijn. Uiteindelijk is hij onlangs drie geworden.

Maar sinds een paar dagen, een week, is hij een nieuwe toer opgegaan, een niet al te aangename.

Hij begint ongelooflijk koppig te worden. Als hij zijn zinnen op iets heeft gezet heeft moet en zal hij het krijgen. Of, dat denkt hij toch.

Hoe? Hij vraagt het. Eerst vriendelijk, dan nog eens en nog eens en hoe langer ik neen zeg, hoe meer hij begint te zagen. Onophoudelijk. Doordrammen om uiteindelijk te eindigen in hartgrondig gehuil. De tactiek van ‘de aanhouder wint’.

Alleen, als bij ons iets neen is, blijft het zo.

Niet aangenaam, dat kan ik u wel verzekeren. De huilbuien en crisissen van de laatste dagen zijn niet meer bij te houden. Hij weet echt niet van ophouden, alsof, als hij lang genoeg doordoet, hij toch zijn zin kan krijgen.

Eens zien hoe lang deze fase zal duren.

Vandaag is Louis zes geworden en kreeg hij een feestje voor de vriendjes van zijn klas.

Acht vriendjes had hij gevraagd maar er zijn er (gelukkig) maar vijf gekomen: twee meisjes en drie jongens. Er was ook een vriendinnetje van Zelie bij. Dus in totaal waren er tien kinderen. Could be worse.

Want ik heb, zij het onverwacht maar totaal welkom, hulp gekregen. De mama van een vriendje is gebleven (het vriendje is in het begin altijd heel erg beschaamd) en heeft goed geholpen, vooral met pannenkoeken bakken.

Want in plaats van taart waren er vandaag pannenkoeken. Ik heb het eerste deel gebakken, daarna heeft de andere mama overgenomen omdat ik Anna uit bed moest halen.

Toen ik beneden kwam zaten alle kindjes aan tafel. We hadden al een hele hoop pannenkoeken (leve de warmhoudoven: een hele hoop pannenkoeken zodat iedereen gelijk kon bediend worden mét een warme pannenkoek) en terwijl de kinderen begonnen eten heeft de mama de rest van de deeg opgebakken.

Een tempo dat die kinderen hebben. Het was erger dan een hoop uitgehongerden. Ze aten zo rap dat ik met moeite kon volgen, en ze moesten dan nog niet wachten terwijl we aan het bakken waren.

Alle kinderen hebben minimum vier pannenkoeken gegeten, Louis zelfs zeven. Het ging dus zeer vlot binnen.

Voor de rest is alles vlot verlopen. We hebben met waterballonnen gesmeten (altijd succes met zo’n weer), tikkertje door de benen gespeeld (wreed wijs hoe rap en intens ze liepen: alle kindjes baadden op het einde in het zweet) en één, twee, drie piano.

Ik denk dat de kindjes een leuke namiddag hebben gehad en vanavond goed zullen slapen.